ഓര്‍മ്മ

ബിൻ ലാദൻ വേട്ട- ഭാഗം -1

2011-10-16T09:59:00.000-07:00

നമ്മുടെ ബുലോകത്തിൽ പോസ്റ്റിയത്
ഇതാ ഇവിടെ ...

രണ്ടാം ഭാഗം വരുന്നു നാളെ....

അരുണാചലിലെ എലിഭക്ഷണം

2011-10-16T09:53:00.000-07:00

നമ്മുടെ ബൂലോകത്തിൽ പോസ്റ്റിയതിന്റെ ലിങ്ക്..
ഇതാ.. ഇവിടെ ..

http://www.nammudeboolokam.com/2011/10/blog-post.html

വയസ്സാം കാലത്തെ ഒരു പരീക്ഷണം

2011-07-13T21:23:00.000-07:00

രണ്ടു വർഷത്തെ അധ്വാനഫലമാണിത്. "എന്നെ സാധാരണക്കാരന്റെ സൂപ്പർസ്റ്റാർ ആക്കണം" സന്തോഷ് പണ്ഡിറ്റിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ തന്നെയാണ് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്!!

സ. അജിതയുടെ ആത്മകഥ

2011-04-08T21:15:00.000-07:00

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍. പുറം 141

ഞങ്ങള്‍ക്കു സഖാവ് കിസാന്‍ തൊമ്മന്റെ മൃതശരീരം കാണണമെന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ സഖാവിനെ മറവു ചെയ്യാനുള്ള കുഴി തയ്യാറായപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരേയും സഖാവ് കിസാന്‍ തൊമ്മന്‍ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് ഒരു സഖാവ് വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോയി. ആ ദയനീയമായ കാഴ്ചകണ്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആകെ ചോരയില്‍ കുളിച്ചു കിടന്നിരുന്ന സഖാവിന്റെ നെഞ്ചുമുഴുവനും ചില്ലിന്‍ കഷണങ്ങള്‍ തറച്ചുകയറി ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവുകളായിരുന്നു. ആ മൃതശരീരത്തെ കുറച്ചു സഖാക്കള്‍ എടുത്തു പൊന്തിച്ചു. കീഴെല്ലു പൊട്ടിതൂങ്ങിപ്പോയ കാലു അപ്പോഴാണ് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് . സഖാവു എത്രമാത്രം വേദന സഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും! ആ കാഴ്ചകണ്ട് സഹിക്കാനാവാതെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും തലയും താഴ്ത്തി ഒന്നും മിണ്ടാതെ സഖാവൈനെ മറവും ചെയ്യാനുണ്ടാക്കിയ കുഴിയുടെ അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. ഞങ്ങള്‍ ക്യാമ്പടിച്ചിരുന്ന അരുവിയുടെ മറുകരയില്‍, ഞങ്ങളുടെ ക്യാമ്പില്‍ നിന്നും കുറച്ചകലെയായി അല്പം ഉയരമുള്ള സ്ഥലത്താണി കുഴിവെട്ടിയിരുന്നത്. മൃതശരീരം മെല്ലെ സഖാക്കള്‍ ആ കുഴിയില്‍ ഇറക്കിവച്ചു.

“സഖാക്കളെ നമുക്കിവിടെവച്ച് ഒന്നുകൂടി ‘ജനങ്ങളെ സേവിക്കുക‘ എന്ന ലേഖനം വായിക്കാം. കിസാന്‍ തൊമ്മന്റെ വാക്കുകള്‍ ഒരുകാലത്തും മറക്കുകയില്ലെന്നു നമുക്കു ഒരിക്കല്‍ കൂടി പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം“ . സഖാവ് വര്‍ഗ്ഗീസ് കുഴിയുടെ ഉയര്‍ന്ന അറ്റത്തു കയറിനിന്നു ഞങ്ങളോടായി പറഞ്ഞു.

ഒരു സഖാവു ആ ലേഖനമെടുത്ത് വികാര വിക്ഷോഭം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ ഉറക്കെ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആ ലേഖനത്തിലെ ഓരോ വാക്കും എനിക്കെത്രയോ പരിചയമുള്ളതാണ്, എത്രയോ തവണ വായിച്ചു പഠിച്ചു മനഃപാഠമാക്കിയതാണ്. എന്നാല്‍, ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ സായുധവിപ്ലവമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ബലിപീഠത്തിന്റെ മുന്‍പില്‍ സ്വാര്‍ത്ഥ ചിന്തകളൊന്നുമില്ലാതെ സ്വയം അര്‍പ്പിച്ച ആ ധീരനായ കര്‍ഷക സഖാവിന്റെ അന്ത്യ നിമിഷങ്ങളില്‍, അതു വായിച്ചു കേട്ടപ്പോള്‍, ഞാന്‍ അന്നുവരെ അറിയാതിരുന്ന അഗാധമായ ഒരര്‍ത്ഥം ആ ലേഖനത്തിനുണ്ടെന്നു എനിക്കു മനസിലായി.

സഖാവ് കിസാന്‍ തൊമ്മന് ഭാര്യയുണ്ട്, വലിയൊരു കുടുംബമുണ്ട്. ഒരു സാധാരണ കര്‍ഷകനു സ്വാഭാവികമായുള്ള എല്ലാ ബാധ്യതയുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആകസ്മികമായുണ്ടായ സ്ഫോടനത്തില്‍ മരിക്കാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ആ സഖാവിന്റെ മനസില്‍, സായുധവിപ്ലവത്തിലൂടെയുള്ള നമ്മുടെ നാടിന്റെ മോചനമെന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തന്റെ കുടുംബത്തേപ്പറ്റിയോ മറ്റു ബാധ്യതകളേപറ്റിയോ അദ്ദേഹത്തിനു ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

(ഡി.സി. ബുക്സ്. 1982)

ആര്യപുത്രി ആലപിച്ച ഭക്തിഗാനം

2011-02-01T08:21:00.000-08:00

athmavin | Online Karaoke

സാരംഗ് -വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വേറിട്ട മുഖം

2010-12-17T08:38:00.000-08:00

ഗള്‍ഫില്‍ ജീവിക്കുന്ന അഭ്യസ്തവിദ്യരില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും കുടുംബ ബഡ്ജെറ്റ് തയ്യാറാക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ടവരാണ്. തരക്കേടില്ലാത്ത വരുമാനമുള്ള പലരുടെയും വരവും ചിലവും തമ്മില്‍ പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. ബാങ്ക് ലോണുകളും,ക്രഡിറ്റ് കാര്‍ഡിന്റെ തിരിച്ചടവും,ടെലിഫോണ്‍-കറന്റു ബില്ലും വാടകയും കൊടുത്തു കഴിയുമ്പോള്‍ ഒരു മാസത്തെ നിത്യച്ചിലവിനുള്ളതു മാത്രം ശേഷിക്കുകയോ ശേഷിക്കാതെയോ പോകുന്നു. ട്രിഗണോമെട്രിയും, ഇന്റെഗ്രേഷനും കാണാപാഠം പഠിച്ചവര്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ സാമ്പത്തിക അവശ്യം വരുമ്പോള്‍ നിസ്സഹായരാകുന്നു. ജീവിക്കാനുള്ള കണക്കുകള്‍ പഠിച്ചില്ല എന്നതുതന്നെ കാരണം. കണക്കിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, സമസ്തമേഖലയിലും വിദ്യാഭാസത്തിന്റെ ഈ 'പ്രയോജനമില്ലാ'യ്മ കാണാം.

അരൊക്കെയോ കണ്ടുപിടിച്ച വിവരങ്ങള്‍ എഴുതി വച്ചതു തലയിലേയ്ക്കു പകര്‍ത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസം. കൂടുതല്‍ അളവു അറിവു സംഭരിക്കുകയും, ആവശ്യം വരുമ്പോള്‍ അതേപോലെ പുറത്ത് എടുക്കാന്‍ കഴിയുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ആണ് വിദ്യാസമ്പന്നര്‍ . നിത്യ ജീവിതം അനായസകരമാക്കുവാന്‍ ഉപകരിക്കുന്ന പ്രയോജനപ്രദമായ വിവരങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇന്നു വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമല്ല. ഏതൊക്കെയോ ഓഫീസുകളില്‍ പണിയെടുക്കാന്‍ ടൈ കെട്ടിയ തൊഴിലാളികളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വിദ്യാലങ്ങൾ . അതിലും അപകടകരമായ കാര്യം, ജീവിതത്തില്‍ യഥാര്‍ത്ഥസന്തോഷം തരുന്ന കലാപരവും സര്‍ഗ്ഗപരവുമായ മേഖലകള്‍ക്ക് വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യവുമില്ലാതെ പോകുന്നു എന്നതാണ് .

പ്രായോഗികതയില്‍ ഊന്നാത്ത വിദ്യാഭ്യാസം നിമിത്തം ഇലക്ട്രിക്കല്‍ എഞ്ചിനീയറുടെ വീട്ടിലെ കറന്റിന്റെ ഫ്യൂസ് പോയാല്‍ ശരിയാക്കുവാന്‍ ഒരു വയര്‍മാന്‍ വരണം. എന്തിന്, വീട്ടിലെ തൂമ്പായ്ക്കു പൂളുവച്ച് ഉറപ്പിക്കാന്‍ ആശാരിയെ സമീപിക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലേയ്ക്കു സാധാരണ മലയാളിയെ നമ്മുടെ വിദ്യാഭാസം മാറ്റിയെടുത്തിരിയ്ക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം സമൂഹത്തിനു അവശ്യം വേണ്ട ഘടകങ്ങളുടെ പരിശീലിപ്പിച്ച് എടുക്കുന്നില്ല . കര്‍ഷകന്‍, റബ്ബര്‍ വെട്ടുകാരന്‍, ഡ്രൈവര്‍ ഇവരൊക്കെ മറ്റാരോ അകാന്‍ വേണ്ടി വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യുന്നതിനിടെ കൊഴിഞ്ഞു പോയി, ഗതികേടുകൊണ്ട് മാത്രം രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ഉണ്ടായിവരുന്ന ഉപോല്പ്പന്നങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇത്തരം തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ വെള്ളക്കോളര്‍ ഉദ്യോഗം എന്ന കിട്ടാമുന്തിരിങ്ങയെ കൊതിയോടെ നോക്കി കാലക്ഷേപം കഴിക്കുന്നു. ചെയ്യുന്ന തൊഴില്‍ ഒരു സംതൃപ്തിയും തരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇവരൊന്നും ഇല്ലാതെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ ഈ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു കഴിയുന്നതും ഇല്ല.

അമിത ലാഭത്തില്‍ വിദ്യാഭാസസ്ഥാപനങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന പലരും വിദ്യാഭാസ വിദഗ്ദരേപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു. സ്കൂള്‍ ട്രാസ്പോര്‍ട്ട്, യൂണിഫോം, പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍, പഠനോപകരണങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെല്ലാം ഇക്കാലത്ത് വിപണനമൂല്യമുള്ള ചരുക്കുകള്‍ ആണല്ലോ. അവഗണിക്കപ്പെടുന്നത് മുരടിക്കുന്നതും പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നൈസര്‍ഗ്ഗീക വാസനകളാണ്. ലാഭം ഉറപ്പുള്ള രണ്ടു കച്ചവടമേഖലകള്‍ വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യ രംഗമുമാണെന്നു പണമുള്ളവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. എല്‍ കെ ജിയില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളേക്കൊണ്ട് ഇംഗ്ലീഷില്‍ മുഴു വാചകങ്ങള്‍ തന്നെ എഴുതിക്കുന്ന കുറ്റകരമായ പ്രവര്‍ത്തിയിലാണ് ബഹറിനിലെ ഇന്ത്യന്‍ സ്കൂളുകള്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ജീവിതം ഉത്സവം പോലെ ആഘോഷിക്കേണ്ട കാലത്ത് മുതുകത്ത് ഒരു ഭാരമുള്ള ഭാണ്ഡവുമായി രക്ഷിതാക്കള്‍ അതിരാവിലെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറക്കി വിടുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങള്‍ എന്ന ഫാക്ടറിക്കകത്തു വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെന്ന അസംസ്കൃതവസ്തുവിനെ എന്തൊക്കെയോ ഉല്പന്നങ്ങള്‍ ആക്കി മാറ്റുവനുള്ള തീവ്രശ്രമത്തിലാണ് അധ്യാപരാകുന്ന തൊഴിലാളികള്‍ . എങ്ങിനെ വേണമങ്കിലും രൂപപ്പെടുത്താവുന്ന ശുദ്ധശൂന്യമായ മസ്തിഷകവുമായല്ല കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ജനിക്കുന്നത് എന്ന് ഇന്നു എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം. ഒട്ടനവധി കഴിവുകളും നൈസര്‍ഗ്ഗീക വാസനകളുമായി ജനിക്കുന്ന അനന്യമായ സൃഷ്ടികളാണ് ഓരോ മനുഷ്യകുഞ്ഞും. അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു പരിശീലിപ്പിച്ച് , ശാരീരികവും മാനസികവും വൈകാരികവുമായി വളര്‍ത്തി വ്യക്തിക്കും സമൂഹത്തിനും ഉതകുന്ന സംസ്കാരമുള്ള മനുഷ്യനാക്കുന്ന സങ്കീര്‍ണ്ണ പ്രക്രിയയാണ് വിദ്യാഭ്യാസം. അതിനെയാണ് വെറും അറിവുപകരല്‍ ചടങ്ങായി ചുരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ഇടുക്കിജില്ലയിലെ ഒരു ട്രൈബല്‍ സ്ക്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് നാല്പതു കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ക്ലാസില്‍ ‍. ജില്ലയുടെ പ്രത്യേകത കൊണ്ടു കൂടിയാകാം, ഞാനൊഴികെ എല്ലാവരും കാലാന്തരത്തില്‍ കര്‍ഷകരായി 'തീര്‍ന്നു'. ഇന്നു അവര്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തൊഴിലിനോട് അന്യഥാബോധം സൃഷ്ടിക്കുവാനല്ലാതെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിര്‍ണ്ണായകമായ പത്തു വര്‍ഷക്കാലം പഠിച്ചതൊന്നും നിത്യ ജീവിതത്തിൽ അവര്‍ക്കു കാര്യമായ ഒരു ഗുണവും ചെയ്തിട്ടില്ല. കൃഷിയുടെ ലഘുവും ഗുരുവും തിരിച്ച് ഏണിയും തൂമ്പയുമായി മണ്ണിനോട് പൊരുതി ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഉപമയും ഉല്‍‌പ്രേക്ഷയും അനാവശ്യ വിജ്ഞാനമായി തലച്ചോറില്‍ കുടിയിരിക്കുന്നു.

ഇത്തരം അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കുപരിഹാരവുമായി ഒട്ടനവധി പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ എഴുപതുകളില്‍ മുന്നോട്ടു വന്നിരുന്നു. വ്യവസ്ഥാപിതമായ രീതികളേയും സ്ഥാപനങ്ങളേയും വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സമാന്തര സം‌വിധാനം ആയിരുന്നു അത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ വിഭാവനം ചെയ്തത്. മാര്‍ഗ്ഗത്തേക്കുറിച്ചു നിശ്ചയം പോരായിരുന്നെങ്കിലും ലക്ഷ്യത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് ചില ചലനങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ സാധിച്ചു. രാഷ്ട്രീയ പരിവര്‍ത്തനത്തില്‍ നക്സല്‍ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് സമാന്തര സര്‍‌വ്വകലാശാലകള്‍ ഇങ്ങനെ പലതും ഉദയം ചെയ്തത് ഇങ്ങനെയാണ്. സംസ്ക്കാരത്തിനും ദേശത്തിനും ചേരാത്തവ കാലാന്തരത്തില്‍ മണ്ണടിഞ്ഞുപോയി.

എങ്കിലും, നിരവധി പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും പരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയി ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ് അട്ടപ്പാടിയിലെ സാരംഗ് എന്ന സമാന്തര വിദ്യാലയം. അധ്യാപകരായിരുന്ന ഗോപാലകൃഷ്ണണന്‍ സാറും വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചറും ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്തു തന്നെ ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസസമ്പ്രദായത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥശൂന്യത തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. മറ്റേതോ ഭൂഘണ്ഡത്തില്‍ നിന്നും ഇറക്കുമതി ചെയ്ത സാങ്കേതികജ്ഞാനം പാകി മുളപ്പിക്കുവാന്‍ വിദ്യാലയങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതില്‍ അവര്‍ക്ക് അപാകാതതോന്നി. സാംസ്കാരികമായ പ്രത്യേകതകൾ, കാലാവസ്ഥ, വിഭവങ്ങള്‍ ഇവയ്ക്കു ചേരും വിധം തദ്ദേശീയമായി വികസിച്ചു വരുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ് നാടിനു വേണ്ടതെന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജീവിതോന്മുഖമായ ഒരു പുതിയ കരിക്കുലം വേണമെന്നു തോന്നിയതും അങ്ങിനെയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ സമൂലമായ ഒരു ഉടച്ചു വാര്‍ക്കല്‍ ആണ് വേണ്ടതെങ്കിലും അത് എങ്ങിനെ വേണം എന്നതിനു ഒരു മാതൃകയോ കൃത്യമായ മാര്‍ഗ്ഗരേഖയോ മുന്‍പില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.

സ്വിസ്സർലണ്ടുകാരനായിരുന്ന ജീൻ പിയാഷേ എന്ന ചിന്തകന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ അറിവ് മുൻ‌കൂട്ടി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട രൂപത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളിലേയ്ക്ക് വരികയല്ല. അത് സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ് . സാരംഗില്‍ ആരും ആരെയും ഒന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. കുട്ടികളുൾ നൈസര്‍ഗ്ഗീകമായ വാസനകളെ പരിപോഷിപ്പിച്ചും ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നിന്നും പഠിച്ചും വളരുകയാണ്.

എന്നും രാത്രി നടക്കുന്ന പൊതുയോഗത്തിലൂടെയാണ് ഓരോ ദിവത്തെയും പ്ലാനിംഗ് ആരംഭിക്കുന്നത്. വിവിധ ജോലികളുടെ മേല്‍നോട്ടത്തിനായി മന്ത്രിമാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുണ്ടാവും,-ഭക്

ഷ്യ മന്ത്രി, സാംസ്കാരികമന്ത്രി, മൃഗപരിപാലനമന്ത്രി അവരുടെ സഹായികള്‍ ഇങ്ങനെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ട് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ‍.

അടുത്ത ദിവസം എങ്ങിനെ വേണമെന്നു തീരുമാനിക്കുകയും അതു എഴുതി വയ്ക്കുകയും മാത്രമല്ല, തലേ രാത്രിയില്‍ തീരുമാനിച്ചവയുടെ വിലയിരുത്തലും നടക്കുന്നു. ഏതു വലിയ കോര്‍പ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിന്റേയും തലപ്പത്തു നടക്കുന്ന ബോര്‍ഡു മീറ്റിംഗിന്റെ മിനിയേച്ചര്‍ ആണ് സാരംഗിന്റെ ചാണകം മെഴുകിയ തറയില്‍ ഓരോ പ്രവര്‍ത്തിദിനത്തിന്റേയും അവസാനം നടത്തപ്പെടുന്ന പൊതുയോഗം. ചെയ്യേണ്ടത് തീരുമാനിച്ചും ചെയ്തത് അയവിറക്കിയും സംതൃപ്തമായ മനസോടെ ഉറങ്ങാന്‍ പോകുന്ന കുട്ടികൾ‍, ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ പാഠങ്ങളാണ് പഠിക്കുന്നത്.

"ജനറല്‍ ബോഡിയുടെ ശക്തിയും വിലയും കുട്ടികള്‍ അറിയണം" ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ സാര്‍ പറയുന്നു, "കുട്ടികളെ ജനാധിപത്യം പഠിപ്പിക്കുകയും അതിന്റെ വില മനസിലാക്കി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത്, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ധര്‍മ്മമാണ്" ക്ലാസ് മുറിയിലെ ജനാധിപത്യം എന്ന ആശയത്തിനു കാതലായ സംഭാവന നൽകിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു അമേരിക്കക്കാരനായ ജോൺ ഡ്യൂയി. സ്ഥിരംനേതാവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് മാറി മാറി വരുന്ന പല നേതാക്കളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്രൂപ്പടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രോജക്ടുകൾ കുട്ടികളിൽ ജനാധിപത്യബോധം വികസിപ്പിക്കുന്നതായി ഡ്യൂയി ദർശിച്ചു.

വിദ്യാർത്ഥിയുടെ സമീപപരിസരത്തു നിന്നും ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് സാരംഗില്‍ പഠനം ആരംഭിക്കുന്നത് . ഓരോ അംഗങ്ങള്‍ യാത്ര ചെയ്തപ്പോള്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ പുതിയ ആളുകളെക്കുറിച്ചും വ്യത്യസ്തയാര്‍ന്ന അനുഭവങ്ങളേപറ്റിയും, പത്രക്കുറിപ്പില്‍ കണ്ട രസകരമായ വിവരങ്ങളേപ്പറ്റിയുമെല്ലാം യോഗത്തില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു. ചെറിയ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ബിരുദാനന്തരബിരുദമെടുത്തവര്‍ പോലും ടോസ്റ്റ് മാസ്റ്റേര്‍സിന്റെ യോഗങ്ങളില്‍ പോയിട്ടാണ് 'പബ്ലിക് സ്പീക്കിം‌ഗ് സ്ക്കിൽ' വളര്‍ത്തുന്നത്. സാധാരണ സ്കൂളുകളില്‍ വല്ലപ്പോഴും വീണുകിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളാകട്ടെ പലപ്പോഴും അധ്യാപകരുടെ മക്കള്‍ക്കായി നീക്കി വച്ചിരിക്കും. സാരംഗില്‍ എല്ലാ കുട്ടികള്‍ക്കും വളരെ ചെറുപ്പം മുതല്‍ ഇത്തരം പരിശീലനങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

എല്ലാകുട്ടികളും പഠിച്ചിരിക്കണ്ട രണ്ടു പാഠങ്ങള്‍ സാരംഗില്‍ ഉണ്ട് . യോഗയും കളരിയും. ശാരീരികവും മാനസികവും ബൌദ്ധികമായ സമഗ്ര വളര്‍ച്ചയാൺ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ യോഗയും കളരിയും കരിക്കുലത്തില്‍ നിന്നും എങ്ങിനെ മാറ്റി നിര്‍ത്താനാകും എന്നു വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചര്‍ ചോദിക്കുന്നു. ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സും ശരീരവുമാണ് യഥാര്‍ദ്ധ സമ്പത്ത് എന്നു എല്ലാവരും സമ്മതിക്കുമ്പോഴും അവ സ്വന്തമാക്കുവാനും നിലനിര്‍ത്തുവാനും വേണ്ട പരിശീലനം സ്കൂളുകള്‍ നല്‍കേണ്ടതല്ലേ? അഞ്ചരയ്ക്കു എഴുന്നേറ്റ് സാധകം ചെയ്യുന്നതോടെ സാരംഗില്‍ ഒരു ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നു. കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും തന്നെ ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം അഭ്യസിക്കുന്നു. തുടര്‍ന്നു ഉപകരണ സംഗീതങ്ങളുടെ പരിശീലനം. മൃദംഗം, ഓടക്കുഴല്‍, വയലിന്‍ മുതലായ ഉപകരണങ്ങള്‍ അവരവരുടെ അഭിരുചിക്ക് അനുസരിച്ചു തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ആഴ്ചയില്‍ രണ്ട് ദിവസം കഥകളി പഠനവും സാരംഗിന്റെ സാംസ്ക്കാരിക കേന്ദ്രത്തില്‍ നടക്കുന്നു. കളരി ശീലിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കഥകളി പരിശീനത്തില്‍ അതി വേഗം മുന്നേറുവാന്‍ സാരംഗിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കു കഴിയുന്നു. പകല്‍ സമയം കൃഷിയിടങ്ങളിലായി ചിലവഴിക്കുന്നു.

