7. ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍.- ഭാഗം 4

.

“വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം”

മൃദു ശബ്ദം കാതില്‍ ഒഴുകി എത്തി. മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ വിരിച്ച മണലില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. അഞ്ചോ ആറോ പേര്‍ കാണും. നടുവില്‍ ആശ്രമത്തിലെ ഒരു കാരണവര്‍. ഗുരുകുല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഒരു ലഘു മാതൃക.

എന്റെ മനസ്സ് യുഗങ്ങള്‍ കടന്ന് ബഹു ദൂരം പിന്നിലേക്കു പോയി.ത്രേതായുഗത്തിലോ,ദ്വാപര യുഗത്തിലോ ചെന്നു നിന്നു. മഹാമുനിയുടെ മുന്‍പില്‍ ഇരിക്കുന്ന ആശ്രമ ബാലനായി ഞാന്‍ മാറി.

ഇന്നു വരെ കൊണ്ടു നടന്ന വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വിഴുപ്പ് ഭാണ്ഡം ഇറക്കി വച്ച് ശൂന്യ മനസ്സൂമായി ഇരുന്നു. സര്‍വ്വ വിധ ബഹുമാന ആദരങ്ങളോടെ ഗുരു മുഖത്തേക്കു നോക്കി,..

ജീ‍വ രഹസ്യങ്ങള്‍ കേള്‍‍ക്കുവാന്‍ തുറന്ന ചെവിയുമായി....


ചുറ്റും പലരും പല ജോലികള്‍ ചെയ്യുന്നു.ആരും ആരോടും ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.ചിലര്‍ ചെടികള്‍ക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നു, ചിലര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാ മണ്ഡപം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നു, ആഹാരം വയ്ക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കുകള്‍ മറ്റൊരിടത്ത്.എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും ഒരു ശാന്തതയും, തികഞ്ഞ ഉത്സാഹവും മാത്രം.

ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം ഞാന്‍ ജോലി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഒരു വല്ലാത്ത സങ്കോചം! ആരോ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു പോലെ ഒരു തോന്നല്‍. ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരോരുത്തരേയും ഞാ‍ന്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു പോയി, പലരും എന്നേക്കാള്‍ വിദ്യാഭാസമുള്ളവര്‍!!

പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല,ആരോടും ചോദിച്ചതും ഇല്ല. അടുക്കളയ്ക്കു ചേര്‍ന്ന് ആഴമുള്ള കിണര്‍ കണ്ടു. കപ്പിയും കയറും വലിയ തൊട്ടിയും അനാഥമായി കിടക്കുന്നു.കിണറിന്റെ ഇടതു വശത്തു വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുവാന്‍ ഒരു ചാല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്നും അടുക്കളയിലേക്കു വെള്ളം ഒഴുകി എത്തും. ഒരു ഉള്‍പ്രേരണയാല്‍ ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്ന് വെള്ളം കോരി ചാലിലേക്കു ഒഴിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ചുറ്റു പാടുകള്‍ മറന്നു. എത്ര നേരം തുടര്‍ന്നു എന്ന് അറിയില്ല.

ആരോ എന്റെ തോളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു.തിരിഞ്ഞു നോക്കി. .

“ഗുരു ശരണം” ഒരു വൃദ്ധന്‍.

“വരൂ!!"

ഞാന്‍ അമ്പേ തളര്‍ന്നു പോയിരുന്നു!

എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു!

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോഴാണ് മാവിന്‍ ചുവട്ടിലെ ആ ചെറിയ കൂട്ടം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അങ്ങോട്ടു തന്നെയാണ് എന്നെ കൊണ്ടു പോയതും!



“വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം” അവിടെയിരുന്ന കാരണവര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

സന്യാസ ജീവിതത്തേക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച കാലം മുതല്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ തങ്ങിയ ഉപനിഷത് വചനം ഓര്‍ത്തു. മുണ്ഡകോപ നിഷത്തില്‍ നിന്നും ആണെന്നു തൊന്നുന്നു

“ക്ഷുരസ്യ ധാരാ നിശിതാ ദുരായതാ
ദുര്‍ഗ്ഗം പഥഃ തത് കവയോ വദന്തി”

ക്ഷുരസ്യ ധാരാ -ക്ഷുരകന്റെ കത്തിയുടെ വായ്ത്തല,
ദുര്‍ഗ്ഗം പഥഃ-നടക്കുന്നതുപോലെ അതികഠിനം.

എപ്പോഴും മൂര്‍ച്ച കൂട്ടുന്ന ക്ഷുരകന്റെ കത്തിയുടെ വായ്ത്തലയില്‍ ക്കൂടി നടക്കുന്നതുപോലെ കഠിനമാണ് സന്യാസം. ചെറിയ അശ്രദ്ധ മതി , എല്ലാം തകിടം മറിയും.

കാശിയിലും ബദരീനാഥത്തും മറ്റും ശിവമൂലിയും വലിച്ച് നടക്കുന്ന ജടാ ധാരികളുടെ ഗതി വരുമെന്നു സാരം!

ഇല്ല ഇവിടെ തെറ്റാന്‍ പാടില്ല. മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി.

ഞാന്‍ ഗുരുനിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കായി കാതോര്‍ത്തു..


രാത്രിയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴ് ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിലും ഉറക്കം വന്നില്ല. പകല്‍ കേട്ട ഗുരു വചനങ്ങള്‍ വീണ്ടും തികട്ടി വന്നു കണ്ടിരുന്നു.

വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം ..അതെങ്ങിനെയാണ് ശരിയാകുന്നത്?

ഞാന്‍ മനസ്സിലാകിയ അദ്വൈത വേതാന്തവും ആയി ഇത് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലല്ല്ലൊ!

എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും പുറത്തേക്കു തുറന്നിരിക്കുന്നു.. ഉള്ളിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുവാന്‍ ഇവ ഒന്നും ഉപകരിക്കുന്നില്ല.
പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും അടക്കി മനസ്സിലൂടെ ഒരു തീര്‍ഥ യാത്ര- അതാണു ലക്ഷ്യം.ബോധ ഉപബോധബോധ മനസ്സുകള്‍ താണ്ടി തുരീയം എന്ന അവസ്ഥയില്‍ എത്തുക. അതിനുവേണ്ട പരിശീലനം, അല്‍പ്പം ഏകാന്തത, ഒരു ഗുരു ,
അതെ, അതു മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം!

ഒത്തിരി നാളുകള്‍ ആയില്ലെങ്കിലും ആ രാത്രിയില്‍ ചില സംശയങ്ങള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ മുള പൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..

(അവസാനിക്കുന്നില്ല..)




(ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും ഭാഗങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു . റീ പൊസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്)