ജപ്പാനിലെ സ്ക്കൂളുകളില്‍ ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവിലുള്ളവര്‍ നിര്‍ബന്ധമായും നടന്നു പോകണമത്രേ. മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പമല്ല, മറ്റു കുട്ടികളൊടൊപ്പം. മഴയാണെങ്കിലും വെയിലാണെങ്കിലും അവയേറ്റു നടന്നേ പറ്റൂ. അദ്ധ്യാപകന്‍ എന്ന ‘സര്‍വ്വജ്ഞാനി‘യില്‍ നിന്നും മാത്രമല്ല, സഹപഠനത്തില്‍ കൂട്ടുകാരനും കൈത്തങ്ങായി വര്‍ത്തിക്കണം എന്ന വിഖ്യാത വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണനായിരുന്ന വീഗോട്സ്കി യുടെ ബോധനമനഃശാസ്ത്രമാണ് ഇവിടെ പ്രായോഗത്തില്‍ വരുന്നത്. നാലാം ക്ലാസില്‍ എത്തുമ്പോല്‍ കൃഷി ചെയ്തു തുടങ്ങുന്നു. കേരളത്തിലെ കുട്ടികള്‍ എങ്ങിനെ കൃഷി ചെയ്യാതിരിക്കാം എന്നു പഠിക്കുമ്പോള്‍ ലോകത്തിലെ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ തലസ്ഥാനം എന്നു വിളിക്കാവുന്ന രാജ്യത്ത് കുട്ടികള്‍ സ്വന്തമായി കൃഷിചെയ്തു വിളയിച്ച ധാന്യം പാകം ചെയ്തു കഴിക്കുവാനുള്ള പരിശീലനമാണ് സ്ക്കൂളുകളില്‍ കൊടുക്കുന്നത്.

ഇതിലേറെ അപകടകമായിട്ടുള്ള മറ്റൊരു മേഖലയാണ് അധ്യാപകരുടെ ചാരപ്രവര്‍ത്തി. ഏതെങ്കിലും ആണ്‍കുട്ടിയോ പെണ്‍കുട്ടിയോ ഒരുമിച്ച് കളിച്ചു ചിരിക്കുന്നതു പോയിട്ടു മിണ്ടുന്നതുപോലും കണ്ടാല്‍ പിന്നെ സ്റ്റാഫ് റൂമില്‍ വിളിച്ച് പീഡിപ്പിക്കുന്ന സാഡിസ്റ്റുകളാണ് മിക്ക അധ്യാപക പോലീസുകാരും. പ്രണയത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുന്ന കവിതകള്‍ വായിച്ച് ഒന്നരപ്പുറത്തില്‍ കവിയാതെ ഉപന്യാസമെഴുതാമെങ്കിലും പ്രണയം കാമ്പസുകളില്‍ ഇന്നും നിഷിധം തന്നെ. ലൈംഗികതയും ശരീരശാസ്ത്രവും കൌമാര ആരംഭത്തില്‍ തന്നെ സാരംഗില്‍ വിദ്യാര്‍ദ്ധികള്‍ക്കു മനസിലാക്കികൊടുക്കുന്നു. എതിര്‍ ലിംഗത്തില്‍‌പട്ടവരെ അടുത്തിടപഴകാന്‍ അവസരമുള്ളതുകൊണ്ട്, ഒരു വിചിത്ര ജീവിയെപ്പോലെ തുറിച്ച് നോക്കുന്ന സാദാമലയാളി സാരംഗില്‍ നിന്നും പുറത്തു വരാന്‍ ഇടയില്ല.

ഓര്‍മ്മശക്തിയല്ല കുട്ടികളുടെ വിവിധ നിലയിലുള്ള പ്രതിഭയെയാണ് പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതുതുകൊണ്ട് പരീക്ഷയില്‍ അധിഷ്ഠിതമല്ല സാരംഗിലെ പാഠ്യപദ്ധതി.

വരവുചിലവു കണക്കുകള്‍ എഴുതിയും ബഡ്ജറ്റ് തയ്യാറാക്കിയും കണക്കിന്റെ ബാലപാഠം പഠിക്കുമ്പോള്‍ വരുമാനത്തിനനുസരിച്ച ഒരു ജീവിതം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് എങ്ങിനെയാണെന്നു വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ പഠിക്കുന്നു. നിത്യജീവിതത്തില്‍ പലരും പരാജയപ്പെടുന്നത്, പൈതാഗോറസ് തിയറി അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല്, മറിച്ചു വരുമാനത്തിനുള്ളില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന ജീവിതം രൂപപ്പെടുത്താനറിയാത്തതുകൊണ്ടാണെന്നു ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ സാര്‍ പറഞ്ഞുതരേണ്ടതില്ല. പ്രിന്റ് ചെയ്ത ഒരു പുസ്തകം പോലും സാരംഗില്‍ ഇല്ലെങ്കിലും അഞ്ചും ആറും ഭാഷകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന കുട്ടികള്‍ ആരേയും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ല. സാരംഗിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങ്ങ്ങൾ പഠിക്കുവാൻ വരുന്ന വിദേഴികളിൽ നിന്നും അന്യ സംസ്ഥാനക്കരിൽ നിന്നും അവരുടെ ഭാഷ കുട്ടികൾ അതിവേഗം പഠിച്ചെടുക്കുന്നു

സ്പെയിൻ കാരനായ മീഖായേലിനോട് സംവദിക്കുന്ന കുട്ടികൾ

തൊട്ടതിനു പിടിച്ചതിനും ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് ഓടുന്ന രീതിയും സാരംഗില്‍ ഇല്ല. രോഗാണുവിനെതിരെയുള്ള ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭീക പ്രതിരോധശക്തിയെ വളര്‍ത്തി നല്ല ആരോഗ്യവും നിലര്‍ത്തുകയും, അതോടൊപ്പം അല്പസ്വല്‍പ്പം സഹനവും കുട്ടികള്‍ ശീലിക്കുന്നു.

ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ സാറിന്റെ മകന്‍ ഗൌതം തന്നെയാണ് ഭാര്യയുടെ പ്രസവം വീട്ടില്‍ എടുത്തത് എന്നു പറയുമ്പോല്‍ ആധുനിക സമൂഹത്തിനു അല്‍ഭുതം തോന്നാം. “ഇത്തരം ചെറിയ ചെറിയ സംഭവങ്ങളിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷവും നിര്‍വൃതിയും”, കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തംകൈകൊണ്ടു നെയ്ത തുണിയില്‍ സ്വീകരിച്ചതിനേപറ്റി ഗൌതം വിശദീകരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

നവംബറില്‍ സാരം‌ഗ് സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ ചേര്‍ന്ന് ഒരു വീട് നിര്‍മ്മിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ഓടും കാട്ടില്‍ നിന്നും ശേഖരിച്ച കഴകളും കൊണ്ട് മനോഹരമായ കൊച്ചു വീട്. രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കിയതുമുതല്‍ നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളും പൂര്‍ണ്ണമായും കുട്ടികള്‍ തന്നെ ചെയ്തവയായിരുന്നു.

“ഈ വീടിന് എന്ത് അറ്റകുറ്റ പണി വേണ്ടിവന്നാലും ഉടമസ്ഥനു തനിയെ ചെയ്യാനാവും എന്നതാണ് പ്രധാന പ്രത്യേകത” ചീഫ് എഞ്ചിനീയറും മേസ്തിരിയും ആയ ഗൌതമിന്റെ വാക്കുകൾ‍.

പണിക്കൂലി ഒഴിവാക്കിയാല്‍ പതിനയ്യായിരം രൂപാകൊണ്ട് പണി മുഴുവനും തീര്‍ത്തു എന്നു കുട്ടികള്‍ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.കാലാവധികഴിഞ്ഞാല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും മണ്ണില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന വസ്തുക്കള്‍ മാത്രമേ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളൂ. പ്രകൃതിക്ക് കേടുവരുത്തുന്ന ഒന്നും ഈ ഭവന നിർമ്മാണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നും അവര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നു. അഞ്ചു സെന്റ് പുരയിടത്തില്‍ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടം പണിത് കൊടുക്കുന്ന പല സര്‍ക്കാര്‍ പദ്ധതികളും വന്‍ പരാജയമാകുന്നത് പല വിധത്തിലാണെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. താല്‍ക്കാലികമായ അഴിമതിയേക്കാള്‍ ഉപരി ദൂരവ്യാപകമായ പല ദൂഷ്യങ്ങളും ഉണ്ടത്രേ. അത്തരമൊരുവീടിനു എന്തെങ്കിലും അറ്റകുറ്റ പണി ചെയ്യേണ്ടിവന്നാല്‍ നിര്‍ദ്ധനനായ വീട്ടുടമസ്ഥനു ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. മാത്രമല്ല കാലാവധികഴിയുമ്പോള്‍ വീടും മാത്രമല്ല അഞ്ചു സെന്റു സ്ഥലവും ഉപയോഗശൂന്യമായിപ്പോകുന്നു. പൂര്‍ണ്ണമായും പ്രകൃതിയിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു പോകുവാന്‍ ഇനി നമുക്ക് ആകില്ല. എങ്കിലും പ്രകൃതിയെ കഴിയുന്നിടത്തോളം പരിക്ക്ഏല്‍പ്പിക്കാത്ത ഒരു ജീവിത ക്രമം കുട്ടികളെ പഠിപ്പുന്നതില്‍ സാരംഗ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

കനത്ത ഫീസും നല്‍കി പുസ്തക ഭാണ്ഡവും പുറത്തുകയറ്റി കുട്ടികളെ സ്കൂളുകളിലേയ്ക്കു വിടുന്ന മാതാ പിതാക്കളോട് സാരംഗിനു പറയുവാനുള്ളത് ഇത്ര മാത്രമാണ്. ദാഹം മാറ്റുവാന്‍ ഒരു പുഴയിലെ മുഴുവന്‍ ജലവും ആവശ്യമില്ല. ഒരു ഗ്ലാസ് മതിയാകും. ജീവിക്കുവാന്‍ ലോകത്തിന്‍ലെ മുഴുവന്‍ അറിവും ആര്‍ജ്ജിക്കേണ്ടതില്ല. കഴിവിനും അഭിരുചിക്കും ചേര്‍ന്ന തൊഴില്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാകട്ടെ വിദ്യാഭ്യാസം. ആരോടും വെല്ലുവിളിക്കാതെ ആര്‍ക്കെതിരെയും കലാപക്കൊടി ഉയര്‍ത്താതെ സാരംഗ് മുന്നേറുന്നു, അട്ടപാടിയിലെ ഗൂളിക്കടവിനടുത്ത മലമുകളിൽ- ജീവിതത്തേയും പ്രകൃതിയേയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം കുട്ടികളുമായി

കടപ്പാട്: വെള്ളെഴുത്ത്
:മൻജു മനോജ്

(ദേശാഭിമാനി ഗൾഫ് എഡീഷനിൽ ഡിസ.16ൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനം)

ആടു ജീവിതം..പൊള്ളുന്ന കഥ!(റീ ലോഡഡ്)

2010-11-24T10:18:00.000-08:00

1994. നവംമ്പര്‍ മാസം. ബോംബയിലെ ബാപ്പൂട്ടിക്കയുടെ മുറി. ചെറിയ തണുപ്പുള്ള രാത്രിയില്‍ എല്ലാവരും കൂട്ടം കൂടിയിരിന്നു.
ഗള്‍ഫിനു പോകാനുള്ളവര്‍..
പോയിട്ട് ജോലി കിട്ടാതെ തിരിച്ചു വന്നവര്‍..
ഏജന്റ് കബ്ബളിപ്പിച്ചു പണം നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍..

അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനും ജയ്സനും..

“എന്‍ വീട്ടില്‍ ഇരവ് അങ്കേഇരവാ....?”
മനോഹരമായി പാടുകയാണ്‍ ശെല്‍‌വം. ബീഡിക്കറ പിടിച്ച പല്ലുകള്‍..എണ്ണ പുരട്ടാതെയും, ചീകി ഒതുക്കാതെയും പാറിപ്പറന്ന അനുസരണം കെട്ട ചെമ്പന്‍ മുടി..
എങ്കിലും ശെല്‍‌വത്തിന്റെ മുഖത്തിനു ഒരു കുട്ടിത്തം ഉണ്ടായിരുന്നു..

“ചൌതിക്ക് പോകറേന്‍ അണ്ണാ” ശെല്‍‌വം തമിഴകത്തു നിന്നും ബോംബയില്‍ വന്നത് അതിനാണ്
“എന്ന വേലൈ തമ്പീ” എനിക്കറിയാവുന്ന തമിഴില്‍ ചോദിച്ചു.
“വേല ഒണ്ണും തെരിയാതണ്ണാ, ‘ആടു മേയ്പ്പന്‍‘ എന്റ് ഏശന്റു ശൊല്‍‌റാറേ!” കറപിടിച്ച പല്ലുകള്‍ കാട്ടി ചിരിച്ചു.
“അപ്പടിയാ”
ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. മിക്ക രാത്രികളിലും ശെല്‍‌വം പാട്ടു പാടും.
അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം, ശെള്‍വം സൌദിക്കു പോയി.. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞാനും.

സൌദി ജീവിതത്തിനിടയില്‍ പട്ടണ വാസിയായിരുന്ന ഞാന്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന മരുഭൂമിയിലൂടെ കടന്നു പോകറുണ്ടായുരുന്നു.
അപ്പോഴൊക്കെ എന്നെ അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു കാഴ്ചയുണ്ട്.
തിള‍ച്ചു മറിയുന്ന മണല്‍ പരപ്പില്‍.. കാക്ക കാലിന്റെ തണലു പോലുമില്ലാതെ...ആടിനു മുന്‍പില്‍ നടക്കുന്ന പഴന്തുണി കെട്ടു പോലുള്ള മനുഷ്യന്‍..
ഒരു കൈയ്യില്‍ നീണ്ട വടിയും. മറു കൈയ്യില്‍ ഉണങ്ങി വരണ്ട കുറെ കുബ്ബൂസ് കഷണങ്ങളും
അതെ ആടു മേയ്പ്പന്‍!!

ഞാന്‍ കാതോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും ആ പഴയ പാട്ടു കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമോ..

“എന്‍ വീട്ടില്‍ ഇരവ് ..അങ്കേ ഇരവാ....?”

ഉഷ്ണക്കാറ്റിന്റെ ചൂളം വിളിയല്ലാതെ ഒന്നും കേള്‍ക്കാറില്ല..
ഇപ്പോഴും ശെല്‍‌വം പാടുന്നുണ്ടാവുമോ..

അതോ, ഏതെങ്കിലും “മോശടു വാടയുള്ള അര്‍ബ്ബാബിന്റെ“ ആട്ടും തുപ്പും ഏറ്റ്..
പാവം ശെല്‍‌വം..
ആടു ജീവിതം...

ആട്ടിടയനല്ലാതിരിന്നിട്ടും.. ആടുമേയ്ക്കാന്‍ പോയ ശെല്‍‌‌വത്തിന്റെ കഥ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ.!
നജീബ്ബ് അങ്ങിനെയല്ലായിരുന്നു.
ആട്ടിടയനല്ല, ആടുമെയ്ക്കാന്‍ പോയതും അല്ല..പക്ഷേ, ആട്ടിടയനായി, അല്ല- ആട്ടിന്‍ കൂട്ടത്തിലെ തിരിച്ചറുവുള്ള ഒരു ആടായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു നജീബിന്
മറ്റാരുടെയോ വിധി, വില കൊടുത്തു വാങ്ങി,നബ്ബി തിരുമേനിയുടെ മണ്ണില്‍, നാല്‍ക്കാലിയായി ജീവിച്ച നജീബ്.
ഓരോ പ്രവാസിയുടെയും മനസ്സില്‍ തീ കോരിയിടുന്ന കഥയാണ്, ബഹ്‌റൈന്‍ ബ്ലോഗ്ഗേഴ്സിന്റെ അഭിമാനമായ ബന്യാമിന്റെ
“ആടു ജീവിതം”!

(2008 നവംമ്പറില്‍ ബഹറില്‍ ബൂലോകത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കുറിപ്പ് )

ബ്ലൊഗേസിന്റെ ആദിപാപം. ( അവസാനത്തേതും)

2010-09-10T04:55:00.000-07:00

ഉല്പത്തി പുസ്തകം

1:1 കിഴക്ക് ബൂലോകം എന്നൊരു തോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു.

1.2 എല്ലാം ബ്ലോഗ്ഗേര്‍സും ബൂലോകത്തില്‍ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുകയും ധാരാളം പോസ്റ്റ് എഴുതിയും കാണുന്ന ബ്ലൊഗിലെല്ലാം കമെന്റ് ഇട്ടും, അല്പ സ്വല്പം പുറം ചൊറിഞ്ഞും, ചീത്തവിളിച്ചും പിന്നെ വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ മീറ്റു നടത്തിയും കഴിഞ്ഞു പോന്നു.

1.3 അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഗൂഗിള്‍ ഭഗവതി ബൂലോകത്തിന്റെ നടുക്ക് ബസ്സ് എന്ന വൃക്ഷം നട്ടു പിടിച്ചു.

1.4 തോട്ടത്തിന്റെ നടുക്കു നില്‍ക്കുന്ന ബസ്സ് വൃക്ഷത്തില്‍ കയറി മഞ്ഞാടരുതെന്നും അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്ന സര്‍വ്വ ബൂലോകരെയും പുറത്താക്കുമെന്നു ഭഗവതി അരുള്‍ ചെയ്തു.

1.5 ഒരു പാമ്പിന്റേയും പ്രേരണയില്ലാതെ ബൂലോകര്‍ യഥേഷ്ടം ബസ്സില്‍ കയറി മുറിപോസ്റ്റും, പുറം ചൊറിച്ചിലും, തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും തര്‍ക്കവും തുടങ്ങി.

1.6 ഒരു ദിവസം ഗൂഗീള്‍ ഭഗവതി തോട്ടത്തില്‍ നടക്കാന്‍ വന്നപ്പോള്‍, അല്പം വായനാ ശീലമുള്ളവരും, അതിലേറേ അസഹിഷ്ണുതയുള്ളവരും, ഒരു പോസ്റ്റു പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കെല്‍പ്പില്ലാത്തവരും പിന്നെ കുറെ നല്ല ബ്ലൊഗ്ഗേര്‍സും ബസ്സില്‍ കുറ്റിയടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു.

1.7 ബസ്സില്‍ കയറരുത് എന്ന് കല്‍പ്പന ലംഘിച്ച സകലരേയും പുറത്താക്കി ഭഗവതി ബൂലോകം സീലു ചെയ്തു.

അങ്ങിനെ ഒരിക്കല്‍ പെരുന്നാളും റാസ്സയും കതിന വെടികളും മുഴങ്ങിയിരുന്ന പള്ളി പറമ്പുകള്‍ സഭാ വഴക്കു മൂത്തു പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതു പോലെ ബൂലോകം പാഴും ശൂന്യവുമായിത്തീര്‍ന്നു.

അപ്പുണ്ണിയുടെ പെണ്ണി

2010-06-27T03:38:00.000-07:00

മോസ്ക്കോ കുന്നിന്റെ നിറുകെയില്‍ ചിറ്റീന്തിന്റെ തണലില്‍ ഇരിക്കുമ്പോല്‍ അകലേയ്ക്കു നോക്കികൊണ്ട്, അപ്പുണ്ണി ആവര്‍ത്തിച്ചു.

"പെണ്ണി തോവാളയ്ക്കു പോയി."

ദൂരെ കാണുന്ന മലനിരകള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത് തമിഴ്നാടാണ്. അതിനിടയിലെവിടെയോ ഉള്ള ഏതോ ഗ്രാമമമാണ് തോവാള.

തമിഴ്ച്ചുവയുള്ള പേരുകളാണ് ഇവിടുത്തെ മിക്ക ഗ്രാമങ്ങള്‍ക്കും. അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടാത്ത പേരാണ് മോസ്ക്കോ കുന്ന്. അവിടെ പാര്‍ക്കുന്ന മിക്കവര്‍ക്കും മറ്റൊരു ഭൂഘണ്ഡത്തില്‍ മോസ്ക്കോ എന്നൊരു മഹാനഗരണ്ടെന്നും, അവിടെ സര്‍ ചക്രവര്‍ത്തിമാര്‍ ഭരിച്ചിരുന്നുവെന്നും അറിയില്ല. എങ്കിലും മോസ്ക്കോയിലേ കൂട്ടുകൃഷിക്കളങ്ങളേപ്പോലെ വേലികെട്ടി അതിരുതിരിക്കാത്ത കൃഷിയിടങ്ങളായിരുന്നു മോസ്ക്കോ കുന്നിലെ കര്‍ഷകരുടേത്. അന്നൊന്നും അയല്‍ക്കാരെ ശത്രുക്കളായി കണ്ടിരുന്നില്ല. അതിരുകളേക്കുറിച്ചു വേവലാതിയുമില്ലായിരുന്നു.

മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പിനോടും, ചുളു ചുളെ കുത്തുന്ന കിഴക്കന്‍ കാറ്റിനോടും കോടമഞ്ഞിന്റെ മറവില്‍ കാടിറങ്ങി വരുന്ന ഒറ്റായാന്‍ കൊമ്പനോടുമായിരുന്നു മോസ്ക്കോ കുന്നുകാരുടെ ഏറ്റുമുട്ടല്‍.

മധ്യവേനലവധിക്കു പള്ളിക്കൂടം അടച്ചാല്‍, കിഴക്കേമേട്ടിലെ കൃഷിയില്ലാത്ത പറമ്പുകളില്‍ കാലികളെ തീറ്റുന്നതാണു എന്റെ പ്രധാന ജോലി. രാവിലെ പോകുമ്പോല്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ പുസ്തകങ്ങള്‍ കൈയ്യിലുണ്ടാവും. പൊള്ളുന്ന വെയിലാണെങ്കിലും, ഇടതടവില്ലാതെ അടിക്കുന്ന തണുത്ത കിഴക്കന്‍ കാറ്റുമേറ്റ് ‍, ചിറ്റീന്തിന്റെ തണലില്‍ ഇരുന്നു പുസ്തകങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കും..

ചിതലിമലയുടെ താഴ്വാരത്തിലെ ചെമ്പക മരച്ചുവട്ടിന്‍ നില്‍ക്കുന്ന കൊലുസ്സിട്ട പെണ്‍കുട്ടിയും, വെള്ളിയാങ്കല്ലില്‍ പാറി നടക്കുന്ന തുമ്പികളും,

അതിരാണിപ്പാടത്തെ ശീദരനും മോസ്ക്കോ മലയിലെ എന്റെ വിരുന്നുകാരായിരുന്നു.

ഒരു ഉച്ചസമയത്താണ് അപ്പുണ്ണി മല കയറി വരുന്നത് ആദ്യമായി കണ്ടത്. എങ്ങോ അത്യാവശ്യത്തിനു പോകുന്നതുപോലെ തിരക്കു പിടിച്ചാണ് അയാള്‍ നടന്നത്.

പഴകി മുഴിഞ്ഞ ഒരു സ്വറ്ററും ചുട്ടിത്തോര്‍ത്തുമാണ് വേഷം. വലിപ്പം കൊണ്ടു ഒരു സ്കൂള്‍കുട്ടിയേപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന അപ്പുണ്ണിയ്ക്ക് നാല്പതതിനോടടുത്ത് പ്രായം കാണും. തോര്‍ത്ത് മുണ്ടാണെങ്കിലും മടക്കി കുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

കുറ്റിത്താടിയും കുഴിഞ്ഞകണ്ണുകളും ആയിരുന്നു അപ്പുണ്ണിയുടേത്. ചെറിയ ഒരു തുണി തലയില്‍ കെട്ടിവച്ചിരുന്നു.

കണ്ണെത്തു ദൂരെ ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയുമില്ലാത്ത കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ ഓടിക്കയറിവന്ന് എന്റെ മുന്‍പില്‍നിന്ന് കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

"പെണ്ണി തോവാളയ്ക്കു പോയി"

" പെണ്ണിയോ?"

"പെണ്ണിയില്ലേ പെണ്ണി... തോവാളയ്ക്കു പോയി"

ആദ്യം എനിക്ക് ഒന്നും മനസിലായില്ല

"ഇന്നലെ പെണ്ണി എനിക്കു അട ചുട്ടു തന്നു... നല്ല ഗോതമ്പട"

"എന്താ പേര്? "

"പെണ്ണിയില്ലേ പെണ്ണി... തോവാളയ്ക്കു പോയി"

എന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ എല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പുണ്ണിയ്ക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ടായിരിന്നു. അതു പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍ എന്‍റ്റെ ചോദ്യങ്ങളുടെ സഹായം അയാള്‍ക്കു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

"വെള്ളമുണ്ടോ വെള്ളം, ഇച്ചിരെ കുടിക്കാന്‍"

എല്ലാം അയാള്‍ രണ്ടു വട്ടം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇല്ല, അതാ അവിടെയിരു ചെറിയ കുളമുണ്ട് "

കാലികള്‍ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന ഒരു കുളം മോസ്ക്കോ കുന്നിന്റെ നിറുകയിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ തൊട്ടു മുകളില്‍ ഉറവ തുടങ്ങുന്നിടത്തു മനുഷ്യര്‍ക്കു കുടിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ഒരു ചെറിയ കുഴിയില്‍ അല്പ്പം വെള്ളം എപ്പോഴും കാണും.

"വെള്ളമുണ്ടോ വെള്ളം, ഇച്ചിരെ കുടിക്കാന്‍"

എന്റെ ഉത്തരം അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

അപ്പുണ്ണി എപ്പോഴും അങ്ങിനെയായിരുന്നു. അയാള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഉത്തരമല്ലെങ്കില്‍ അതു കേള്‍ക്കില്ല. ആരെയോ ഭയപെടുന്നതു പോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു വെട്ടിതിരുഞ്ഞു നാലു പാടും നോക്കും.

അയാള്‍ വിഷാദഭാവത്തില്‍ കിഴക്കോട്ടു നോക്കി നിന്നു. നേര്‍ത്ത പുകമഞ്ഞില്‍ മൂടിയ മല നിരകള്‍ അങ്ങു ദൂരെ കാണാം

അരാണ് പെണ്ണി? എന്തിനാണ് തോവാളയ്ക്കു പോയത്? പോയതുകൊണ്ട് എന്താണ് കുഴപ്പം? എല്ലാം ചോദിക്കണെമുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ മിണ്ടിയില്ല. അയാള്‍ വീണ്ടും പെണ്ണി പോയെന്ന് പറയുമെന്നും , വെള്ളം ചോദിക്കുമെന്നും ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു.

അല്പ സമയത്തി ശേഷം അപ്പുണ്ണി മലയിറങ്ങിപ്പോയി.

അടുത്ത ദിവസവും അതേ സമയത്ത് അപ്പുണ്ണി വന്നു. തലേ ദിവസം നടന്നതെല്ലാം ആവര്‍ത്തിച്ചു. വെള്ളം മാത്രം ചോദിച്ചില്ല. എന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മറുപടിയും തന്നില്ല.

ചോദിക്കാതെ ഒരുകാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു,

“ അപ്പന്‍ എന്നെ തല്ലി”

“എന്തിന് ?“

“അപ്പനേയ് അപ്പന്‍ - എന്നെ തല്ലി “

അല്പ സമയം കിഴക്കോട്ടു നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ അപ്പുണ്ണി പോയി

ആ വേനല്‍ക്കാലത്തു പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം, മോസ്ക്കോ മലയുടെ മുകളില്‍ കഥാ പാത്രങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അപ്പുണ്ണിയും എന്റെ നിത്യ സന്ദര്‍ശകരില്‍ ഒരാളായി.

കുന്നിന്റെ താഴെ പാടത്തിനരികില്‍ താമസിച്ചിരുന്നഎന്റെ സഹപാഠിയായാണ് അയാളുടെ പേര്‍ അപ്പുണ്ണിയെന്നാണെന്നു പറഞ്ഞു തന്നത്. പെണ്ണി അപ്പുണ്ണിയുടെ ഇളയ സഹോദരി ആയിരുന്നു. ഒരാഴ്ച മുന്‍പായിരുന്നു പെണ്ണിയുടെ വിവാഹം , തോവാളയിലെ ഭര്‍തൃ ഗ്രഹത്തിലാണ് ഇപ്പോള്‍ പെണ്ണി.

മദ്യപാനിയായ അച്ഛനും അപ്പുണ്ണിയും പെണ്ണിയും അടങ്ങിയ ചെറിയ കുടുംബമായിരുന്നു അവരുടെത്. അമ്മ ഒരു മഴക്കാലത്തു ഏലതോട്ടത്തിലെ കൂലിപ്പണി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വഴി മരംക്കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞു വീണു മരിച്ചു. ആ വര്‍ഷം തോരാത്ത മഴയും ശക്തിയായ കിഴക്കന്‍ കാറ്റുമായിരുന്നത്രേ!

പിന്നീട് പെണ്ണിയായിരുന്നു അപ്പുണ്ണിയുടെ ഏക സുഹൃത്തും രക്ഷകര്‍ത്താവും.ആ പെണ്ണിയാണ് പോയിരിക്കുന്നത്. പെണ്ണായി പിറന്നവരെല്ലാം എന്നെങ്കിലും തോവാളയ്ക്കു പോകേണ്ടവരാണെന്നു അറിയാനുള്ള വളര്‍ച്ച അയാള്‍ക്കില്ലായിരുന്നു.

ഒന്നു മാത്രം അറിയാം. - അപ്പുണ്ണിയുടെ പെണ്ണി തോവാളയ്ക്കു പോയി.

നല്ലൊരു ഗായകനായിരുന്നു അപ്പുണ്ണിയുടെ അച്ഛന്‍.

അടുത്ത കാലം വരേയും ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില്‍ വൈദ്യുതവിളക്കും റോഡും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല രാത്രിയാകുമ്പോള്‍ വീടുകളിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകള്‍ നേരത്തേ അണയും. എല്ലാവരും ഉറക്കം പിടിക്കും. വര്‍ഷത്തില്‍ പന്ത്രണ്ടു മാസവും രാത്രികാലത്ത് ഞങ്ങളുടെ മലയോര ഗ്രാമം മഞ്ഞില്‍ പുതഞ്ഞു കിടക്കും. .തണുത്ത രാത്രികളിൽ വിജനമായ ഇടവഴികളിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോൾ, നന്നായി മദ്യപിച്ച അയാള്‍ മനോഹരമായി പാട്ടുപാടുമായിരുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് അപ്പുണ്ണിയുടെ അപ്പന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ ഗ്രാമവാസികള്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്.

കാനനഛായയിൽ ആടുമേയ്ക്കാൻ..

ഞാനും വരട്ടേയോ നിന്റെ കൂടെ..

അയാള്‍ എന്നും പാട്ടുന്നതു ഒരേ പാട്ടു തന്നെയായിരുനു

എങ്കിലും ചന്ദ്രികേ നമ്മളൊറ്റ.......എന്ന വരികളെത്തുമ്പോഴേക്കും അയാൾ വല്ലാത്തെ ഒരു ഭാവത്തിൽ എത്തുമായിരുന്നു. ശബ്ദം നേര്‍ത്തതായി തീരും. തോണ്ട വിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും.

ആ വരികൾ പാടുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ എന്തായിരിക്കും..അരായിരിക്കും..?

“ ഇപ്പോള്‍ ഗോതമ്പട തിന്നാറില്ലേ?“ ഒരു ദിവസം അപ്പുണ്ണിയോട് വെറുതെ ലോഗ്യം ചോദിച്ചു

അപ്പുണ്ണി മൌനമായിരുന്നു.

താളം തെറ്റിയ മനസീല്‍ നിന്നും പെണ്ണി ചുട്ടു തന്ന ഗോതമ്പടയുടെ സ്മരണകള്‍ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയുട്ടുണ്ടാവുമോ.

അക്കൊല്ലത്തെ മദ്ധ്യ വേനല്‍ അവധി കഴിഞ്ഞു.

ജൂണിലെ കനത്ത മഴയ്ക്കും, പുതിയ ക്ലാസ്സിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ അപ്പുണ്ണി വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടു.

ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു പള്ളിക്കൂടം അടച്ചപ്പോള്‍, വിരുന്നു പോകാന്‍ ബന്ധു വീടുകളില്ലാത്ത ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം വെറുതെ മോസ്ക്കോ മലയ്ക്കു പോയതായിരുന്നു.

അതാ അപ്പുണ്ണി ഓടി വരുന്നു.

ആദ്യമായി അയാളുടെ മുഖം കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അപ്പുണ്ണി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

എങ്കിലും,

സൌഹൃതത്തിന്റെ ഒരു കടല്‍ ആ കണ്ണില്‍ തിര തല്ലുന്നതു എനിക്കു വായിച്ചെടുക്കമായിരുന്നു.

അന്നയാള്‍ പെണ്ണിയേപറ്റി പറഞ്ഞില്ല,

ഗോതമ്പ് അടയുടെ രുചിയോ അപ്പന്റെ അടിയുടെ വേദനയോ പങ്കു വച്ചില്ല.

എന്നേയും എന്റെ ലോകവുമെന്തന്നറിയാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ, വിഹ്വലതകള്‍ നിറഞ്ഞ മനസീല്‍, ഒരു ചെറിയ് വിരലനക്കത്തെ പ്പോലും ഭയത്തോടെ നോക്കിയിരുന്ന കണ്ണില്‍, ആര്‍ക്കുമാര്‍ക്കും പിടിതരാത്ത നിഗൂഡമായ ഉപബോധമനസില്‍-ആ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ കൊച്ചു ഹൃദയത്തിലെല്ലാം,- ഒരു സഹജീവിയുടെ സമീപ്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള തുടിപ്പ് എനിക്കു കാണാമായിരുന്നു..

അല്പ നേരം മുഖത്തൊടു മുഖം നൊക്കി നിന്ന ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

എന്നും എനിക്കു മുന്‍പേ കുന്നിറങ്ങിപ്പോകാറുള്ള അപ്പുണ്ണി ഞാന്‍ പോകുന്ന വഴിയും നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് എനിക്കു കാണാമായിരുന്നു.

പണ്ട് തോവാളയ്ക്കു നോക്കി നിന്നതു പോലെ.......

ഞാന്‍ അവനെ വിട്ടു പോയി എന്നു പറയാന്‍ പിന്നീട് എന്നെങ്കിലും, ആരെങ്കിലും അപ്പുണ്ണി കണ്ടു മുട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമോ?

കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോല്‍ അപ്പുണ്ണിയുടെ അപ്പന്‍ മരിച്ചവെന്നു ആരോ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അപ്പുണ്ണിയേപ്പറ്റി ആര്‍ക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

എന്നോ കണ്ടു മറഞ്ഞ എന്റെ സ്നേഹിതന്‍ അപ്പുണ്ണിക്ക്

ഈജിപ്റ്റ് യാത്ര -സ്പെഷ്യല്‍ എഡീഷന്‍

2010-06-13T22:55:00.000-07:00

നമ്മള്‍ നായെ വളര്‍ത്തുന്നതുപോലെ എല്ലാ നൂബി വീടുകളിലും മുതലയെ വളര്‍ത്താറുണ്ടത്രെ! വളരെ ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നൈലില്‍ നിന്നും പിടിച്ച് കൂടുകളില്‍ വളര്‍ത്തുന്നു. സന്ദര്‍ശനമുറി രൂപകല്പന ചെയ്യുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു മുതലകൂടും അതില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താറുണ്ട് എന്ന് ഐമന്‍ പറഞ്ഞത് കൌതുകമുണര്‍ത്തി.

ഈജിപ്റ്റ് യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ നൂബി ഗ്രാമം സന്ദര്‍ശിച്ച വിശേഷങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ബൂലോകത്തില്‍ ഇവിടെ വായിക്കാം

ഗവി യാത്ര - ബ്ലോഗ്ഗേഴുസുമൊത്ത്- 2

2010-05-21T22:44:00.000-07:00

ആദ്യഭാഗം ഇവിടെ

നല്ല സുഖമുള്ള കാലാവസ്ഥ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് കോട്ടേജിന്റെ വരാന്തയി്‍ല്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ കിടന്നത്. കോട്ടേജിന്റെ പിന്‍ വശം വന്മരങ്ങള്‍നിറഞ്ഞ കൊടും കാടാണ്. ചുറ്റും ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദവും കുളിരുള്ള ഇളം കാറ്റും. ഉറങ്ങിയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല.

രാത്രി എപ്പോഴോ ശബ്ദം കേട്ട് എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ ചാര്‍‌വ്വാകന്‍ ചേട്ടനും കൂട്ടരും പുറത്തിറങ്ങി ചുറ്റും ഇരുന്നു സംസാരിക്കുന്നു. അവര്‍ രാത്രി ഉറങ്ങിയിയതേയില്ല. നാടന്‍ പാട്ടും നാടന്‍ കലകളും ഒന്നുമായിരുന്നില്ല വിഷയങ്ങള്‍. ചര്‍ച്ച രാഷ്ട്രീയത്തിലേയ്ക്കു കടന്നിരുന്നു. വിഷയം മതപരമല്ലാത്തതിനാല്‍ ഇടപെടാന്‍ ഒരു സ്കോപ്പും ഇല്ലെന്നു മനസിലാക്കി വീണ്ടും കിടന്നുറങ്ങി.

അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു. സണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ നല്ല നാടന്‍ കാപ്പി കൊടുത്തയച്ചു. യാത്രയ്ക്കു റെഡിയായി

ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും സണ്ണിച്ചേട്ടന്റെ വീട്ടി ചെന്നു. അദ്ദേഹം ഉണ്ടാക്കിയ കര കൗശല വസ്തുക്കളുടെ ഒരു ശേഖരം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ.

മഴ മൂളി എന്ന ഉപകരണം രസകരമായി തോന്നി.നീണ്ട ഒരു മുളങ്കമ്പിനുള്ളില്‍ ചെറിയ ചെറിയ തട്ടുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയതുശേഷം പലതരം മുത്തുകള്‍ നിറച്ച് സീല്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.മുളങ്കമ്പു തല തിരിച്ചു പിടിക്കുമ്പോല്‍ ഒരു വശത്തു കിടക്കുന്ന മുത്തുകള്‍ തട്ടുകളില്‍ തട്ടി തട്ടി മറു വശത്തേയ്ക്കു വീഴുന്നു.ആദ്യം ഓരോരോ മുത്തുകളില്‍ തുടങ്ങി പിന്നെ എല്ലാം കൂടി ഒരുമിച്ചു വീണ് അവസാനം ശേഷിക്കുന്ന ഒന്നു രണ്ടെണ്ണം കൂടി താഴേയ്ക്കു വരുന്ന ശബ്ദ കേട്ടാല്‍, ചന്നംപിന്നം പെയ്തു തുടങ്ങന്ന മഴ, പിന്നെ പെരുമഴയായി, സാവധാനം പെയ്തു തോരുന്ന മഴയുടെ സംഗീതം ഈ കൊച്ചു ഉപകരണത്തില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കുന്നത് ആരേയും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ല!.

മഴമൂളി എന്നത് ആ മുളന്തണ്ടിനു ചേരുന്ന പേര്‍ തന്നെ.

അപ്പോഴേയ്ക്കും ജീപ്പ് റെഡിയായി. നിസ്സഹായനും സുഹൃത്തുക്കളും ചേര്‍ന്ന് അത്യാവശ്യം സംഗീത ഉപകരണങ്ങള്‍ എടുത്ത് ജീപ്പില്‍ വച്ചു.കാനനയാത്രയ്ക്കു ചേരും വിധം പടുത മാറ്റി പുറകു വശം തുറന്ന ജീപ്പ്.

രാവിലെ തന്നെ തിരിച്ചതുകൊണ്ട് കോടമഞ്ഞു മാറിയിരുന്നില്ല.ഹൈറേഞ്ചിന്റെ സ്വന്തമായ കുളികാറ്റ് അടിച്ചു, തമാശകള്‍ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് തുറന്ന ജീപ്പിലുള്ള യാത്ര രസകരമായിരുന്നു.

വള്ളക്കടവില്‍ എത്തി.ഗവിയ്ക്കുളിലേയ്ക്കുള്ള ന് യാത്ര നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ ചെക്കു പോസ്റ്റ് വള്ളക്കടവിലാണ്. ചെക്കു പോസ്റ്റില്‍ നിന്നും ക്ലിയറന്‍സ് കിട്ടി വനത്തിലുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാന്‍ അല്പം താമസംന്‍ നേരിട്ടു. സംസ്ഥാന വനം വകുപ്പു മന്ത്രി സന്ദര്‍ശനാര്‍ത്ഥം ഗവിയിലുണ്ടെന്നും അതുകൊണ്ട് പ്രവേശനം കര്‍ശന നിയന്ത്രണത്തില്‍ ആണെന്നും വനപാലകരില്‍ നിന്നും അറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പദ്ധതി വെട്ടിച്ചുരുക്കി ഒരു ദിവസത്തെ സന്ദര്‍ശനമാക്കുകയേ നിര്‍വ്വാഹമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വൈകുന്നേരവമാവുമ്പോഴേക്കും വനത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടന്നേ പറ്റൂ. കഴിയാവുന്ന ദൂരം അകത്തേയ്ക്കു പോവുക തന്നെ എന്നു തീരുമാനിച്ചു.

ജീപ്പ് വനത്തിനുള്ളിലേയ്ക്കു പ്രവേശിച്ചു, വീതി കുറവായിരിന്നു എങ്കിലും ടാറിട്ട നല്ല റോഡ്. വനത്തിനുള്ളില്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിന് പല നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. വന്യ ജീവികളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തില്‍ ഹോര്‍ണ്‍ അടിക്കുക, അമിത വേഗതയില്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുക ഇതൊന്നും ഗവിക്കുള്ളില്‍ അനുവദനീയമല്ല. ശക്തമായ നിയമവും, കാര്യക്ഷമമായ നിരീക്ഷണ സംവിധാനവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഏതു വനപ്രദേശവും തനിമയോടെ സൂക്ഷിക്കാമെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ഗവി.

അല്പം മുന്‍പോട്ടു ചെന്നപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ റോഡരികില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി, പുറത്തിറങ്ങി. റോഡിന്റെ ഉയര്‍ന്ന തിട്ടയില്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കികൊണ്ട് ഞങ്ങളെ കൈകാട്ടി വിളിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ ജീവി.

“ഇതാണ് ഉടുമ്പ്“ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു

ചുറ്റുമുള്ള ചെടുകളുടെ ഉണങ്ങിയ കമ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ അതേ നിറത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഉടുമ്പിനെ ഡ്രൈവര്‍ കണ്ടെത്തിയതില്‍ ഞങ്ങള്‍ അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു. ചെറുപ്പകാലത്തെ കൊള്ളക്കാരുടെ ചിത്രകഥകളില്‍ വായിച്ചുട്ടുള്ളത് ഓര്‍മ്മ വന്നു എവിടെയെങ്കിലും പിടിച്ചാല്‍ പിന്നെ അതിനെ വിടുവിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ലത്രേ. അതുകൊണ്ട് കൊള്ളക്കാര്‍ പൊക്കമുള്ള മതില്‍ ചാടിക്കടക്കുവാന്‍ ആദ്യം ഉടുമ്പിനെ മതിലുനു മുകളിലേയ്ക്കു എറിഞ്ഞിട്ട് അതിന്റെ ശരീരത്തില്‍ കെട്ടിയ കയറില്‍ തൂങ്ങി കോട്ടയുടെ ഉള്ളില്‍ കടക്കുമായിരുന്നു പോലും! ഇതു ശരിയായാലും അല്ലെങ്കിലും “ഉടുമ്പു പിടിച്ചതു പോലെ” എന്ന പ്രയോഗം ഇന്നും ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു.

വീണ്ടും മുപോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ വലിയ മലയണ്ണാന്‍ പൊക്കമുള്ള ഒരു മരത്തില്‍ കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ഞങ്ങളെ കണ്ടതുകൊണ്ടാവണം ഉടനെ മലയണ്ണാന്‍ ചാടി മറഞ്ഞു കളഞ്ഞു.

അല്പം മുന്‍പോട്ടു പോയപ്പോള്‍ വണ്ടി ടാര്‍ റോഡില്‍ നിന്നും വെളിയില്‍ ഇറക്കി പുല്ല് നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ ഓടിത്തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്നു വണ്ടി പുറത്തേയ്ക്കു പോയപ്പോള്‍ നിയന്ത്രണം വിട്ടതാണെന്നു കരുതി ഞങ്ങള്‍ ഞട്ടിപ്പോയി. നിസ്സഹായനും സുഹൃത്തുക്കളും പുറകില്‍ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ പതിയെ വനത്തിന്റെ അപ്പുറമുള്ള ഒരു മൊട്ടക്കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. ചുറ്റും മരങ്ങളില്ല. എങ്ങും പുല്‍മേടുകള്‍ മാത്രം. അല്പം മുന്‍പോട്ടു പോയപ്പോള്‍ വണ്ടി നിറുത്തി.

“ഇവിടെ നിന്നു നോക്കിയാല്‍ പൊന്നമ്പലമേട് കാണാം” ചാര്‍വ്വാകന്‍ ചേട്ടന്റെ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു.

ശബരിമല ശാസ്താവിന്റെ ക്ഷേത്രവും മകരജ്യോതി കത്തുന്ന സ്ഥലവും കാണാന്‍ എല്ലാവരും ഉത്സാഹത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങി.

“അതാ ആ കാണുന്നതാണ് പൊന്നമ്പലമേട്“ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടികാണിച്ചു. കണ്ടവര്‍ കണ്ടവര്‍ മറ്റുള്ളവരെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു

അങ്ങു ദൂരെ വനത്തിന്റെ മധ്യത്തില്‍ കുടെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ അവ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ചൂറ്റും കൊടും കാട് നിറഞ്ഞ മലകള്‍ മാത്രം. ലോകത്തില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ തീര്‍ത്ഥാടകള്‍ വന്നു പോകുന്ന ഇടങ്ങളില്‍ ഒന്നാണത്.

അ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര്‍ എന്താണെന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോല്‍ അങ്ങിനെ പ്രത്യേകുച്ചു പേരൊന്നു ഇല്ല എന്നായിരുന്നു ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത്. മലയാളി ബ്ലൊഗ്ഗേശ്സ് വന്നിട്ടു ഓര്‍മ്മക്കായി ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമല്ലോ എന്നു ഞങ്ങള്‍ ആലോചിക്കുകയുന്മ്, അങ്ങിനെ ആസ്ഥലത്തിനു “അമ്പലം കാണി കുന്ന്” എന്ന് പേര്‍ ഇട്ടതായി നിരക്ഷരന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇനി വരുന്ന സഞ്ചാരികളോടും ഡ്രൈവറന്മാരോടും ഇതു പറയാന്‍ അവിടുത്തെ സുഹൃത്തുക്കളെ ശട്ടം കെട്ടുകയും ചെയ്തു.

എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുള്ള ഒരു ഫോട്ടോയും എടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ അമ്പലം കാണികുന്നുനോട് വിട പറഞ്ഞു.

ചാര്‍വ്വാകന്‍ ചേട്ടന് പുല്‍മേടും, ദൂരെയുള്ള വനങ്ങളും ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും കണ്ടപ്പോല്‍ മനുഷ്യന്‍ ഉപയോഗിച്ച ആദ്യ സംഗീത ഉപകരണമായ പുല്ലാങ്കുഴല്‍ വായിക്കണം എന്ന് മോഹം തോന്നി. ‘ശിവരഞ്ജിനി’യില്‍ തന്നെ ആയിക്കോട്ടെ എന്നു ഞാനും.

കാറ്റിന്റെ സംഗീതത്തോടൊപ്പം ഒഴുകി വന്ന വേണുഗാനം എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയം കവര്‍ന്നു. ഒരുപിടി ഉപകരണങ്ങള്‍ വായിക്കാനറിയാവുന്ന ചാര്‍വ്വാകന്‍‌ചേട്ടന്റെ പാണ്ഡിത്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു. എവിടെ നിന്നോ ഒരു ജീപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍ എല്ലാവരോടും വണ്ടിയില്‍ കയറുവാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പ്രത്യേക അനുമതിയില്ലാതെ പ്രവേശിക്കരുതാത്ത ഇടത്തിലാണത്രേ ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. അതു ഇതുവരേയും ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്തായാലും പെട്ടെന്നു പുറത്തുകടന്ന് വീണ്ടും ടാര്‍ റോഡില്‍ എത്തി.

അലപ ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ റോഡരികില്‍ ചെടികള്‍ വെട്ടിനിറുത്തി, ചുറ്റും വേലി കെട്ടിയ മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തി.

“ഇതാണ് ഗവി” ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞു.

റെസ്റ്റാറെന്റും താമസത്തിനുള്ള സൌകര്യവും വനത്തിനുള്ളില്‍ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. മുന്‍‌കൂട്ടി ബൂക് ചെയ്യുന്ന നിശ്ചിത ആളുകക്കു മാത്രമേ താമസ സൌകര്യം അനുവദിക്കുകയുള്ളൂ. പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച ഗൈഡുകളോടൊരുമിച്ച് സുരക്ഷിതമായി ട്രക്കിംഗ് നടത്തുവാനുള്ള കൃമീക്രണം ഗവിയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.

മുന്‍പോട്ടു പോകുമ്പോല്‍ അവിടുത്തെ ഗാര്‍ഡ് ഞങ്ങളെ തടഞ്ഞു. വെറുതെ അല്പം മുന്‍പോട്ടു പോകുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു വെന്നും ഇന്നു തന്നെ തിരിച്ചു പോകുമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അകത്തേയ്ക്കു കടത്തിവിട്ടു. ഏതോ മനോഹരമായ പാര്‍ക്കില്‍ ചെന്ന പ്രതീതി.

അല്പം കൂടി മുന്‍പോട്ടു ചെന്നപ്പോല്‍ ഞങ്ങളുടെ ഇടതു വശത്തായി പമ്പാ ഡാം.

പിന്നേയും ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചുകൂടി മുന്‍പോട്ടു പോയി. പിന്നേയും ഇടതൂര്‍ന്ന വന്മരങ്ങള്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കാട്.

ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി ത്തിരിച്ച യാത്ര ഈ പ്രത്യേക ദിവസത്തില്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കന്‍ സാധിക്കുകയില്ല എന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്, തിരിച്ചു പോകുന്നതിനേപറ്റി ചിന്തിച്ചു.നിരക്ഷരനു ചെറായിയിലും, ഷിജുവിനു പാലക്കാടും ചെന്ന് എത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിച്ച് യാത്ര എന്തായാലും ഇനി ഒരിക്കലേ നടക്കുകകയുള്ളൂ.

പൂര്‍ത്തികരിക്കാത്ത ആഗ്രഹവുമായി ഞങ്ങള്‍ മടക്ക യാത്ര അരംഭിച്ചു. തിരികെ കുമളിയില്‍ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു.

എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞപ്പോഴും തലേ ദിവസം രാത്രിയില്‍ കേട്ട നാടന്‍ പാട്ടിന്റെ വരികള്‍ ഞങ്ങളുടെ മനസില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സാങ്കേതിക സഹായം വേണം

2010-05-18T04:43:00.000-07:00

ഞാന്‍ ഒരു ബ്ലൊഗ് എക്സ്പോര്‍ട്ടിങ് നടത്തി. .XML file 13MB ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട് അത് പുതിയ ഒരു ബ്ലൊഗിലേക്കു ഇമ്പോര്‍ട്ടിംഗ് നടത്തിയപ്പോള്‍ വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയാവുകയും ചെയ്തു.

ഇമ്പോര്‍ട്ട് ആയ പോസ്റ്റ്കളുടെ എണ്ണവും കമെന്റുകളുടെ എണ്ണവും കൃത്യമായി പറയുകയും ചെയ്തു..

പക്ഷേ, സംഭവം എങ്ങും കാണുന്നില്ല..

ഡ്രാഫ്റ്റിലോ, പബ്ലിഷ്ഡ് പോസ്റ്റിലോ, ഇമ്പോര്‍ട്ടഡ് ഫൈത്സിലോ - എങ്ങും പോസ്റ്റ്കളില്ല, കമെന്റും ഇല്ല.. (operation success, but patient died)

ആര്‍ക്കെങ്കിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ഫൈലുകളെ കണ്ടു പിടിച്ചു തരാമോ?

ഈ ജിപ്റ്റ് യാത്രാ വിവരണം

2010-05-06T09:59:00.000-07:00

ഇവിടെത്തേ ഒരോ നിരത്തിനും, ഒരോ കെട്ടിടള്‍ക്കും ഒരുപാടു പഴയ കഥകള്‍ പറയുവാനുണ്ട്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ ചരിത്രം പേറുന്ന മണ്ണിലാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. സാംസ്കാരികമായി വളരെ പുരോഗമിച്ച ഒരു ജനതതി ഇവിടെ വളരെ മുന്‍പ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പാതകളും കെട്ടിടങ്ങ്ങ്ങളും അവര്‍ പണിതു. കൂറ്റന്‍ എടുപ്പുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും കോട്ടകളും നിര്‍മ്മിച്ചു. അവര്‍ക്ക് ബോധിച്ചതുപോലെയുള്ള ദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞവര്‍ പിന്നൊരിക്കല്‍ ജീവിക്കാന്‍ മടങ്ങി വരുമെന്നു വിചാരിച്ചു, ശവശരീരങ്ങള്‍ കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. നൈലിന്റെ ചതുപ്പില്‍ വളരുന്ന പാപ്പിറസ് ചെടിയുടെ തണ്ട് ചതച്ച് കടലാസ് ഉണ്ടാക്കി, പൂക്കളുടെ വര്‍ണ്ണ ചാറ് ഊറ്റിയെടുത്തു അവകൊണ്ട് ചിത്രങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവരുടെ ചരിത്രം എഴുതി വച്ചു.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക

ഭാഗം ഒന്ന്

ഭാഗം രണ്ട്

ഭാഗം മൂന്ന്

ഭാഗം നാല്

ഗവി യാത്ര - ബ്ലോഗ്ഗേഴുസുമൊത്ത്-1

2010-05-01T22:31:00.000-07:00

അവധിക്കാല യാത്രകള്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്യാത്തവര്‍ ആരുമില്ല. പക്ഷേ, പലപ്പോഴും പദ്ധതിയിടുന്നതുപോലെ നടക്കാറില്ല. വളരെ മുങ്കൂട്ടി പ്ലാന്‍ ചെയ്ത യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ ആണ് ഇവിടെ പങ്കു വയ്ക്കുന്നത്. പ്രശസ്ത ബ്ലൊഗര്‍മാരായ, നിരക്ഷരന്‍, ചാര്‍വ്വാകന്‍, നിസ്സഹായന്‍‍, വിക്കിപ്രവര്‍ത്തനും ബ്ലൊഗ്ഗറുമായ ഷിജു അലെക്സ് എന്നിവര്‍ ഒരുമിച്ചു,വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമായ കുമളി, ഗവിയിലെ വനത്തിനുള്ളിലെ ട്രക്കിങ് എന്നിവയായിരുന്നു പദ്ധതിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്.

സന്ധ്യയാകുമ്പോഴേക്കും എല്ലാവരും കുമളിയില്‍ ഒത്തുകൂടണമെന്നതായിരുന്നു ടീം ലീഡര്‍ ആയിരുന്ന ചാര്‍വ്വകന്‍ ചേട്ടന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം.

ഉച്ചതിരിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും തൊടുപുഴയില്‍ നിരക്ഷരന്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ബാം‌ഗ്ലൂരില്‍ നിന്നും എത്തിയ ഷൈജു കോട്ടയത്താണ് ഉള്ളത്. തൊടുപുഴ എത്താന്‍ അല്പം താമസിക്കും എന്നറിയിച്ചതുകൊണ്ട്,ഞങ്ങള്‍ ഹരീഷിനെ വിളിച്ചു. ഉടന്‍ തന്നെ ടിയാന്‍ അംജത്ഖാന്‍ മോഡലില്‍ ലാന്‍ഡ് ചെയ്തു. അല്പ സമയം ആവണിക്കുട്ടിയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവച്ചപോഴേയ്ക്കും ഷൈജു എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ക്യാന്‍‌വാസും, മുതുകത്തൊരു സഞ്ചിയും തൂക്കി ബാം‌ഗ്ലൂരില്‍ നിന്നു തന്നെ ട്രക്കിങിനു റെഡി ആയിട്ടാണ് ആശാന്റെ വരവ്

മൂലമറ്റം, ഇലപ്പള്ളി, പുള്ളിക്കാനം വാഗമണ്‍ വഴി കെ.കെ.റോഡിലേക്ക് പുതിയ ഒരു റോഡ് ഉണ്ടെന്നും വഴിയില്‍ നല്ല കാഴ്ചകളാണെന്നും ഹരീഷ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സമ്മതം.

നാലുമണിയോടെ ഹരീഷിനോട് റ്റാറ്റാ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ തൊപുപുഴയില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു. ഇലപ്പള്ളിയിലേക്കുള്ള കയറ്റം കയറുമ്പോള്‍ അങ്ങു താഴെ മൂല മറ്റം ടൌണ്‍ ചെറുതായി ചെറുതായി വന്നു. അക്കരെയുള്ള കൂറ്റന്‍ മലയുടെ ഉള്ളിലാണ് പവ്വര്‍ ഹൌസ്. പവര്‍ ഹൌസില്‍ നിന്നും ഒഴികി വരുന്ന വെള്ളം മൂലമറ്റം പട്ടണത്തിനെ മദ്ധ്യത്തില്‍ വച്ചാണ് വെളിയില്‍ വരുന്നത്. അവിടം മുതല്‍ രണ്ടു മലകളുടെ ഇടയിലൂടെ ഒഴുകി മുട്ടം വരെ എത്തുപ്പോഴേക്കും അടുത്ത ഡാമിന്റെ റിസര്‍വോയറില്‍ എത്തുന്നു. അടുത്തകാലത്തായി മധ്യകേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സിനിമാ ഷൂട്ടിങ് ലോക്കേഷനാ‍യ മുട്ടം, വളരെ വേഗം വികസിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മുട്ടം

ഇലപ്പള്ളി മല കയറികഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കുളിര്‍ കാറ്റു അടിച്ചു തുടങ്ങി. ചുറ്റും തേയില ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞ മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍. വെറും 40 കി.മി. അകലെ തൊടുപുഴ പട്ടണം അത്യുഷ്ണത്തില്‍ വെന്ത് ഉരുകുമ്പോള്‍ ഈ മലമുകളില്‍ കോടമഞ്ഞു കാറ്റില്‍ പാറി നടക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ കാറു നിര്‍ത്തി. വഴിയില്‍കണ്ട ഒരു ചേട്ടനെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ഞങ്ങളുടെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുപ്പിച്ചു. സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു ക്യാമറ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഓട്ടോ ഫോക്കസ് ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ഫോട്ടൊയെടുക്കുന്ന ഞാന്‍ ക്യാമറയുടെ ഓപ്പറേഷന്‍ നിരക്ഷരന്‍ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തക്കുന്നതെല്ലാം അറിയാമെന്ന മട്ടില്‍ അലസമായി ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി നിന്നു.

വീണ്ടും യാത്ര തുടര്‍ന്നു. പുള്ളിക്കാനത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും നല്ല തണുപ്പ് കാറ്റ് അടിച്ചു തുടങ്ങി.കയറ്റം കയറി കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മല മുകളിലൂടെ ആയി യാത്ര.ചുറ്റും ആള്‍താമസമില്ലാത്ത പോതമേടുകള്‍‍, കുന്നിന്‍ മുകളിലൂടെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു പോകുന്ന റോഡ്, സഞ്ചാരപ്രേമികളായ സഹയാത്രികര്‍, പുറത്തു സുഖകരമായ തണുപ്പ് - ശരിക്കും ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു യാത്ര.

വാഗമണ്ണില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും മഴ ചാറിത്തുടങ്ങി.

വാഗമണ്‍ ഈരാറ്റുപേട്ട റോഡ്

വാഗമണ്‍ കുരിശുമല

ഒരു റിസോര്‍ട്ടിലെ നീന്തല്‍കുളം

ഇരുള്‍ വീണു തുടങ്ങിയെങ്കിലും വാഗമണ്ണിലെ പൈന്‍ മരക്കാടുകള്‍ നിറഞ്ഞ കുന്നിന്‍ ചെരുവ് ഒന്നു കണ്ടിട്ടു പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. മലഞ്ചെരുവു നിറയെ ഇട തൂര്‍ന്ന വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പൈന്‍ മരങ്ങള്‍.

“കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്തു വരേണ്ടതായിരുന്നു ഇവിടെ...“ നരച്ച താടി തടവിക്കൊണ്ട് നിരക്ഷരന്‍ ദീര്‍ഘ നിശ്വാസം വിട്ടു.

നല്ല കുളിരുള്ള സന്ധ്യാ നേരത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസില്‍ എന്തൊക്കെയാവും എന്നോര്‍ത്തു ഷിജു പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ കുറെ താഴോട്ടു നടന്നു ഇറങ്ങിപ്പൊയി. തിരിച്ച് എത്തിയപ്പോഴേക്കു നല്ല ഇരുട്ട് ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ചാര്‍വ്വാകനും നിസ്സഹായനും കുമളിക്കടുത്ത് വണ്ടിപ്പെരിയാരില്‍ എത്തിയെന്നു മൊബൈലില്‍ വിളിച്ച് അറിയിച്ചതുകൊണ്ട്, ഇനി വഴിയില്‍ എങ്ങും നിര്‍ത്താതെ മുന്‍പോട്ടു പോകുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ചാര്‍വ്വകന്‍ ചേട്ടന്റെ ബന്ധുക്കളും സുഹ്രുത്തുകളും ചേര്‍ന്ന് ഒരു സംഘം തന്നെ കുമളിയില്‍ കാത്തു നിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയില്‍ സണ്ണിച്ചേട്ടന്റെ നേതൃത്തതിലുള്ള നാടന്‍പാട്ടു ഉണ്ടായിരിക്കും എന്ന വാര്‍ത്ത ഞങ്ങക്ക് ഏറെ സന്തോഷം പകര്‍ന്നു. എന്നാല്‍ എല്ലാ വാദ്യ ഉപകരണങ്ങളോടും കൂടിയ ഒരുപ്രൊഫഷ്ണല്‍ സംഘം ആയിരിക്കും അതെന്നു ഞങ്ങള്‍ കരുതിയതേയില്ല. വിനോദ സഞ്ചാരികള്‍ക്കു നാടന്‍ കലകള്‍ പരിചപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കലാ സംഘമായിരുന്നു അത്.

ഞങ്ങള്‍ക്കായി ക്രമീകരിച്ചിരുന്ന റിസോര്‍ട്ടിലേക്കു പോയി. അധികം ചൂടും തണുപ്പും ഏല്‍ക്കാതെ പുല്പായകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഭിത്തികളുള്ള റിസോര്‍ട്ടിലെ മുറികള്‍ പ്രകൃതിയോടിണങ്ങുന്ന വിധം മനോഹരമായി രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്തതായിരുന്നു.

പാട്ടു സംഘത്തിനു വേണ്ട സോമരസവും ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള അത്താഴവും ഉടന്‍ എത്തി. താമസിയാതെ തന്നെ നകാര,ഉടുക്കു തുടങ്ങിയ വാദ്യോപകരണങ്ങളുമായി സണ്ണിച്ചേട്ടനും കൂട്ടരും എത്തി. .ഞങ്ങള്‍ അത്താഴം കഴിച്ചു, സണ്ണിച്ചേട്ടനും സംഘവും അവര്‍ക്കു വേണ്ടതും അകത്താക്കി. ആമുഖമായി സണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ നാടന്‍പാട്ടുകളുടെ ചരിത്രവും പശ്ചാത്തലവും അല്പം വിശദീകരിച്ചു.

തലമുറകള്‍ കൈമറിഞ്ഞ് വായ്മൊഴികളായ് ലഭിച്ച നമ്മുടെ നാടിന്റെ കീഴാള സംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രം വിശദീകരിച്ചത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് പുതിയ അറിവു പകര്‍ന്നു. മണ്ണിനോടും കാലാവസ്ഥയോടും പടവെട്ടി പൊന്നു വിളയിച്ചവരുടെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെയും ആത്മ നൊമ്പരത്തിന്റേയും ഗാഥകളായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ രാത്രി മുഴുവനും കേട്ട പാട്ടുകള്‍. നൂറ്റാണ്ടുകളായി നാടിനെ മുഴുവന്‍ പണിയെടുത്ത് തീറ്റിപ്പോറ്റിയവരുടെ വേദനകള്‍, അധ്വാനത്തിന്റെ ഒരു പങ്കുപോലുമില്ലാത്തവരുടെ അറപ്പുരകള്‍ നിറയുന്നതു കാണുമ്പോല്‍ ഉള്ള നിസ്സഹായത - എല്ലാം ആ പാട്ടുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“പല പാട്ടുകളും ദേവ പ്രീതിക്കാണെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും കീഴാളര്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി നാസ്തികര്‍ ആയിരുന്നു” സണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ വീക്ഷണം അതായിരുന്നു.

ലോകസൃഷ്ടിയേപറ്റിയുള്ള ഒരു പാട്ട് ഇങ്ങനെയാണ്:-

“ആതിയില്ലല്ലൊ, അന്തമില്ലല്ലോ ലക്കാലം പോയാ യുഗത്തില്‍..“
ഇരുളിമില്ലല്ലോ വെളിവുമില്ലല്ലോ ലക്കാലം പോയാ യുഗത്തില്‍
വെള്ളമില്ലല്ലൊ വെളിവുമില്ലല്ലോ ലക്കാലം പോയാ യുഗത്തില്‍“

ആദിയും അന്തവും, വെള്ളവും വെളിച്ചവും ഇരുളും ഇല്ലാത്ത അനാദിയായ കാലം.

അന്ന്..

“പാതി മുട്ട വിണ്ടു പൊട്ടി മേലു ലോകം പൂകിയല്ലോ
പാതി മുട്ട വെന്തു പൊട്ടി കീയു ലോകം പൂകിയല്ലോ“ -

‘ബിഗ് ബാംഗ് തിയറിയോടു സമാനമായി നില്‍ക്കുന്ന വിശ്വാസം‘
സണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ ഒരു ശാസ്ത്രകാരനേപ്പോലെ തുടര്‍ന്നു.

അന്നു രാത്രി റെക്കോര്‍ഡു ചെയ്ത ഈ പാട്ടുകളെല്ലാം ക്ലാരിറ്റി കുറവായതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ഒറിജിനല്‍ പാട്ടു ശ്രീ. സി.ജെ കുട്ടപ്പനും സംഘവും പാടുന്നത് ഇവിടെ നിന്നും കേള്‍ക്കാം

aadiyillallo | Musicians Available

ചോര നീരാക്കി വളര്‍ത്തിയെടുത്ത നെല്ലില്‍ നിന്നും ഇതര വിളവുകളില്‍ നിന്നും മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്‍ല്‍ നിന്നും അകറ്റപ്പെട്ട പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ ആഹ്ലാദമാണ്, ക്ഷേത്ര പ്രവേശനവിളമ്പരത്തേപറ്റിയുള്ള പാട്ട്.

“അമ്മക്കും ചേത്രത്തി പോകാം അടി ദേവനെ തൊട്ടു തൊഴാമേ“
നാടു ഭരിക്കണ തമ്പ്രാ നമുക്കനുവാദം തന്നെടീ മാലേ...”

എങ്കിലും അവരുടെ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ കാരണം മറ്റൊന്നായിരുന്നു..

“പോറ്റി തബ്രാക്കന്മാരെല്ലം വെറും പോയന്മാരാണെടീ മാലേ..“

അചാരങ്ങളോടും അവര്‍ക്കു വെറുപ്പായിരുന്നു..

“കക്കയെടുത്തങ്ങൂതണ തമ്പ്രാ..
ചന്ദനം വാരിയെറിയണ തമ്പ്രാ..
ഉള്ളിലെ കല്ലില്‍ കറങ്ങണ തമ്പ്രാ..“

ammakkum | Music Codes
ശ്രീ സി.ജെ കുട്ടപ്പനും സംഘവും പാടിയത് ഈ പാട്ടും ഇവിടെ നിന്നും കേള്‍ക്കാം

രാവേറെ ചെല്ലുന്നതുവരെ ഞങ്ങള്‍ പാട്ടും പഴംകഥകളുമായി കഴിച്ചു കൂട്ടി.

(ഗവിയിലേക്കുള്ള യാത്ര അടുത്ത ആഴ്ച..)

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -11

2010-02-22T10:50:00.000-08:00

ശസ്തിയാര്‍ജ്ജ്ജിച്ച വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമായിരുന്ന ധനോള്‍ട്ടി ആയിരുന്നു അടുത്ത സ്ഥലം. ഉച്ച കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ നല്ല കുളിര്‍ കാറ്റ് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവതാരുവും പൈന്‍ മരങ്ങളും ഇടതൂര്‍ന്നു വളരുന്ന മനോഹരമ്മയ വനങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു ധനോല്‍ട്ടിയിലെ മലചെരുവുകള്‍ നിറയെ. താഴവരകള്‍ കോടമഞ്ഞില്‍ കുളിച്ചു നിന്നു. അങ്ങു ദൂരെ ചക്രവാളസീമയില്‍ മഞ്ഞു മൂടിയ ഹിമാലയത്തിന്റെ സുന്ദര ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഇവിടെ നിന്നും കാണാമായിരുന്നു. പുല്‍മേടുകളും പച്ചമരങ്ങല്‍ നിറഞ്ഞ കുന്നിന്‍ ചെരുവുകളും നിറഞ്ഞ ധനോല്‍ട്ടി നല്ലൊരു വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രന്മാണ്.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -9

2010-02-07T21:39:00.000-08:00

കേരളത്തില്‍ നിന്നാണ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു നമസ്തേ പറഞ്ഞു. ആദിശങ്കരന്റെ നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്ന ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുവാന്‍ ആദിശങ്കരാശ്രമത്തിലെ സ്വാമിക്കു കൂടുതല്‍ ഉത്സാഹമായിരുന്നു.!

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -8

2010-01-31T20:12:00.000-08:00

ശ്രീ നഗറില്‍ നിന്നും മുന്‍പോട്ടുള്ള വഴി വീതികുറഞ്ഞു വരികയും യാത്ര കൂടുതല്‍ ദുഷ്കരമാവുകയും ചെയ്തു. ആകാശത്തിലേക്കു കയറിപ്പോകുന്നതു പോലെ മലചുറ്റി ഉയര‍ങ്ങളിലേക്കു പോകുന്ന റോഡ്. ഉച്ചയാകാറായെങ്കിലും പുറത്തു നല്ല തണുപ്പ്. പര്‍വ്വതാഗ്രങ്ങല്ലാം മഞ്ഞില്‍ മൂടി നില്‍ക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ രുദ്ര പ്രയാഗിനെ സമീപിച്ചു തുടങ്ങി.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍

ഇന്ന് ഞാന്‍ നാളെ നീ..

2010-01-29T22:30:00.000-08:00

നാലായിരത്തി അഞ്ഞൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് മണ്ണടിഞ്ഞ ജനപഥങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന പുത്തന്‍ സൌധങ്ങള്‍!!

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -7

2010-01-24T20:16:00.000-08:00

ആകാശം മുട്ടി നില്‍ക്കുന്ന പര്‍വ്വത ശിഖരങ്ങള്‍, പലപ്രാവശ്യ ഇടിഞ്ഞു പോയതു കൊണ്ടാവണം, പലയിടത്തും ഉരുളന്‍ കല്ലുകല്‍ പാകിയ ടാറിടാത്ത റോഡ്, പര്‍വ്വതത്തിന്റെ അടിവാരത്തു ഇടക്കിടക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള ഗംഗാ നദി, ഒരു തികഞ്ഞ സാഹസിക യാത്ര തന്നെ ആയിരുന്നു. പലപ്പോഴും വാഹനങ്ങള്‍ക്കു സൈഡ് കൊടുക്കുമ്പോല്‍ അറിയാതെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കി അടക്കേണ്ടിവന്നു. ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധയൊന്നു പാളിയാല്‍, ഒരു ഉരുളന്‍ കല്ലില്‍ നിന്നും ടയര്‍ ഒന്നു തെന്നിയാല്‍, ചിന്തിക്കാനേ കഴിയില്ല. അഗാധമായ കൊക്കയില്‍ നിന്നും എടുക്കാന്‍ ഒന്നും ബാക്കി ഉണ്ടാവില്ല.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍...

അഭിമുഖക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക്..

2010-01-21T23:46:00.000-08:00

ബുലോകത്തിലെ *ഏറ്റവും ബോറന്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഒറ്റ നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല - അഭിമുഖങ്ങള്‍ തന്നെ!!

എന്നാല്‍ ഇതുപോലെ ഒരു അഭിമുഖം ആദ്യം വായിക്കുകയാണ്. ഉത്തരങ്ങള്‍ പോലെ തന്നെ ചോദ്യങ്ങളും വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തുന്നു.

ഒരു മറുപടി ശ്രദ്ധിക്കുക:
“പ്രൈമറി പാഠ പുസ്തകങ്ങളില്‍ വച്ച് കവിത വായന നിര്‍ത്തിയവരാണ് കവിത ആസ്വാദകരെന്നു മേനി നടിക്കുന്നവരില്‍ 85 ശതമാനവും.. അവരുടെ കയ്യടി കിട്ടി എനിക്ക് മഹാരഥനാവണ്ട.. കാലഹരണപ്പെട്ടവനെന്നു സ്വയം തോന്നിത്തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം മറ്റാരുടെയും സഹായം കൂടാതെ തന്നെ ഞാന്‍ മടി കൂടാതെ മനോരോഗ വിദഗ്ദ്ധന്റെ അടുക്കലേക്കു പോകും.. ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റേതൊരു ഏരിയയിലും കാലം തെറ്റിയോടുന്നവനെ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ടു പോവുകയാണല്ലോ പതിവ്... !“

ഈ കവിയെ എനിക്കു പരിചയമില്ല, കവിതയെ സംബന്ധിച്ചു പറയാനും അറിയില്ല, കാരണം ഞാന്‍‌ മുകളിലത്തെ 85 ശതമാനത്തില്‍പ്പെടുന്നു.

പക്ഷേ ഈ അഭിമുഖത്തിലെ ഒരോ വരിയും ജീവിതംപോലെ ആഴമേറിയതും കവിതാ പോലെ മനോഹരവുമാണ്.
പ്രണയത്തെപറ്റി കവി പറയുന്നു:

“പന്ത്രണ്ട് വയസ്സു മുതല്‍ പ്രണയം എന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ കുത്തഴിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും തുന്നി ചേര്‍ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.. മനഃ പൂര്‍വമല്ലാത്ത ദുരന്തങ്ങള്‍.. പലപ്പോഴും അസഹ്യമാണത് . പ്രണയമെന്നെ പലപ്പോഴും രക്തസാക്ഷിയാക്കി. ഉണങ്ങാത്ത വ്രണങ്ങള്‍ തന്നു. പിന്നെ പിന്നെ ഞാനും പ്രണയത്തെ രക്തസാക്ഷിയാക്കാനും വെട്ടി മുറിച്ചു മുളക് പുരട്ടാനും തുടങ്ങി.. (കൊടുത്താല്‍ കൊല്ലത്തും കിട്ടുമെന്നാണല്ലോ ..!!) ഇപ്പോഴും ഈ പാമ്പും കോണിയും കളി തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..“

അഭിമുഖം ഇവിടെ വായിക്കാം..

* എന്റെ പോസ്റ്റുകള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്ന് ചേര്‍ത്തുവായിക്കാന്‍ അപേക്ഷ.

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -6

2010-01-17T17:21:00.000-08:00

ഞങ്ങള്‍ ഗുഹക്കുള്ളിലേക്കു കടന്നു, ഒരാള്‍ക്കു നിവര്‍ന്നു നടക്കാനുള്ള ഉയരവും അതിനു തക്ക വിസ്താരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഗുഹയ്ക്കുള്ളില്‍ സുഖകരമായ ചെറു ചൂട് തങ്ങി നിന്നു. ഏതാണ്ട് 50 മീറ്ററോളം ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഗുഹ പൂര്‍ണ്ണമായും പാറയ്ക്കുള്ളിലാണ്. ഗുഹയുടെ അവസാനം ഇടതുവശത്തായി ഒരു പീഠം അതിനു പിന്നില്‍ ഒരു ഇരിപ്പിടം.ഗുഹയുടെ അന്ത്യത്തില്‍ ശിവലിംഗ പ്രതിഷ്ഠ.പ്രത്യേക രൂപത്തിലുള്ള ഒരു ത്രിശൂലം അടുത്തു ചാരി വച്ചിരിക്കുന്നു. പലതരം പൂക്കളും മറ്റു പൂജാവസ്തുക്കളും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍..

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -5

2010-01-10T21:55:00.000-08:00

ഹരിദ്വാര്‍ പട്ടണം നേര്‍ത്ത മൂടല്‍ മഞ്ഞില്‍ മുങ്ങി.ചിലര്‍ രോഡിന്റെ ഓരത്തു ചപ്പു ചവറുകളിട്ടു കത്തിച്ച് അതിനു ചുറ്റും ഇരുന്നു തീ കായുന്നു. തീ കുറയുന്നത് അനുസരിച്ചു ചവറുകള്‍ തീയിലേക്കു എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. കടകളെല്ലാം തന്നെ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു. പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഭക്തന്മാരെക്കൊണ്ടും സന്യാസിമാരെക്കൊണ്ടും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞ ഹര്‍ദ്വാറിന്റെ നിരത്തുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും വിജനമായിരുന്നു. ഗംഗയ്ക്കു കുറുകെ പണിതിരിക്കുന്ന പാലം കടന്നു ഞങ്ങള്‍ ഇക്കരെയെത്തി. സ്നാനഘട്ടില്‍ ആരുമില്ല. പാലത്തിന്റെ അവസാനം ഒരു കടല വില്‍പനക്കാരന്‍ കൂനിക്കൂടിയിരിക്കുന്നു. നിലക്കടല നിറച്ച ചാക്കിന്റെ നടുക്കു കനല്‍ നിറച്ച ഒരു തകര പാത്രം . ചൂടു കടല വാങ്ങിത്തിന്നു അയാളോട്, കുശലം പറഞ്ഞു.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍..

ബഹറിന്‍ മീറ്റ് - ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം!

2010-01-08T14:58:00.000-08:00

നട്ടപ്പിരാന്തന്‍ - മാസ്റ്റര്‍ ഓഫ് സെറിമണി.

നി‍ബു നൈനാന്‍

പ്രശാന്ത്

വിനയന്‍

അഖില്‍

മനു

വി കെ അശോകന്‍

കെ സി വര്‍ഗീസ്

ശിവന്‍

അനൂപ്

അനു നമ്പ്യാര്‍

രതീഷ്

മിനീഷ് മേനോന്‍

പ്രഭാകരന്‍

രാമു (പ്രമോദ്)

വേദി.

കവിത.

പാട്ട്-

വയലിന്‍ -അഖിലേഷ്

കഥാപുസ്തകം പ്രസിധീകരിച്ച ബാജിയ്ക്കും ,ചെറുകഥാ അവാര്‍ഡുലഭിച്ച നചികേതസിനും അനുമോദനം

കണ്ണട - കവിത

മുല്ലപ്പെരിയാര്‍- റീ ബിള്‍ഡ് ഡാം - പ്രസെന്റേഷന്‍

(കുഞ്ഞി. മിസിസ്സ്കുഞ്ഞന്‍)

ഗസല്‍

പടം പിടിക്കാനറിയാം പക്ഷേ,

നിങ്ങള്‍ക്കു മീറ്റാനറിയില്ലേ!

മീറ്റിനകത്തൊരു മീറ്റ്

ഭാവിയിലെ മീറ്റുകാര്‍

വിശദമായ റിപ്പോര്‍ട്ട്- നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍- ഇവിടെ വായിക്കാം.

ഭാരതത്തിന്റെ ഭാവി ഈ കുഞ്ഞു കൈകളില്‍ ഭദ്രം

2010-01-04T04:56:00.000-08:00

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ 62-ആം വര്‍ഷം ഭാരതത്തിന്റെ വീര പുത്രന്മാര്‍ അന്ത്യ വിശ്രമം കൊള്ളുന്ന വീര്‍ഭൂമിയില്‍ (ഡെല്‍ഹി)വാഹനമോടിച്ചു രസിക്കുന്ന ഭാവി വാഗ്ദാനം

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -4

2009-12-31T22:48:00.000-08:00

അകത്തു കയറിയപ്പോഴാണ് ശരിക്കും അല്‍ഭുതപ്പെട്ടത്. അള്‍ത്താരയ്ക്കു പകരം നിലത്തു ഒരു വല്യ പീഠം.അതിന്റെ മുന്‍പില്‍ സന്യാസ ആശ്രമങ്ങളില്‍ ഗുരു ഇരിക്കുന്നതുപോലെ പുരോഹിതന്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് അഭിമുഖമായി, പത്മാസന സമാനമായി, ചമ്രം പടിഞ്ഞ് ഇരിക്കും. കുര്‍ബാന തുടങ്ങി അവസാനിക്കുന്നതുവരെ പുരോഹിതന്‍ എഴുന്നെല്‍ക്കുകയോ, പുറം തിരിഞ്ഞു ഇരിക്കുകയോ ഇല്ല.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍..

തപോവന യാത്രാ വിവരണം -3

2009-12-24T22:31:00.000-08:00

ഹേമകുണ്ട്, ഭീമസേനനന്‍ പാഞ്ചാലിക്കു സമ്മാനിക്കുവാന്‍ സൌഗന്ധിക പൂവ് പറിക്കാന്‍ പോയ കദളീവനം, കണ്വമുനിയുടെ ആശ്രമം, പഞ്ച പാണ്ഡവന്മാര്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്തുവെന്നു പറയപ്പെടുന്ന സ്ഥലം, എന്നിങ്ങനെ പല സ്ഥലങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍..

തപോവന യാത്രാ വിവരണം- 2

2009-12-19T02:55:00.000-08:00

രാവിലെ 6 മണിക്ക് ഗംഗാതീരത്തെ പുണ്യ നഗരമായ ഋഷികേശ്. പകല്‍ മുഴുവന്‍ രാമ ലക്ഷ്മണന്മാരുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളും, ഗംഗയ്ക്കു കുറുകെ പണിതിരിക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ തൂക്കുപാലങ്ങളും , 10 കി.മി. ഗംഗയില്‍ റാഫ്റ്റിങും. പിന്നെ, വൈകുന്നേരം ആരതിയുടെ സമത്ത് എത്താവുന്ന തരത്തില്‍ ഹരിദ്വാറിലേക്ക്...

തുടര്‍ന്നൂ വായിക്കുക നമ്മുടെ ബൂലോകത്തില്‍

തപോവനയാത്രാ വിവരണം-1

2009-12-11T22:10:00.000-08:00

സമയം രാത്രി 10.30.

ഡല്‍ഹി പട്ടണം കോടമഞ്ഞില്‍ മുങ്ങി. എല്ലാവരും തണുത്തു വിറച്ചു തുടങ്ങി. വരാനിരിക്കുന്ന അതിശൈത്യത്തിന്റെ ദിനങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ മുന്നില്‍ കണ്ടു.

സുനിലിനേയും പ്രമോദിനേയും നന്ദി പറഞ്ഞു യാത്രയാക്കി.

മഞ്ഞു മലകളും പുണ്യ നഗരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഉത്തര്‍ഘണ്ടിലേക്കു ബസ്സിന്റെ പ്രയാണം ആരംഭിച്ചു.

തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക നമ്മുടെ ബുലോകത്തില്‍

വഴി കണ്ടു പിടിക്കൂക..

2009-12-06T02:49:00.000-08:00

നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ മാണിക്യചേച്ചിയെ ഒന്നു കാണണമെന്നു തോന്നി ...അങ്ങനെ ചെങ്ങന്നൂരു വരെ പോയി..

(മല മത്തായിയുടെ അടുത്തു വരില്ലല്ലോ, മത്തായി മലയുടെ അടുത്തു പോകണമല്ലോ?)

ബ്ല്ലൊഗിലെ എല്ലാവരേയും പറ്റി കുറെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു തിരിച്ചു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആലപ്പുഴയ്ക്കു പോകാനുള്ള എളുപ്പ വഴി മാണിക്യചേച്ചി പറഞ്ഞു തന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്,

“പുറത്ത് ഇറങ്ങി ഇടത്തേക്കു തിരിയുക. എന്നിട്ടു നേരെ മുന്‍പോട്ടു വണ്ടി ഓടിക്കുക. ഒരു ജംക്ഷനില്‍ ചെല്ലും.അവിടെ ഒരു ബോര്‍ഡ് വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ആലപ്പുഴയ്ക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്“

ഒകെ പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍ കണ്ട ബോര്‍ഡാണിത്...

ഇനി പറയൂ... ആലപ്പുഴയ്ക്കുള്ള വഴിയേതാണ്?....

ഒരു പാട്ടു പരീക്ഷണം

2009-11-15T09:48:00.000-08:00

ആരുടേതാണന്നല്ലേ? ആദ്യം കേള്‍ക്കൂ..

Rohini nakshathrame | Music Upload

സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ തന്നെ..

നിരക്ഷരനോടുള്ള വാശി !

2009-09-28T12:45:00.000-07:00

വര്‍ഷത്തില്‍ പകുതി നാട്ടിലും,
അതിന്റെ പകുതി കാട്ടിലും,
അതിന്റെ പകുതി മേട്ടിലും,
അവസാന പകുതി വീട്ടിലും,
കഴിയുന്ന നിരക്ഷരനോടുള്ള വാശിക്കു
ഞാനും പോയി ഒരു യാത്രയ്ക്കു.

മം‌ഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠന്റെ ഓര്‍മ്മകളുറങ്ങുന്ന വരിക്കാശ്ശേരി മനയിലേക്കു തന്നെ...
വാര്യരില്ലാതെ, വാല്യക്കാരില്ലാതെ, വെറുതെ ഒരു യാത്ര!

ഒരുകാലത്തു ആത്തോലമ്മമാര്‍, മറക്കുടയുമായി നീരാട്ടിനിറങ്ങിയ കുളിരുള്ള വെള്ളം കണ്ടപ്പോള്‍,
ഒരു മോഹം!

പക്ഷേ, അതിമോഹമായിരുന്നു ദിനേശാ..

ഭാര്യയുടെ സ്നേഹിതന്‍

2009-09-13T05:09:00.001-07:00

“അയാളുമായി ഇന്നു കുറെ നേരം ഞാന്‍ സംസാരിച്ചു !”

ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്ന് ഭാര്യ ആദ്യം പറഞ്ഞത് ഇതാണ്.

“ആരുമായി..?“ വെറുതേചോദിച്ചു, കാരണം നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങളേ പൊതുവേ പറയാറുള്ളൂ. ഏതെങ്കിലും അറബി പേഷ്യന്റു കയര്‍ത്തു സംസാരിച്ചതോ, കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നതവര്‍ കൂടുതല്‍ ജോലി ചെയ്യിച്ചതോ,ഒക്കെയായിരിക്കും പറയാനുണ്ടാവുക. ഒരു താല്പര്യവുമില്ലെങ്കിലും കുറെയൊക്കെ മൂളി‍ക്കേല്‍ക്കും. പലപ്പോഴും ദേഷ്യം വരും. മറ്റാരെങ്കിലും മനപ്പൂര്‍വ്വംദ്രോഹിച്ചാലും, പ്രതികരിക്കുന്ന പതിവ് ഇല്ല. അതെനിക്കു ഇഷ്ടമല്ല.

മറ്റുള്ളവര്‍എടുത്തുകൊണ്ടു വരുന്ന പേഷ്യന്റിന്റെ ഫയലുകള്‍ കുന്നു കൂടുമ്പോള്‍ തിരിച്ചു ചുമക്കുന്നത്, അവളായിരിക്കും. ആരോടും പറ്റില്ലെന്നു പറയുന്ന സ്വഭാവം എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം!

പക്ഷേ, ആ ഭാരമെല്ലാം ഇറക്കി വയ്ക്കുന്നതു വീട്ടില്‍ വരു‍മ്പോളായിരിക്കും. കുറെ നേരം പരാതി,അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കരച്ചില്‍--അതോടെ എല്ലാം തീര്‍ന്നു.

ഇന്നു ഇതിലേതായിരിക്കും എന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍, വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു,

“ഇന്നു ഞങ്ങള്‍ കുറെ നേരം ഞാന്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു!”

“അരോടാണെന്ന്?“ എനിക്കു പതിവു പോലെ ദേഷ്യം വന്നു

ആളു പതിവീലേറെ താല്പര്യത്തോടെ വിശദീകരിച്ചു,

“ഞാന്‍ ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിവന്നപ്പോല്‍,അയാള്‍ ഗെയിറ്റിന്റെ അടുത്തു തന്നെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു“

ഓ.. ആളെ മനസ്സിലായി. വൃദ്ധനായ ആ അറബി.തല ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ പോലെ കഴുത്തിന്റെ അതേ ഉയരത്തില്‍ തിരശ്ചീനമായി തല പിടിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖം ഞാന്‍ ഇതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. മനാമയില്‍, സിഗ്നലുകള്‍ മുറിച്ചു കടക്കുന്നതു പല‍പ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നാലു കാലുള്ള ഒരു കസേര പോലെ എന്തോ ഒന്നു കുത്തിപ്പിടിച്ചാണു ആളുടെ നടത്ത.

രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും ആ “നാല്‍ക്കാലി“യെ എടുത്തു വയ്ക്കും, പിന്നെ രണ്ടു കാലും ഒരുമിച്ചു മുന്‍പോട്ടു വയ്ക്കും. ഇത്ര പാടുപെട്ടു അയാള്‍ എന്തിനാണ് ഈ തിരക്കുള്ള രോഡിലൂടെ പോകുന്നത്?, വണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിയ്ക്കു അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ട്!

“അച്ചായ അയാള്‍ എന്നും അയാളുടെ കൂട്ടുകാരനെ ഫോണ്‍ വിളിക്കുവാനാണ് വരുന്നതു!” എന്തോ വലിയ്യ രഹസ്യം പോലെയാണ് ഒരു ദിവസം ഭാര്യ പറഞ്ഞത്.

അന്നും ആളു നല്ല അവേശത്തിലായിരുന്നു.

“അമേരിക്കന്‍ മിഷന്‍ ആശുപത്രിയ്ക്കു മുന്‍പിലുള്ള ആ ഫോണ്‍ ബൂത്ത് ഇല്ലേ? പണ്ട് എന്നെ പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന ബഞ്ചിന്റെ തൊട്ടു ചേര്‍ന്നു വച്ചിരിക്കുന്ന ഫോണ്‍?“

ആ കിഴവനു വീട്ടില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ ചെയ്താല്‍ പ്പോരെ?-ചോദിക്കാന്‍ വന്നതാണ്

എന്റെ മനസിള്ളതു വായിച്ചപോലെ പെട്ടെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു

“അയാള്‍ എന്നും എങ്ങോട്ടാണ് വിളിക്കുന്നതെന്നു അറിയാമോ, ഈജിപ്റ്റിനു!”

“ഈജിപ്റ്റിനൊ?”

“അതെച്ചായാ..“ വല്യ രഹസ്യം പറയുന്ന മട്ടില്‍ അയാളുടെ കഥ പറയാന്‍ തുടങ്ങി.

വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്, ബഹറിനില്‍ ജോലിക്കായി വിദേശികള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയതെയുണ്ടായിരുള്ളൂ.ആ വൃദ്ധന്റെ ചെറുപ്പം കാലം. അന്നു ഒരു ഈജിപ്റ്റിഷ്യനുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ, സല്‍മാനിയായില്‍. അവര്‍ തമ്മില്‍ വളരെ അടുത്ത സ്നേഹിതന്മാര്‍ ആയിരുന്നു. ഒരുമിച്ചു കുറെക്കാലം കഴിഞ്ഞു, പിന്നെ ഈജിഷ്യന്‍ തിരിച്ചു പോയി. രണ്ടാളുകള്‍ക്കും പ്രായമായി. എങ്കിലും, പ്രായവും ദൂരവും അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തടസ്സമായില്ല“

ഇന്നും ആഴ്ചയില്‍ രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും, അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസരിക്കും. ആ ഫോണില്‍ ന്നിന്നും പൈസ ഇട്ടു ഇന്റെര്‍നാഷനല്‍ ഫോണ്‍ വിളിക്കും“ ഭാര്യ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

ഒരിക്കല്‍ ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മിഷന്‍ ആശുപത്രിക്കുമുന്‍പു വച്ചിരിക്കുന്ന ഫോണില്‍ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ തലയുമായി അയാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ അരോടോ സംസാരിക്കുന്നത്.

അങ്ങു ദൂരെ പിരമിഡുകളുടെ നാട്ടില്‍, പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പു പങ്കു വച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ മാധുര്യം നുണയുന്ന, ഏതോ വൃദ്ധന്‍! ആഴ്ചതോറും തന്നെ തേടിയെത്തുന്ന ഫോണ്‍ കാള്‍!

പതിയെ പതിയെ അയോളോട് എനിക്കുള്ള കൌതുകം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഇന്റെര്‍നാഷ്നല്‍ കോള്‍ വിളിച്ചു, വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷവും സ്നേഹബന്ധം തുടരുന്ന വൃദ്ധനായ അറബിയെ എനിക്കും ഇഷ്ടമായി.

ഭാര്യക്കു ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസന്‍സു കിട്ടിയതോടെ ജോലിയ്ക്കു തനിയേ പോക്കും വരവും തുടങ്ങി. അതിനും ശേഷം ഞാന്‍ അയാളെ കാണാറില്ല.

കുറെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് വീണ്ടും അയാളെക്കുറിച്ചു കേല്‍ക്കുന്നത്!

“ഞാന്‍ ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിവന്നപ്പോല്‍,അയാള്‍ ഗെയിറ്റിന്റെ അടുത്തു തന്നെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു“

സൌദിയില്‍ കുറെ കാലം ജോലി ചെയ്തതിനാല്‍ അവള്‍ അത്യാവശ്യം നന്നായി അറബിയില്‍ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. സാധാരണ അധോമുഖിയായ അവളുടെ ആ സൌഹൃതം എന്നില്‍ കൌതുകം ഉയര്‍ത്തി. ആരോടും ഒത്തിരി സംസാരിക്കാറില്ല, എന്നോടു പോലും!.

അവളാണ് വഴിയില്‍ വച്ചു ഒരറബി വൃദ്ധനുമായി കാണുമ്പോഴെല്ലാം സംസാരിച്ചു നിക്കുന്നത്! കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന അറബിച്ചികള്‍ അവളെ കളിയാക്കറുണ്ടത്രേ! അതവള്‍ കാര്യമായെടുത്തില്ല.

കാലം കഴിഞ്ഞു. അയാളെക്കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തള്‍ വാര്‍ത്തകളല്ലാതെ ആയി.

അന്നു വളരെ നിരാശയായിട്ടാണ് ഭാര്യ ജോലി കഴിഞ്ഞുവന്നത്.

ഇന്നന്താണാവോ, പരാതി ?

“അതേയച്ചായാ,... അയാള്‍......”

അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല്ല, അല്‍പ്പം അസ്വസ്ഥതയും തോന്നാതിരുന്നില്ല

അല്‍പ്പം സമയം ഞാന്‍ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. കരച്ചില്‍ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍

പതുവുപോലെ ശാന്തമായി, പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഞാന്‍ ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങി വന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഫോണിന്റെ അടുത്തേയ്ക്കു പോകുന്നതു കണ്ട് ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാതെ അടുത്തു ചെന്നു.”

കരച്ചിലിനു ശേഷം കാണാറുള്ള പതിവു നിര്‍വ്വകാരതയോടെ തുടര്‍ന്നു “അയാള്‍ പതിവുപോലെ ഫോണ്‍ എടുത്തു ചെവിയില്‍ വച്ചു സംസാരം തുടങ്ങി.“

“ഒകെ, അതിനെന്താ?“

“അയാള്‍ ഒരു നമ്പറും ഡയല്‍ ചെയ്തില്ല്ല! ഫോണില്‍ പൈസയും ഇട്ടിരുന്നില്ല, പക്ഷേ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു“

സ്തബ്ദനായി ഞാനിരുന്നു പൊയി.

“അയാള്‍, അയാള്‍ ഒരു ,...സുഖമില്ലത്തയാളായിരുന്നു...”

“അപ്പോള്‍ അയാളുടെ സ്നേഹിതന്‍?“

“അങ്ങിനെയൊരാള്‍ ഉണ്ടോ എന്നു പോലും എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല.!“

അതോ,ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍,താളം തെറ്റിയ മനസിന്റെ കോണില്‍,സുഹൃത്ത് ശേഷിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ പച്ചപ്പ്, അതാണോ ആ നാല്‍ക്കാലിയുമായി ഫോണിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് അയാളെ മാടി വിളിക്കുന്നത്?

എന്തായാലും, ഒരു സ്നേഹിതന്‍ പോലുമില്ലായിരുന്ന അവള്‍ക്ക് അന്നു മുതല്‍ ആ പടുകിഴവനും ചങ്ങാതിയല്ലാതെയായി!

ചെറായി - ചിത്രങ്ങള്‍മാത്രം!

2009-07-28T00:12:00.000-07:00

1. പരിചയപ്പെടല്‍-1

2. പരിചയപ്പെടല്‍-2

3. പരിചയപ്പെടല്‍-3

4. പരിചയപ്പെടല്‍-4

5.യാരിദ്

6.ഹരീഷ്

7. മുള്ളൂര്‍ക്കാരന്‍

8. വെള്ളായണി വിജയന്‍

9. വേദ വ്യാസന്‍

10. തോന്ന്യാസി

11.വല്ല്യമ്മായി

12. തറവാടി.

13. സുല്‍

14. കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് സജീവ്

15.പോങ്ങുമ്മൂടന്‍

16. പിരിക്കുട്ടി

17. പാവത്താന്‍

18. നിരക്ഷരന്‍

19. നാട്ടുകാരന്‍

20.നന്ദന്‍

21. മുരളിക

22.ലതിക

23.കൊണ്ടോട്ടിക്കാ‍രന്‍

24. കിച്ചൂ

25. ജി. മനു

26. .കേരള ഫാര്‍മര്‍

27. പഥികന്‍

28. ഹരികൃഷ്ണന്‍

29. മണികണ്ഠന്‍

30.ലതിക ചേച്ചി -വീണ്ടും

31.സറീന

32.ശ്രീ@ശ്രേയസ്സ്

33.വാഴക്കോടന്‍

34.ഡോ. ജയന്‍ ഏവൂര്‍

35.വേണു

35.വിനയന്‍

37.ധനേഷ്

38.സുനില്‍ കൃഷ്ണന്‍

39.രമണിക.

40.ഡോക്ട്രര്‍ ബാബു രാജ്

41.പ്രൊഫസ്സര്‍ മണി.

42.പകല്‍ക്കിനാവന്‍

43.നൊമാദ്

44.ശ്രീലാല്‍

45.മുള്ളൂക്കാരന്‍

46.ഹന്‍ല്ലലത്ത്

47.ജിപ്പൂസ്.

48.കേരള ഫാര്‍മര്‍

49.കുമാര്‍ നീലകണ്ഠന്‍

50.സിബു. സി. ജെ.

51.ഷിജു അലക്സ്

52.ഷംസുക്കാ

53.ഗോപക്

54.

55.ഹരീഷ് കണ്ണൂര്‍

56.ചാര്‍വ്വാകന്‍

57.ഡി. പ്രദീപ് കുമാര്‍

58.ഷിജു

59.കസികന്‍ (രസികന്റെ കസിന്‍ )

60. രസികന്‍

61.നവീന്‍ ഷംസുദ്ദീന്‍

62.ഡോക്ടര്‍

63.ജുനൈദ്

64.നാട്ടുകാരന്‍

65.സിബു സി ജെ

66.ചാര്‍വ്വാകന്‍

67.ചാണക്യന്‍

68.വീണ്ടും സജീവ്

69. ബിന്ദു. കെ പി

70.ബിലാത്തിപ്പട്ടണം

71. അരീക്കോടന്‍

72.അപ്പു

73. അപ്പൂട്ടന്‍

74.അങ്കിള്‍

75. അനില്‍ @ബ്ലോഗ്

76. അരുണ്‍ കായംകുളം

77.സജീവേട്ടന്റെ പണി

78.അപ്പുവിന്റെ കൂടെ

79.നിരക്ഷരന്റെ കൂടെ

80.അനില്‍@ബ്ലോഗിന്റെ കൂടെ.

ഇതില്‍ വിട്ടു പോയിരിക്കുന്ന പേരുകള്‍ കമെന്റായോ, മെയില്‍ ആയോ അയച്ചു തരണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു. ചില ചിത്രങ്ങള്‍ വിട്ടു പോയിട്ടിണ്ട്. അത് ഞാന്‍ (മോഷ്ടിച്ചു ) ഉടനെ ഈപോസ്റ്റ് പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതായിരിക്കും!

ചെറായി..... ചെറിയ ദൃശ്യങ്ങള്‍!!

2009-07-27T03:03:00.000-07:00

ഞഞ്ഞാ പിഞ്ഞാ കളിക്കാന്‍ വന്നേക്കല്ലേ..... ഞാനാ സെക്യൂരിറ്റി!

മീറ്റു തിരുന്നതു വരെ ഇങ്ങനെയേ ചിരിക്കാവൂ...ഒരു മീറ്റ് ചിരി

ക്യാമറാപ്പട!

നിന്നാല്‍ കാലൊടിയും, ഇരുന്നാല്‍ കസേര ഒടിയും! എന്താചെയ്ക....?

മൈക്കു പിടിച്ചു ചെരിഞ്ഞു പോയതാണേ.. ഒന്നു നിവര്‍ത്താമോ...

“എന്താ..? ഓബാമയ്ക്കു മീറ്റിനു വരാന്‍ പറ്റില്ലെന്നോ? നേരത്തേ പറയരുതായിരുന്നോ.. എന്തായാലും 250 രൂപാ കൊടുത്തു വിട്ടേക്കണം. ങാ..”

“നോ .. നോ .. നോ റെക്കമെന്‍‌റ്റേഷന്‍സ്!.. ആരു വന്നാലും എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടിന്‍ വച്ചു ഞങ്ങള്‍ നിക്കര്‍ വരെ ഊരിക്കും. സേഫ്ട്റ്റി ഫസ്റ്റ്, അമേരിക്കന്‍ എയര്‍ലൈന്‍സില്‍ നിന്നും പരിശീലനം കിട്ടിയ കരിമ്പൂച്ചകള്‍ക്കാണ് ചാര്‍ജ്ജ്!!

ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍ ഭാഗം 4 & 5

2009-05-18T23:47:00.000-07:00

ആദ്യത്തെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങള്‍ ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത്തതു കൊണ്ടാണ് വീണ്ടും പോസ്റ്റിയത്. നാലും അഞ്ചും ഭാഗങ്ങള്‍ ഈ ബ്ലോഗിന്റെ ആര്‍ക്കൈവില്‍ ഉണ്ട്. വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക.

ഭാഗം -4

ഭാഗം -5

ബാക്കി ഉടന്‍!

ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങൾ‌-ഭാഗം 3

2009-05-10T22:11:00.000-07:00

.
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ ശൂന്യമായ മനസ്സുമായാണ് ഗുരുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയത്.
ഗുരു വിളിക്കുന്നു എന്നു സെക്രട്ടറി പറഞ്ഞപ്പോള്‍, അതിശയിച്ചു പോയി. ആഴ്ചകളായി കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും ഗുരു ദര്‍ശനത്തിനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു !

മുറിയെന്ന് പറയാൻ ആവില്ല. ആശ്രമത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് ഒരു ഓലക്കുടിൽ! ചിത്രകഥകളില്‍ കാണാറുള്ള പര്‍ണ്ണ ശാലക്കു സമാനം.
വളരേ ലളിതമായ ചുറ്റുപാടുകൾ. മണൽ വിരിച്ച മുറ്റം. അതിനു ചുറ്റും ചെടികളും മരങ്ങളും.
അതിന്റേയും പിന്നിലാണ് ആശ്രമ വക ഗോശാലകള്‍. ഒരു വശത്തു ആയുര്‍വ്വേദ മരുന്നുകള്‍ തയ്യാര്‍ ചെയ്യുന്ന നീണ്ട സ്റ്റാളുകള്‍.

വളരെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം
ആശ്രമത്തിൽ വന്നതു മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാണ് ഇവിടത്തെ ശാന്തത! ഏറ്റവുമധികം ആകർഷിച്ചതും അതു തന്നെ. ഇന്ന് ഏതു ദിവസമാണ്? ആവോ അറിയില്ല! അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെ എന്തു ചെയ്യാനാണ്? വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്നാൾ വരെ ദിവസം ഓർത്തിരുന്നു. പിന്നെ അതിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
“ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വർഷങ്ങളി“ൽ വായിച്ചത് ഓർമ്മ വന്നു. ഇന്ന് തിങ്കളാഴ്ചയാണ്. ഇന്നലേയും തിങ്കളാഴ്ച ആയിരുന്നു. കാരണം ഇന്നലേയും ഇന്നും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല!

പേരില്‍ മാത്രം വ്യത്യാസമുള്ള ദിനങ്ങൾ.

സമയം, അതും നല്ല നിശ്ചയം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. ഓരോ പ്രാർത്ഥനക്കുള്ള സമയം ആയോ എന്നു മാത്രമേ നോക്കറുള്ളു. പേരും തീയതിയും അറിയാത്ത നാളുകൾ.

പക്ഷേ,ഈ മതിൽക്കെട്ടിനു പുറത്ത് ലോകം കത്തിക്കാളുകയാണ്. ഉപജീവനത്തിനായുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിൽ എല്ലാം തകർത്തെറിയപ്പെടുകയാണ്. പ്രകൃതിദത്തമായതിന്റെയെല്ലാം ഉറവ വറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എവിടെയും കൃത്രിമത്വത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം. അതിന്റെയെല്ലാം നടുവിൽ ഈ കുന്നിന്റെ മുകളിൽ ശാന്തിയുടെ ഒരു കൊച്ചു തുരുത്ത്! ശാന്തിഗിരി ആശ്രമം.

പക്ഷെ ഇത് ഒളിച്ചോട്ടമല്ലേ? ദാരിദ്ര്യത്തിന്റേയും രോഗത്തിന്റേയും വെയിലേറ്റ് തളർന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ അവരിൽ ഒരാളായി കഴിയേണ്ടതല്ലേ? എത്ര ദൂരേക്ക് ഓടി ഒളിക്കാനാവും? എത്ര നാളേക്ക്? ഈ ഭൂമിയും അതു തരുന്നതെന്തും ഈ മനുഷ്യകോടികളോടൊപ്പം ഞാനും പങ്കിട്ടെടുക്കേണ്ടതല്ലേ?

പല ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ സെക്രട്ടറി അടുത്തു വന്നതറിഞ്ഞില്ല!

“ഗുരു വിളിക്കുന്നു“
അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

തൊട്ടു മുൻപ് ചെന്ന ആള്‍ ഗുരു പാദത്തില്‍ പ്രണമിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാനും അങ്ങിനെ തന്നെ ചെയ്തു. എന്തിന് എന്നു മാത്രം മനസ്സിലായില്ല!
ഒരു മഞ്ചത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു,കരുണാകരഗുരു. മുറിയിൽ ചന്ദനത്തിരിയുടെ സുഗന്ധം. ഒന്നു രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർ അടുത്തു നിൽക്കുന്നു. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ക്ഷീണം മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ കാൽക്കൽ ഇരുന്നു.

“എവിടെയാ മകന്റെ വീട്“ ഗുരു.
ഞാൻ സ്ഥലം പറഞ്ഞു

കുറച്ചു സമയം എന്നെ നോക്കിയിരുന്നു, കരുണാകരഗുരു.
ഒരു ജടധാരിആയില്ലെങ്കിലും കുറച്ചു താടിയും മുടിയും ആകാമായിരുന്നു. ഇങ്ങിനെ മുണ്ഡനം ചെയ്ത ഗുരുക്കന്മാർ ഉണ്ടോ?

എവിടെയോ കണ്ടു മറന്നതു പോലത്തെ രൂപം! നിത്യവും കാണുന്ന ആരൊക്കെയുമായോ നല്ല സാമ്യം.

“കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ താമസിക്കൂ..!“ ഗുരു ശാന്തമായി മൊഴിഞ്ഞു.

സമാധാനമായി.
എങ്കിലും നിരാശനായാണ് ഇറങ്ങിപ്പോന്നത്.

മുഖാമുഖം കാണുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കും എന്നു വിചാരിച്ചു.

തൊടുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും അതീന്ദ്രിയ അനുഭവം പ്രതീക്ഷിച്ചു.
മനസ്സിലുള്ളത് എല്ലാം വായിച്ചെടുക്കും എന്നു കരുതി...
ചില മഹത്‌വചനങ്ങൾക്കായി കാതോർത്തു...
പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ അനുഭവങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു!

ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല!

കണ്ടിട്ട്, ഇതാണ് കാത്തിരുന്ന ഗുരു എന്നു വിശ്വസിക്കാനും പ്രയാസം തോന്നി.

ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ എന്നോ ചെയ്ത സുകൃതഫലം കൊണ്ടാണ് ഇവിടെ വന്നത് എന്ന് ഇന്നു പകൽ ഒരു ഗുരുഭക്തൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതു കേട്ടു. അമിത പ്രതീക്ഷ മൂലം ഉണ്ടായ നിരാശയാണോ,
അതോ പ്രതീക്ഷകള്‍ അസ്ഥാനത്ത് ആവുകയാണോ?

ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍ ഭാഗം-2

2009-04-27T03:39:00.001-07:00

"എല്ലാവരും എഴുന്നേൽക്കണം"
ഞാൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

"ഉം...എഴുന്നേൽക്കണം!"
ഒരു അപരിചിതൻ എന്നെ തോണ്ടി വിളിക്കുന്നു. പകച്ചിരുന്ന എന്നോട് അയാൾ സൌമ്യനായി, കൈ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഗുരു ശരണം“

എന്റെ മറുപടിക്കു കാത്തു നിൽക്കാതെ അയാൾ നടന്നു നീങ്ങി.

ചുറ്റും നോക്കി. അടുത്തു കിടന്നവർ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു തുടങ്ങി. നേരം വെളുത്തിട്ടില്ല.

ഓല മേഞ്ഞ ഒരു നീണ്ടഷെഡ് എന്നു പറയാം. ഭിത്തി കെട്ടിയിട്ടില്ല. ചുറ്റും ചെറിയ മതിൽ, അരക്കൊപ്പം പൊക്കം കാണും. പുറത്ത് ഇപ്പോഴും നല്ല ഇരുട്ട്. തറയിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന തുണിയിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ ആശ്രമത്തിനു പുറത്തു വച്ച് കണ്ട വൃദ്ധൻ തന്നെയാണ് ആശ്രമം ആപ്പീസിലേക്ക് നയിച്ചത്

“ആദ്യം വരികയാണല്ലേ?“
ആപ്പീസിലിരുന്ന മദ്ധ്യവയസ്കൻ ചോദിച്ചു.
“അതെ“
ഒരു നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം
“സന്യസിക്കാനാണോ?“
ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“സന്യസിക്കാനാണെങ്കിൽ നീണ്ട താടിയും മുടിയും വേണ്ടേ? ഇതു രണ്ടും നിങ്ങൾക്കില്ലല്ലോ?“
വീണ്ടും മൌനം
“എന്താ മിണ്ടാത്തത്?“

എന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ട് അയാൾ ഒന്നു തണുത്തു.

മുൻപോട്ടു ചാഞ്ഞിരുന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ആരാഞ്ഞു. “എന്താ പേര്?“
ഞാൻ പേരു പറഞ്ഞു
“ഏതാ മതം?“
“ക്രിസ്ത്യാനിയാണ്“
അൽ‌പ്പസമയത്തേക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

“ഞാൻ രാജൻ വർഗ്ഗീസ്, ആശ്രമം സെക്രട്ടറി ആണ്. ഞാനും ക്രിസ്ത്യാനി തന്നെ. ഇവിടെ ജാതിയും മതവുമില്ല“
“എന്തിനാണ് വന്നത്?“
ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?
എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു!

“എന്തിനായാലും ഇവിടെ വരാൻ പറ്റിയത് ഒരു ഭാഗ്യമായി കരുതിക്കൊള്ളൂ..!!“
“എത്ര കാലം കാണും?“
“എനിക്ക് അറിയില്ല“
അയാൾ എഴുന്നേറ്റു. അടുത്തു വന്ന് ചുമലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഗുരു ആണ്. ഇവിടെ താമസിക്കണമോ, എത്ര നാൾ, ഇതെല്ലാം ഗുരു നിശ്ചയിക്കും“

നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്ന വിവരം ഗുരുവിന് ഇപ്പോഴേ അറിയാം. എപ്പോൾ ദർശനം നടത്തണമെന്ന് അവിടുന്ന് തന്നെ അറിയിക്കും. എല്ലാം അതിനു ശേഷം മാത്രം! ആഴ്ചകളായി ഗുരുവിന്റെ ദർശനം കാത്തു കഴിയുന്ന പലരുമുണ്ടിവിടെ. ഗുരുവിനെ ധ്യാനിച്ചു കൊള്ളൂ..’

ഗുരു..

ഒ.വി.വിജയന്റെ ഗുരുസാഗരം വായിച്ച നാൾ മുതൽ ഹൃദയത്തില്‍ ഉദിച്ച ആഗ്രഹത്തിന്റെ സാഫല്യമാണ് ഈ നിമിഷം. സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എങ്ങു നിന്നോ ഒരു പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ വന്നെത്തുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അജ്ഞാനത്തെ മാറ്റുവാൻ ഗുരുവായി അവതരിക്കുന്നു. ആ ഗുരുവിനാണ് ഈ മനുഷ്യകീടം ആശ്രമവളപ്പിനുള്ളിൽ എത്തിയതായി ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയിൽ വെളിവായിരിക്കുന്നത്!

ചരൽ വിരിച്ച മുറ്റത്തു കൂടി നടക്കുമ്പോൾ കാൽ വേദനിച്ചു. രാജൻ പുറകിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. “ഇത് ഒരു പുണ്യസ്ഥലമാണ്. ഇവിടെ നടക്കുന്നതെന്തും അറിയുന്ന ഒരു പുണ്യാത്മാവ് അകത്തുണ്ടെന്ന് എപ്പോഴും ഓർത്തു കൊള്ളണം“ മുന്നറിയിപ്പ് എന്ന വണ്ണം പറഞ്ഞു
നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് വച്ച് പറഞ്ഞു “ഗുരു ശരണം“

എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു പോയിരിക്കുന്നു! ഞാൻ മാത്രം നിലത്ത് ഇരിക്കുന്നു.

പ്രാഥമിക കർത്തവ്യങ്ങൾ നടത്തുവാനുള്ള തിരക്കിലാണ് എല്ലാവരും.

തണുത്ത വേള്ളം തലയിൽ കോരി ഒഴിക്കുമ്പോൽ മനസ്സും ശരീരവും കിടുകിടുത്തു. എല്ലാം ഒന്നു തണുക്കട്ടെ! എല്ലാം!!
മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്ന പോലെ കുളിച്ച് കാവി മുണ്ട് ചുറ്റി, ആശ്രമത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിനടുത്തുള്ള പ്രാർഥനാ മണ്ഡപത്തിനടുത്തു ചെന്നു.
നിരവധി തൂണുകൾ ഉള്ള മനോഹരമായ മണ്ഡപം. തൂണുകളുടെ മുകളിലും താഴേയും താമരയുടെ രൂപം.
മണ്ഡപത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് ശ്രീകോവിൽ പോലെ ഒരു കൊച്ചു മുറി. അതിനുള്ളിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ശോഭയിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ ഫലകം. അതിൽ “ഓം“ എന്ന് ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

പുറത്ത് സായി ബാബയുടേയും നാരായണഗുരുവിന്റേയും രൂപങ്ങൾ!
ഏതാണ്ട് നൂറു പേർ കാണും, നിലത്തിരുന്ന് ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ വളരേ ശാന്തമായി ഒരു പ്രാർഥനാഗീതം ആലപിക്കുന്നു.

ഞാനും ഒരു മൂലയിൽ ചെന്നിരുന്നു. ഗുരുവിനെ പ്രകീർത്തിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഒരു ഗീതം. അൽ‌പ്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചിലർ എഴുന്നേറ്റ് മണ്ഡപത്തിനു ചുറ്റും നടന്നു പാടുവാൻ തുടങ്ങി. ഞാനും അവരുടെ കൂടെ കൂടി.

നല്ല തണുത്ത അന്തരീക്ഷം.
പുലരിയുടെ രാഗമായ ഭൂപാളരാഗത്തിൽ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഭജനപ്പാട്ടുകള്‍.
ഉറക്കമുണർന്ന് വരുന്ന പ്രകൃതി.
അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചന്ദനത്തിന്റെ മൃദുസുഗന്ധം.
ആശ്രമത്തിനകത്തു വളരുന്ന കൊച്ചു മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ കിളികൾ വന്നു ചിലച്ചു തുടങ്ങി.
ഇരുട്ടിൽ മൂടിയ ആശ്രമ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പതിയെ പതിയെ വെളിച്ചം കടന്നു വന്നു തുടങ്ങി.

ആദ്യമായി ഞാൻ പുലരിയെ അടുത്തറിയുകയായിരുന്നു...
മനസ്സും ശരീരവും ഒരു പോലെ ശാന്തമായി...

പ്രഭാതപ്രാർഥന കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു തുടങ്ങി. പിന്നിൽ നിന്നു ആരോ തോണ്ടി വിളിച്ചു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ ചായയുമായി, ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി ഒരു അപരിചിതൻ.
‘ഗുരു ശരണം,
ആശ്രമവളപ്പിലെ പശുക്കളെ കറന്ന നറും പാലിന്റെ രുചിയേറിയ ചായ മോന്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ആദ്യമായി മറുപടി പറഞ്ഞു

‘ഗുരു ശരണം’

ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍ . ഭാഗം-1

2009-04-26T04:33:00.000-07:00

(ജീവിതത്തിലെ മറക്കാനാകാത്ത ഒരു ഏടായിരുന്നു ആശ്രമത്തില്‍ കഴിച്ച ചുരുക്കം നാളുകള്‍. ബ്ലോഗ് എഴുത്ത് ആരംഭിച്ച നാളില്‍ കുറിച്ച ആ കുറിപ്പുകള്‍,പിന്നെ ഡിലീറ്റു ചെയ്തു.നഷ്ടപ്പെടരുത് എന്നു വിചാരിക്കുന്ന അവ വീണ്ടും പോസ്റ്റുന്നു.)

‘ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ആ കുന്നിൻ മുകളിൽ ചെന്നാൽ, ആശ്രമത്തിന്റെ ഗെയിറ്റ് കാണാം’ സാമ്പ്രാണി പൊതി നീട്ടിക്കൊണ്ട് പീടികക്കാരൻ പറഞ്ഞു. ഗുരുവിന്റെ ഇഷ്ടദക്ഷിണ സാമ്പ്രാണിയാണെന്നും അയാൾ തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. പോക്കറ്റിൽ ശേഷിച്ച ആറു രൂപയും അയാൾക്ക് കൊടുത്തു, ബാക്കി കുറെ നാണയത്തുട്ടുകൾ മാത്രം. നേരിയ ഭയം ഉള്ളിൽ തോന്നി. ചുറ്റും ഇരുട്ടു വീണു തുടങ്ങി. പോത്തൻ‌കോട്- അതാണത്രെ ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര്. വെഞ്ഞാറമൂട് ബസ്സിറങ്ങിയിട്ട് 2 രൂപ ജീപ്പിനു കൊടുത്താണ് ഇവിടെയെത്തിയത്. ഓർക്കുമ്പോൾ ചിരി വരുന്നു. ഇന്നലെ വരെ ഒരായിരം വട്ടം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ പേരാണ് വെഞ്ഞാറമൂട്. പക്ഷെ എറണാകുളത്തു നിന്നും ബസ്സിൽ കയറി ഇരുന്നപ്പോൾ അത് ‘വെങ്ങാനൂർ’ ആയിപ്പോയി. സി.വിയുടെ പുസ്തങ്ങള്‍ വായിച്ച കാലം മുതല്‍ തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള പല സ്ഥല നാമങ്ങളും പരിചിതങ്ങളായിരുന്നു.നെയ്യാറ്റിങ്കരയും,ബാലരാമപുരവും,എന്നുവേണ്ട,കിഴക്കേക്കോട്ടയും ചാരോട് കൊട്ടാരവും ആണ്ടിയിറക്കവും വരെ, ഓര്‍മ്മയില്‍ തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു. സ്ഥലകാല വര്‍ണ്ണനകള്‍ക്ക് സി.വിയോളം സമര്‍ത്ഥന്‍ പിന്നെ ഭാഷാസാഹിത്യത്തില്‍ ഉണ്ടായിക്കാണില്ല. ഗ്രഹസ്ഥാശ്രമമാണ് നിയോഗമെങ്കില്‍, അവിടം തിരഞ്ഞെടുക്കണം എന്നും അന്നേ ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു.

“വെങ്ങാനൂരല്ലേ? തിരുവനന്തപുരം കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും പോകണം“ ബസ്സില്‍ അടുത്തിരുന്ന വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു.
അയാൾ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു, ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പൂനേയ്ക്കാണെന്നു പറഞ്ഞ് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയിട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. സോജൻ പൂനേയിൽ നല്ല നിലയിലാണെന്നും എനിക്ക് ജോലി ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞത്, വീട്ടുകാർ വിശ്വസിച്ചു കാണില്ല. അല്ലെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഇതുവരെ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. അപ്പപ്പോൾ തോന്നിയതു പോലെ നടന്നു.പഠനത്തില്‍ വീഴ്ചവരുത്താറില്ല, ഒരു പരീക്ഷയും തോൽക്കാറുമില്ല. അതല്ലാതെ മറ്റ് പ്രതീക്ഷക്കുള്ള ഒന്നും വീട്ടുകാർ എന്നിൽ കണ്ടില്ല.

സോജൻ പൂനേയിൽ നിന്നു തിരിച്ചു വന്ന്, ഈരാറ്റുപേട്ടയിൽ വീട്ടിൽ കൂടിയിട്ട് മാസങ്ങളായി.

വിപ്ലവവീര്യം തണുത്തു തുടങ്ങും മുൻപേ മനസ്സ് അദ്ധ്യാത്മീകതയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു തുടങ്ങിയതാണ്. അക്കാലത്തു കയ്യിൽ കിട്ടിയ പുസ്തകങ്ങളിലെല്ലാം സന്യാസജീവിതവും ആത്മീയതയും മുഖ്യവിഷയങ്ങളായിരുന്നു എന്നത് യാദൃശ്ചികമായിരുന്നിരിക്കാം. എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും അറുത്ത് ഏകനായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹം തോന്നിയതും അക്കാലത്തു തന്നെ. പൂനേ പദ്ധതിക്ക് രൂപം കൊടുത്തതും അങ്ങിനെയാണ്. വീട്ടിൽ നിന്നു തന്ന പണം തീരുന്നതു വരെ കൊച്ചിയിൽ തങ്ങി.മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ബ്രഷ്നേവും, സുനിലും, ജയരാജും മറ്റെല്ലാവരുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഡിസമ്പർ 31. അന്നു തങ്ങിയത് തേവര ആംഗ്ലൊ ഇൻഡ്യന്‍ സ്കൂളിന്റെ അടുത്തുള്ള പാർട്ടി ആപ്പീസിൽ ആയിരുന്നു. ശേഷിച്ച പണം എണ്ണി നോക്കി. അറുപത്തഞ്ചു രൂപ!! തിരുവനന്തപുരത്തിനു നാൽ‌പ്പത്തിയെട്ട് രൂപയാണ് ബസ്സ് കൂലി.

അകാരണമായ ഒരു ഭീതിയും എന്നാൽ ഗൂഢമായ ഒരാനന്ദവും ഒരേ സമയം മനസ്സിൽ വന്നു. ആശ്രമത്തിൽ പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴേ തീരുമാനിച്ചതാണ്, തിരികേപ്പോരാൻ വണ്ടിക്കുലിയില്ലാതെ വേണം പോകാനെന്ന്. ഇല്ലെങ്കിൽ മടുപ്പു തോന്നിയാൽ തിരിച്ചു പോരണമ്മെന്നു തോന്നിയാലോ?! ബാഗ് തുറന്ന്, ഇന്നുവരെ പഠിച്ച് നേടിയ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളെല്ലാം എടുത്തു. നാളെ ആശ്രമത്തിലേക്കു പോകുന്ന എനിക്ക് ഇനി ഇവയെന്തിന്? സര്‍വ്വസംഗ പരിത്യാഗി ആകുവാന്‍ നിഴ്ചയിച്ചവനു എന്തിനീ യോഗ്യതാ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍!

ശാന്തിഗിരി ആശ്രമം കഴിഞ്ഞാൽ കാശി, ബദരീനാഥ്, പിന്നെ ഹിമാലയം ഒത്തിരി നേരം ആ കടലാസുകളിൽ നിർവികാരനായി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ മടക്കി ബാഗിൽ വച്ചു, സർട്ടിഫികറ്റുകൾ ഒന്നും കീറിയില്ല

പെട്ടെന്ന് നടപ്പു നിറുത്തി. മുന്നിൽ ഒരു കൂറ്റൻ ഗെയിറ്റ്. അവസാനം ലക്ഷ്യ് സ്ഥാനത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന ഒരു വൃദ്ധനോട് ചോദിച്ചു ‘ഇതല്ലെ ശാന്തിഗിരി ആശ്രമം?’

‘അതെ. എവിടുന്നാ?’

‘ദുരേ നിന്നാ‘

‘ഓ.. അവിടെ ചെരുപ്പഴിച്ചു വച്ചു കൊള്ളൂ’ ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചു മാറ്റുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു, ഇനി എനിക്ക് ഈ വച്ചു കെട്ടുകൾ ഒന്നും വേണ്ട. പൂർവീകർ വനാന്തരങ്ങളിൽ നടന്നതു പോലെ ഒരു നെല്ലിട പോലും അകലമില്ലാതെ ഈ ഭൂമിയോടു ചേർന്നു നിൽക്കണം! പ്രകൃതിയുടെ മണവും സ്പന്ദനവും എനിക്ക് നേരിട്ടറിയണം. ഞാനും നിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്.

എനിക്കായി ആശ്രമത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഇതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തേയ്ക്ക്....

ഇന്ന്
ജനുവരി ഒന്ന് ,1995.

പൂച്ചക്കണ്ണുള്ള പാറ്റ്നാക്കാരി

2009-03-05T03:52:00.000-08:00

“യേ പതാ സയി ഹേ..“
കണ്ണിറുക്കുക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് പൂച്ചക്കണ്ണുള്ള ആ പാറ്റ്നാക്കാരി പറഞ്ഞു.

“ജരൂര്‍ ആന എക് ദിന്‍“

“ഒകെ, ഐ വില്‍” ഹിന്ദി മനസ്സിലാകുമെങ്കിലും പറയാന്‍ അറിയില്ലായിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ ട്രയിന്‍ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാലുകളെ തളര്‍ത്തി.
കുര്‍ളസ്റ്റേഷനിലെ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഒന്നു കിടന്നാല്‍ മതിയെന്നു തോന്നി.
നേരിയ ഇരുട്ടില്‍‍ പുതച്ചു കിടക്കുന്ന ബോംബെ.ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന അനേകം കഥകളുടെ ഈറ്റില്ലമായ മഹാനഗരം ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നു. തണുപ്പില്‍ കീറത്തുണി വാരിപ്പുതച്ചു റയില്‍വേ ട്രാക്കിന്റെ അടുത്ത് യാചകര്‍ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടക്കുന്നു.മൂടല്‍ മഞ്ഞും പുകയും അന്തരീക്ഷത്തെ ചൂഴ്ന്നു നില്‍ക്കുന്നു. പോട്ടര്‍മാര്‍ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച് എന്തെക്കോ വിളി‍ച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും നടക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ മുങ്ങിയ ഏതോ ആദിവാസിക്കോളനിയില്‍ ചെന്നെത്തിയ പ്രതീതി.

ട്രയിനില്‍‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ആളുകള്‍ എങ്ങോട്ടൊ ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
എല്ലാവരും ഒരേ ദിശയിലേക്ക്.കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി തീവണ്ടി വിശ്രമമില്ലാതെ ഓടുകയായിരുന്നു.യാത്രക്കാര്‍ ശാന്തരായി വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു, ആഹാരം കഴിച്ചു, കിടന്നു, പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ടു. മൂന്നാം ദിവസം ട്രൈയില്‍ കുര്‍ള സ്റ്റേഷനില്‍ വന്നു നിന്നു. അതു വരെ ശാന്തരായിരുന്ന യാത്രക്കാര്‍ തീവണ്ടിയുടെ ആവേഗം ഏറ്റെടുത്ത്, പെട്ടെന്നു എന്തോ മറന്നത് എടുക്കാന്‍ എന്നപോലെ പുറത്തേക്കു ഓടിത്തുടങ്ങി. ചിലര്‍ തമ്മില്‍ കൈ വീശി കാണിച്ചു. ആരോ താക്കോല്‍ ഇട്ടു തിരുച്ചുവിട്ടതുപോലെ തമ്മില്‍ മുട്ടാതെ,സംശയിച്ചു നില്‍ക്കാതെ ഒഴുകുന്ന ഒരു മനുഷ്യ നദി പോലെയായി പ്ലാറ്റുഫോം.

തിരക്കിനടയില്‍ അവള്‍ തന്ന തുണ്ട് കടലാസ് പോക്കറ്റില്‍ ഇട്ടു.
ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു അവളെ നോക്കി. ലിപ്സ്റ്റിക്ക് ഇട്ട ചുണ്ടുകള്‍ കടും നിരത്തിലുള്ള ചുരിദാര്‍. ദിവസങ്ങളായ് യാത്രയിലായിരുന്നതിനാല്പാറിപ്പറക്കുന്ന തോളറ്റം വരെ നീട്ടിയ മുടി.ശരിക്കും ഒരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സുന്ദരി.

ഒന്നുകൂടി പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് അവള്‍ തലവെട്ടിത്തിരിച്ചു നടന്നു പോയി. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസമായി ഒരു നിറസാന്നിദ്ധ്യമായി പാറ്റ്നാക്കരി കമ്പാര്‍റ്റ്മെന്റില്‍ പാറിനടന്നു.നല്ല ചുറുചുറുക്കും എല്ലാവരോടും സൌഹൃദ ഭാവവും.
കൊച്ചിയില്‍ ആരെയോ കാണാന്‍ പോയതാണത്രേ.ബോംബയിലാണ് സ്ഥിരതാമസം.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ സംഭവ ബഹുലമായിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ പത്തു മുപ്പതു പേര്‍ ബാപ്പൂട്ടിക്കായൂടെമുറിയില്‍ മുട്ടി മുട്ടിക്കിടന്നുറങ്ങി.
അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് സായിബാബയുടെ ചിത്രത്തിനു മുന്‍പില്‍ കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്ന തടിയന്‍ റെഡ്ഡിയാരും,ചീട്ടുകൊണ്ടു കയ്യടക്കം കാണിക്കുന്ന റാഞ്ചിക്കാരന്‍ സഞ്ചീവും, അമ്മായിയമ്മ ആഭിചാരം ചയ്തിട്ടാണ് ജോലി കിട്ടാത്തത് എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന ഫോര്‍ട്ടു കൊച്ചിക്കാരന്‍ ലോറന്‍സും,കലപില കൂടുന്ന ആന്ധ്രാക്കരായ കപ്പല്‍ ജീവനക്കാരും, പിന്നെ, അതിലൊരാളായി ഞാനും.

ബോംബയില്‍ പുതിയതായി എത്തുന്ന ഏതൊരു മലയാളിയെയും എന്നപോലെ പോലെ, എന്നേക്കൂടി ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ആമുറിക്ക് വിശാലതയുണ്ടായി.
ഒരു വിസ എന്നേയും കാത്തു ആ മഹാ നഗരത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒത്തിരി അലച്ചിലിനു ശേഷം, ഞാന്‍ എനിക്കായ് വിസ ഒരുക്കി വച്ചിരുന്ന ട്രാവല്‍ ഓഫീസില്‍ എത്തി.

മെഡിക്കല്‍ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് എത്തിയപ്പോള്‍ ടൊയിന്‍ ചോദിച്ചു,
“നമുക്ക് അവളെക്കാണാന്‍ പോയാലോ?”
“ആരെ?”
“ആ പാറ്റ്നാക്കാരിയെ?”

ഒരു വിസക്കായുള്ള പരക്കം പാച്ചിലില്‍ അവളെ മറന്നേ പോയിരുന്നു.

സ്യൂട്കേസില്‍ നിന്നും തുണ്ടു കടലാസ്സ് തപ്പിയെടുത്തു.

ജൂഹു കോളീവാഡ.
ജൂഹു ബീച്ച് രോഡിനു മുന്‍പുള്ള സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങിയിട്ടു ഇടത്തോട്ടുള്ള വഴിയേനടന്നു. വഴിയുടെ വീതികുറഞ്ഞു ഒരു വലിയ കോളനിയിലേക്കു യാത്ര നീണ്ടു.
അടുക്കി വെച്ച കൊച്ചു കൊച്ചു വീടുകളുടെ ഇടയിലൂടെ കുറേ ദൂരം. ഒരു ചെറിയ രണ്ടു നിലകെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പില്‍ യാത്ര അവസാനിച്ചു.

“വോ അഭി അഭി ബാഹറ് ഗയാ ഹൈ. ആപ് ലോക് ദേഖാ നഹി?“
ഇപ്പോള്‍ ഇവള്‍ പുറത്തു പോയത്രേ!.
അവളുടെ മുറിക്കു എതിര്‍ വശത്തു താമസിക്കുന്ന ഗോവക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു.
കുടുംബമായി താമസിക്കുന്ന ഗോവക്കാരന്‍, തനിയെ താമസിക്കുന്ന അയല്‍ക്കാരിയെ കാണാനെത്തിയ അന്യസംസ്ഥാക്കാരായ ഞങ്ങളോട് വളരെ മാന്യമായി തന്നെ പെരുമാറി.

ട്രയിനില്‍ വച്ചു എല്ലാവരോടും കുഴഞ്ഞ് ആടി പൊട്ടിച്ചിരിച്ച് യാത്ര ചെയ്ത അവളൊട് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ പലരും അഡ്രെസ്സ് ചോദിച്ചു. അവളുടെ എതിര്‍വശത്ത് ഇരുന്ന എനിക്കു ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു,
“നിനക്കു തരുന്ന അഡ്രെസ്സ് മാത്രം ശരിയാണ്, മറക്കാതെ ഒരു ദിവസം വരണം!”

ആദ്യം മുതല്‍ തന്നെ നല്ല അഭിപ്രായം ഇല്ലായിരുന്നു, ഈ സംസാരംഅതു ഉറപ്പിച്കു.
ടൊയിന്‍ അന്നേ പറഞ്ഞതാണ്‍, തിരക്കുകഴിയുമ്പോള്‍ നമുക്കിവളെ കാണാന്‍ പോകണമെന്ന്.

പക്ഷേ, ഈ ഗോവക്കാരന്റെ പെരുമാറ്റം തരുന്ന സൂചന, അവള്‍ ഒരു നല്ലകുട്ടി ആണന്നല്ലേ?
“ദേഖോ, വോ ആയി ഹൈ”!
ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തിരിച്ച് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല! ഇളം നിറത്തിലുള്ള സാരി ഉത്തരേന്ത്യന്‍ മാതൃകയില്‍ ഉടുത്ത്,ഒരു ശാലീന ഭാവത്തോടെ,അവള്‍!
ഞങ്ങളെക്കണ്ട് പെട്ടെന്നു ഒരു നിമിഷം!

“നമസ്തേ..!” കൈ കൂപ്പി നില്‍ക്കുന്ന ആ രൂപം വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും കണ്മുന്‍പില്‍ കാണാം.
ട്രയില്‍ വച്ചു കണ്ട ഒരു സ്വഭാവം മാത്രം അവളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിറുത്താതെയുള്ള സംസാരം.
പാറ്റ്നായിലുള്ള മാതപിതാക്കളേപ്പറ്റിയും, ബോംബയില്‍ അവള്‍ക്കു താമസിക്കാന്‍ തന്റെ മുറിയും മറ്റു എല്ലാ സഹായവും ചെയ്തുകൊടുക്കുന്ന ലണ്ടനിലുള്ള അമ്മാവനേപ്പറ്റിയും .. പിന്നെ, പിന്നെ പാറ്റ്നായിലെ കാമുകനേപ്പറ്റിയും, ഒക്കെ അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
അവരുടെ വിവാഹത്തില്‍ വീട്ടുകാര്‍ക്കു താല്പര്യമില്ലാത്തതില്‍ വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ കഥയും പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും നേരം വൈകി.
തിരുച്ചു പോരുമ്പോല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നു മിണ്ടാതെ നടന്നു. അവള്‍ പറഞ്ഞ കഥകളില്‍ അവിശ്വസ്നീയമായ ഇട്ടേറെ ഇഴകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും അവളോടു ചോദിക്കുവാനോ, എന്തിനു, ഒന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനോ ഞങ്ങള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

അവള്‍ പറഞ്ഞ കഥകള്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഗോവക്കാരനെ കണ്ടു യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു “അടുത്ത മാസം അമ്മാവന്‍ വരും. ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കാണും, മിക്കവാറും പാറ്റ്നായില്‍ വച്ച് ആയിരിക്കും. നിങ്ങള്‍, ബോംബെയില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ വരണം”
ബാപ്പൂട്ടിക്കായുടെ മുറിയിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ കൊടുത്ത്, ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു.

താമസിയാതെ ഞാന്‍ സൌദിക്കു പോയി.
മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞു , വിസ ഇടപാടില്‍ കബളിപ്പിക്ക പ്പെട്ട ഞാന്‍ ജോലിയൊന്നും ലഭിക്കാതെ തിരിച്ചു ബോംബയില്‍ ബാപ്പൂട്ടിക്കയുടെ മുറിയില്‍ എത്തി.
“ഒരു പാറ്റ്നാക്കാരി പലവട്ടം വിളിച്ചിരിന്നു”. മുറിയുടെ മേല്‍നോട്ടത്തിനു ബാപ്പൂട്ടിക്ക ഏല്‍പ്പിച്ചിരുന്ന തൃശ്ശൂര്‍ക്കാരന്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ പറഞ്ഞു.
“ഓകേ,....എന്നാണ് വിളിച്ചത്?” കല്ല്യാണത്തിനു ക്ഷണിക്കാനായിരിക്കും, ഞാനോര്‍ത്തു.
“അവസാനം വിളിച്ചിട്ടു രണ്ടാഴ്ചയായിക്കാണും”

രാധാകൃഷനന്‍ പിന്നീട് പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ അവളെ വീണ്ടും പോയിക്കാണാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

“അന്ന്, അവള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്!”

അന്ന് ജയ്സണും ബോംബെയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അവളെ ക്കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു..

വീണ്ടും ജൂഹു കോളീവാഡ.
പഴയ ഗല്ലികള്‍. വഴി തെറ്റാതെ ആ രണ്ടു നിലക്കെട്ടിടത്തിനു മുന്‍പില്‍ എത്തി.
അവളുടെ മുറി പൂട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
ഗോവക്കാരനെ വിളിച്ചു, കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കി
“അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ?”
“അവള്‍ മരിച്ചു.... ആത്മഹത്യ ആയിരുന്നു”
“എന്ന്?“
“രണ്ട് ആഴ്ച ആയിക്കാണും!“
“അവളുടെ വിവാഹം?“
“നടന്നു, അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനുമായി തന്നെ!“
“അമ്മാവന്‍?“
“ഉവ്വ്, ലണ്ടണില്‍ നിന്നും വന്നിരുന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞു അവള്‍ ഏതാണ്ട് ഒന്നര മാസം കഴിഞ്ഞു അവള്‍ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. തനിയെ ആണ് വന്നത്. വളരെ നിരാശയില്‍ ആയിരുന്നു. നിങ്ങളെപ്പെറ്റി ചോദിച്ചിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.

പിന്നെ, ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് പാറ്റ്നായ്ക്കു പോയി.

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയാണ് ഞങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞത്?“

ഇനി ചോദിക്കാന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.

ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു നടന്നു..

==================================================
*ഇന്നും മരിക്കാത്ത ഓര്‍മ്മകളും ഉത്തരം കിട്ടാത്തതുമായ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളും സമ്മാനിച്ച, -എന്തോ പറയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, കഴിയാതെ പറന്നു പോയ പൂച്ചക്കണ്ണുള്ള പാറ്റ്നാക്കാരിയുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്...

മറക്കാനാവാത്ത പുസ്തകം

2009-02-26T18:55:00.000-08:00

ഏറ്റവും അധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയ നോവല്‍ ഏതെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിക്കാതെ പറയാം വിലാസിനിയുടെ ഊഞ്ഞാല്‍.
വളരെ കുറച്ചു പുസ്തങ്ങള്‍ മാത്രമെഴുതിയിട്ടും മലയാളിയുടെ മനസ്സില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ച മഹാനായ എഴുത്തുകാരന്നായിരുന്നു എം. കെ മേനോന്‍ എന്ന വിലാസിനി.
“ഇണങ്ങാത്ത കണ്ണികളി“ലെ ദാര്‍ശനികതയും,“അവകാശികളു“ടെ ബൃഹുത്തും വിശാലവുമായ കഥാഭൂമിയും “ഊഞ്ഞാലി“ലെ പ്രണയ തീക്ഷ്ണമായ രംഗങ്ങളും,ഒറ്റവായനക്കു തന്നെ വിലാസിനിയെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരന്‍ ആക്കുന്നു.

പ്രണയം പോലുള്ള ചില വിഷയങ്ങള്‍ ആര്, എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്താലും ഒരു പൈങ്കിളിച്ചുവ വന്നു പോകും.കാരണം പ്രണയത്തിന്റെ പ്രഭവസ്ഥാനം തലച്ചോറല്ല, മറിച്ചു ഹൃദയമാണ്. ലളിതവും, സുന്ദരവുമാണ് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷ !
വിലാസിനിയുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍,പ്രണയത്തുന് കണ്ണുണ്ട്-അതു സൌന്ദര്യം മാത്രം ദര്‍ശിക്കുന്നു, പ്രണയത്തിനു മൂക്ക് ഉണ്ട്- അതു സുഗന്ധം മാത്രം ആവഹിക്കുന്നു,പ്രണയത്തിനു കാതുമുണ്ട് അതു സംഗീതം മാത്രം ശ്രവിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ പ്രണയത്തിനു ഇല്ലാത്ത തല‍ച്ചോറാണ്- അതിനു ചിന്തിക്കാന്‍ മാത്രം കഴിയുന്നില്ല! അല്ലെങ്കില്‍ തന്നേക്കാള്‍ പ്രായം കൂടിയ ചില്ലിക്കാട്ടെ വിനോദിനിയെ കഥാ നായകനായ വിജയന്‍ പ്രണയിക്കുകയില്ലായിരുന്നല്ലൊ!

ആത്മകഥാപരമായ കുറേ അംശങ്ങങ്ങള്‍ ഊഞ്ഞാലില്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. മേനോന്റെ തൂലികാ നാമം വിലാസിനി എന്നായതും കഥാ നായികയുടെ പേരു വിനോദിനി എന്നായതും യാദൃശ്ചികമാണെന്നു കരുതാന്‍ വയ്യ.
മേനോന്‍ നാടുവിട്ടു പോയി ജോലി ചെയ്ത സിംങ്കപൂരും,സ്വന്തനാടും നാട്ടുകാരും ഊഞ്ഞാലിലില്‍ കടന്നു വരുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ,ഇത്രയും വികാര തീവ്രമായ ഒരു നോവല്‍ എഴുതിയ മേനോന്‍, സമൂഹവുമായി സുഖകരമായ ഒരു ബന്ധം സൂക്ഷിച്ചില്ല. സ്വപ്നം കണ്ടൊതൊന്നു നല്‍കാത്ത ലോകത്തോടും ജീവിതത്തോടും മേനോന്‍ പുറം തിരിഞ്ഞു നടന്നതാവണം. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ആരുടെയും വിവാഹത്തില്‍ പങ്കെടുത്തില്ല എന്നു എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓര്‍ക്കുന്നു. ശ്രീകോവില്‍ എന്ന തന്റെ വീടിന്റെ നട സന്ദര്‍ശകര്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ തുറക്കപ്പെട്ടില്ല. അവസാനം, ജീവിതത്തോടുള്ള കൈയ്പ്പു തുറന്നു കാട്ടാനാവണം, ഒസ്യത്തില്‍ എഴുതി “ ഞാന്‍ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടു അടുത്ത നൂറു വര്‍ഷത്തേക്ക് എന്റെ പേരില്‍ ഒരു സ്മാരകമോ പണിയുകയോ പുരസ്കാരങ്ങള്‍ നല്‍കുകയോ അരുത്”
ഇങ്ങിനെയൊക്കെആയിട്ടും, ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത നിരവധി മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയ ഊഞ്ഞാല്‍,ഹൃദ്യമായ പരിമളം പരത്തി ഇന്നും മലയാള സാഹിത്യ അരാമത്തില്‍ പരിലസിക്കുന്നു.

ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളര്‍ന്ന വിനുവമായി വിജയന്‍ അടുപ്പത്തില്‍ ആകുന്നതു യാദൃശ്ചികമായിട്ടു ആയിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഏതു പ്രേമത്തേയും പോലെ ഒതു വളരെപ്പെട്ടെന്നു വളര്‍ന്ന് എല്ലാ സീമകളേയും ലംഘിച്ചു.വിജയന്റെ പുസ്തക ശേഖരങ്ങളില്‍ നിന്നും കവിതാപുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ വിനു പതിവായി വരാറുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയം കിനിയുന്ന വരികള്‍ക്കു കീഴില്‍ അടിവരയിട്ടു കൈമാറുന്നത് പതിവായിത്തീര്‍ന്നു.

“ഒന്നുമെനിക്കു വേണ്ട മൃദു ചിത്തത്തി
ലെന്നേക്ക്കുറിച്ചൊരോര്‍മ്മ മാത്രം മതി”

“ത്വല്പാ‍ദ പങ്കജം മുത്തുവാനല്ലാതെ
മല്പ്രാണഭൃംഗത്തിനാശയില്ല”

തുടങ്ങിയ മഹാകവികളുടെ പല വരികളും വായനക്കരുടെ ഉള്ളിലും വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാക്കതിരിക്കുകയില്ല

കഥയുടെയും പ്രേമത്തിന്റെയും വളര്‍ച്ചയും പരിണാമങ്ങളും എല്ലാം ക്ഷേത്രവും, ഹൈന്ദവ ആചാരങ്ങളുമായി ഇഴചേര്‍ന്നുകൊണ്ടാണ്.തിരുവാതിരയും, ശിവരാത്രിയും കളമെഴുത്തും നിറമാലയും, നിര്‍മ്മാല്യവും കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മനസ്സിലേക്കു ചേക്കേറുന്ന കഥാ സന്ദര്‍ഭങ്ങളത്രേ.

ഒരു പക്ഷേ, നാല്‍പ്പതുകളില്‍ ഒരു ഉല്‍നാടന്‍ ഗ്രാമത്തിലെ കമിതാക്കള്‍ക്കു കണ്ടു മുട്ടുവാന്‍ വേദിയൊരുക്കുന്ന രംഗങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ ക്ഷേത്രവും പരിസരങ്ങളും ആകുന്നത് കാലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയായി കരുതാം.

പ്രണയ നൈരാശ്യത്തില്‍ നാടുവിട്ട വിജയന്‍ ദീര്‍ഘകാലം സിങ്കപ്പൂറില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അവധിക്കു നാട്ടില്‍ വന്നില്ല.വിജയന്റെ മടങ്ങിവരവു വരെ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ വിനു മറ്റൊരാളുടെ വരണമാല്യം അണിയേണ്ടി വരുന്നു. വിനുവിന്റെ ഭര്‍ത്താവ് അപകടത്തില്‍ മരിച്ച്,വിനു ചില്ലിക്കാട്ടേക്കു മടങ്ങി വന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട പ്രവാസം മതിയാക്കി വിജയന്‍ നാട്ടില്‍ എത്തുന്നതോടെയാണ് നോവല്‍ ആരംഭിക്കുന്നത്.

തുടര്‍ന്നു പഴയ കാലക്കാളും തീക്ഷ്ണമായ പ്രണയ രംഗങ്ങള്‍ക്ക് ചൂളക്കര ഗ്രാമം സാക്ഷിയാകുന്നു. ഇനിയെങ്കിലും ഒരുമിച്ചു ജീവിതം ആരംഭിക്കാമെന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്, വിധി വീണ്ടും വിലങ്ങു തടിയാവുന്നു.

വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളിലെ നായകന്‍ പ്രണയിച്ച എല്ലാ നായികമാരെയും ഞാനും പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട്.പുസ്തങ്ങളില്‍ നിന്നു പുസ്തകങ്ങളിലേക്കു വായന നീളുമ്പോല്‍ പുതിയ നായികമാര്‍ വരികയും പഴയവര്‍ പിന്‍‌വാങ്ങുകയും ചെയ്യും. എന്നാല്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പലതു കഴിഞ്ഞിട്ടും, വിനു മാത്രം ഇന്നും മനസ്സില്‍ മങ്ങാതെ നില നില്‍ക്കുന്നു! മേനോന്റെ പാത്ര സൃഷ്ടിയുടെ മേന്മയാകാം!
അല്ലെങ്കില്‍ സഫലീകരിക്കാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യ പത്രമാവാം!

ആശ്രമ ജീവിതം വരെ എത്തിയ എന്റെ ഹൈന്ദവ മതത്തോടുള്ള സ്നേഹം മൊട്ടിട്ടതും ഈ പുസ്തക പാരായണത്തോടെയാണെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ തെറ്റാവില്ല!

ഒറ്റവാചകത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ “വായിച്ചതില്‍ വച്ചു ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത പുസ്തകം!“

പാവപ്പെട്ട ദാദാമാര്‍

2009-01-22T02:34:00.000-08:00

ഇതൊരു ബോംബെ കഥയാണ്.
ഞാനും ജയ്സണും ഗള്‍ഫിനുപോകാന്‍ ബോംബയില്‍ എത്തിയിട്ടു ഒന്നര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു.
ജോലിയും വേലയും, കൂലിയും ഇല്ല. വിശപ്പിന്റെ രുചി അറിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കാലം. കൊളാബയ്ക്കു പോകാന്‍ ടാക്സി കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു. (പട്ടിണി ആണെങ്കിലും യാത്ര ടാക്സിയില്‍ തന്നെ!). ബോംബയില്‍ പല ടാക്സികളും എല്ലായിടത്തും പോകാറില്ല. കുറെ കാറുകള്‍ വന്നു . പക്ഷേ, കൊളാബാ എന്നു കേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ കയറ്റാതെ പോകും.

ബ്ലൊഗില്‍ പോസ്റ്റ് ഇട്ടിട്ടു കമ്മെന്റിനു കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങള്‍ അക്ഷമരായി.
നിന്നു നിന്നു മടുത്തു.കയ്യിലാണെങ്കില്‍ വണ്‍‌വേയ്ക്കുള്ള കാശു കഷ്ടി.അന്നത്തെ യാത്രകളെല്ലാം അങ്ങിനെയാണ്.
അങ്ങോട്ടു പോകാനുള്ള പൈസ ഉണ്ടെങ്കില്‍, എങ്ങോട്ടും പോകും!

ജെയ്സണ് ബുദ്ധി ഉദിച്ചു. “നമുക്കു അല്പം ദാദാഗിരി ഇറക്കിയാലോ?”
“എങ്ങിനെ?”
“ടപ്പൂരികള്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ആദ്യം ചെന്നു മീറ്റര്‍ പിടിച്ചു തിരിക്കുക. എന്നിട്ടു വണ്ടിക്ക് അകത്തു കയ്യറിയിട്ടു പരുക്കന്‍ ശബ്ദത്തില്‍ പോകേണ്ട സ്ഥലം പറയുക. എന്താ?”
“ഐഡിയാ ഈസ് നോട്ട് ബാഡ്, ബട്ട്...?”
“കുച്ച് നഹി യാര്‍!”
പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍, അതാ കിടക്കുന്നു ഒരു ടാക്സി. അവന്‍ ഓടിചെന്നു മീറ്ററില്‍ പിടിച്ചു തിരിച്ചു. ഗൌവരം വിടാതെ ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കയറി ഇരുന്നു, തോണ്ട പൊട്ടുന്ന രീതിയില്‍ പറഞ്ഞു
“കൊളാബ”
ഡ്രൈവര്‍ ശരം വിട്ട വേഗതയില്‍ പുറത്തു ഇറങ്ങി മീറ്ററിനു അടുത്തേക്ക് ഓടി.
മീറ്ററില്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അയാള്‍ കൈ സ്വന്തം തലക്കു അടിച്ചിട്ടു ഞങ്ങളെ ക്രുദ്ധിച്ചു നോക്കി.
അയാളുടെ മുഖം കണ്ടു ഞെട്ടി. ആളാണെങ്കില്‍ ‘അബാനജാഗു‘
കാര്യം പിടികിട്ടുന്നില്ല.
പക്ഷേപെട്ടെന്നു ജെയിസണ്‍.” അയ്യോ പെട്ടു...!”
ഞാന്‍ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു“ എന്താടാ?.. “
“ആ വണ്ടി വൈറ്റിംഗി‍ല്‍ ആയിരുന്നു. ആരോ ഓട്ടം വന്നതാ..ആവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ മീറ്റര്‍ പിടിച്ചു തിരിച്ചു. എത്രായായിരുന്നു റീഡിങ് എന്നു അറിയില്ല! ഡ്രൈവറുടെ പൈസാ.....”
സംഭവം ക്ലീയര്‍. അടി ഉറപ്പ്. കയ്യില്‍ കാശും ഇല്ല!
ഞാന്‍ ചാടി വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി. ജൈയ്സണ് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നില്ല. ഡ്രൈവര്‍ കോളറിനു പിടിച്ചു ഇറക്കി.
പതിയെ ജനം ചുറ്റും കൂടി..
രംഗം വഷളായി തുടങ്ങി.. അപ്പോഴേക്കും, ആ ടാക്സിയില്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആള്‍ വന്നു..എന്തോ വാങ്ങിക്കാന്‍ ടാക്സി നിര്‍ത്തിയിട്ടു അടുത്തുള്ള കടയില്‍ കയറിയത് ആയിരുന്നു.
ഞങ്ങള്‍ ദയനീയമായി അയാളെ നോക്കി..
ഇനി മറ്റാര്‍ക്കും രക്ഷികാനാവില്ല, അയാളൊഴിക
അയാള്‍ ഒരു ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു..
കടയിയില്‍ പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് മീറ്റര്‍ റീഡിങ് നോക്കിയിരുന്നു.
സത്യസന്ധനായ ആ യാത്രകാരന്‍, ഡ്രൈവറുമായി സംസാരിച്ചു..
അങ്ങിനെ പാവപ്പെട്ട ദാദാമാര്‍ അടികൊള്ളാതെ അന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു...

ചിട്ടി ആയി ഹൈ..

2008-10-15T15:19:00.000-07:00

ഏതോ സ്നേഹിതൻ പറഞ്ഞു, പങ്കജ് ഉദാസിന്റെ ചിട്ടി ആയി ഹൈ എന്ന ഗസൽ വളരേ നന്നാണെന്ന്. അന്ന് തന്നെ ഒരു കാസറ്റ് വാങ്ങി കേട്ടു. വളരേ മനോഹരമായ ഈണവും പങ്കജിന്റെ മധുരമായ സ്വരവും! പക്ഷെ ഉറുദുവിലുള്ള വരികളായിരുന്നതിനാൽ കാര്യമായൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.

ആയിടക്ക് അബഹ (സൌദി അറേബ്യ)യിൽ നിന്നും കുറേ കെട്ടിടനിർമ്മാണ സാധനങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ കമ്പനി വാങ്ങിച്ചു. അതു കൊണ്ടുവരുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം എനിക്കായിരുന്നു. ഒന്നു രണ്ട് ട്രെയിലർ നിറച്ച് മുറബുഅ (തടി), ഹല്ലാത്ത (മിക്സർ മെഷീൻ) ഗംത (ക്ലാമ്പ്) തുടങ്ങിയവയുണ്ട്. ഏതായാലും കുറേ സമയം കിട്ടും, ഗസൽ കാസറ്റും കയ്യിലെടുത്തു.

രാവിലെ തന്നെ അബഹയിലെത്തി. നല്ല തണുപ്പുള്ള സ്ഥലം. ജോലിക്കാർ പണി തുടങ്ങി. ഞാൻ പതിയേ നടക്കാനിറങ്ങി. ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹൈദ്രാബാദിയേയൊ യു.പി.ക്കാരനേയോ കണ്ടുപിടിക്കണം. കാസറ്റ് കേൾപ്പിച്ച് അർത്ഥം പറയിക്കണം.

പക്ഷെ തരപ്പെട്ടത്, ഒരു പാക്കിസ്ഥാനിയെയാണ്. ചെമ്പൻ മുടിയും പൂച്ചക്കണ്ണുകളുമുള്ള വൃദ്ധനായ ഒരു പഠാണി. പഠാണികൽ പൊതുവേ പോഷ്തു സംസാരിക്കുന്നവരാണ്. ഉറുദു പണ്ഡിതന്മാർ കുറവാണ്.
എന്റെ വിനയപുരസ്സരമുള്ള അഭ്യർത്ഥന പഠാണി തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങൾ തൊട്ടടുത്ത അയാളുടെ മുറിയിൽ ചെന്നു. തീരേ വൃത്തിയില്ലാത്ത അയാളുടെ മുറിയുടെ മൂലക്ക് ഒരു വില കുറഞ്ഞ കാസറ്റ് പ്ലെയർ.

ചിട്ടി ആയി ഹൈ ആയി ഹൈ
ചിട്ടി ആയി ഹൈ.

ഇടക്കിടക്ക് അയാൾ നിറുത്തും. വളരേ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അർത്ഥം വിശദീകരിച്ചു തരും. ദീർഘവർഷങ്ങൾ അറേബ്യൻ മരുഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

ഓരോ വരികൾ കഴിയുംതോറും അയാളുടെ ഭാവം മാറി വരുന്നതു പോലെ തോന്നി.

ബഡെ ദിനോം കേ ബാദ്, ബേവത്നോകി യ്യാദ്..
ബദന്‍ കീ മിട്ടീ ആയി ഹേ..

നാളുകൾക്കു ശേഷം വന്ന കത്ത്, എന്റെ ജന്മനാടിന്റെ ഒരുപിടി മണ്ണ്, ഞാൻ ഓടി നടന്നു വളർന്ന എന്റെ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു തുണ്ടു ഭൂമി എന്റെ കയ്യിൽ വന്നതു പോലെ. വളരേ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഞാൻ എല്ലാം ഓർത്തു പോകുന്നു...എല്ലാം..

പന്മജ് ഉദാസിന്റെ ശബ്ദം ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തി.

ഊപര്‍ മേരാ നാം ലിഖാ ഹേ
അന്തര്‍ ഏക് പൈഗാമ് ലിഖാഹേ..

കൊതി തീരുവോളം ഒരിക്കലും ഒരുമിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയാതെ,
എന്നും പറന്നു പോകുന്ന ഭർത്താവിനെ ഓർത്തു കൊണ്ട്, അങ്ങകലെ ഏതോ കുഗ്രാമത്തിൽ കഴിയുന്ന ആ പഠാണി സ്ത്രീയെ ഞാനോർത്തു. ..
അനാഥത്വം നിഴലിക്കുന്ന പഠാണിക്കുട്ടികൾ.
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിന് നേരിയ ഇടർച്ച തോന്നിയോ? പക്ഷെ എനിക്കയാളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല്ല്ല...അയാളുടെ വാക്കുകൾ ദൃശ്യങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു.

യേ പര്‍ദേസ് പേ ഗാനേ വാലെ ..
ലൌട്ട് കേ ഫിര്‍ ന ആനേ വാലേ..
തിരിച്ചു വരാൻ കഴിയാതെ നാടു വിടേണ്ടി വന്നവരേപ്പറ്റി പറയുമ്പോഴേക്കും അയാൾക്ക് തുടരാൻ ആയില്ല. കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവം! അയാൾ ഇരുന്ന കട്ടിലിൽ പതിയെ കിടന്നു. ഹൃദയം തകർക്കുന്ന വരികൾ തുടർന്നു..

പഞ്ചി പിഞ്ചര തോഡ് കെ ആജാ..
ദേസ് പരാസ്..

കൂടു തകർത്തു പറന്നു വരാൻ വിളിക്കുന്ന ഇണക്കിളിയുടെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞ കരച്ചിൽ ഞാൻ കേട്ടു. ആരും അർത്ഥം പറഞ്ഞു തരേണ്ടി വന്നില്ല.

(മറ്റൊരു പാട്ടു പോസ്റ്റു കൂടി.. ഒരു പഴയ പോസ്റ്റ്)

തിരുമേനിയുടെ പാട്ട്.

2008-10-13T05:51:00.000-07:00

വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് “ക്ഷീര സാഗര ശയനാ“ എന്ന പാട്ടു കേള്‍ക്കുന്നത്.

തിരുമേനിയുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

പല സ്നേഹിതന്മാരെയും ഓര്‍ക്കുന്നത് പാട്ടു കേല്‍ക്കുമ്പോഴാണ്.

ആനക്കൂട് കവലയിലെ ഹരിയുടെ മുറിയില്‍, അംബാടി ബാറില്‍..വെങ്ങല്ലൂര്‍ ഷാപ്പില്‍..എവിടെ ആയിരുന്നാലും തിരുമേനിയുടെ അദ്യ ഗാനം ക്ഷീര സാഗര ശയന… ആയിരിക്കും.

തിരുമേനിയെ എപ്പൊഴും ചിരിച്ചു മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.

കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ചോദിച്ചു “ അപ്പോ തിരുമേനി .. ഇനി എന്താ ?”

പതിവു പുഞ്ചിരി ”ഒരു മിറക്കിള്‍, അതു മാത്രമേ വഴിയുള്ളൂ”

അല്പം ഗൌവരത്തില്‍ മദ്യ ഗ്ലാസ് മേശ പ്പുറത്ത് വച്ചിട്ടു തുടര്‍ന്നു...“പക്ഷേ ഞാന്‍ അതു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു..”

ജനലിലൂടെ പുരത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.. ഈ കൊച്ചു ജാലകത്തിലൂടെ കാണുന്നതു മാത്രമല്ല..തൊടുപുഴ താലൂക്കു മുഴുവനും തിരുമേനിയുടെ കുടുംബ സ്വത്ത് ആയിരുന്നു. കൊക്കിരിക്കും പാടം മുഴുവന്‍ മനയ്ക്കു സ്വന്തം. ചിരിയും കളിയുമായി നിറയെ ആളുകളും, മലപോലെ അള‍ന്നു കൂട്ടിയ നെല്ലും, വൈക്കോല്‍ കൂനയും ഒന്നും ഇന്ന് ഇല്ല. അവസാനത്തെ സ്ഥലവും കേസു പറഞ്ഞു ഉപേക്ഷിച്ചു തിരുമേനിയും അമ്മയും വാടക വീട്ടിലേക്കു മാറിയത് എനിക്കു ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. കോടതിക്കു പുരത്ത്
ഒരു ഒത്തു തീര്‍പ്പിനു അപ്പൊഴും തിരുമേനി തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.പിടിപ്പുകേടേന്നു പലരും പറഞ്ഞു.
തിരുമേനി പറഞ്ഞു “എല്ലാം പോയില്ലെ, ഇനി ഇതായിട്ട്...“

താരകാ രാമാ… ആ വരി നീണ്ടുപൊകുമ്പോള്‍ ധ്യാനത്തിലിരിക്കുന്ന യോഗിയുടെ മുഖം പോലെ ആയിത്തീരും..

ഒരു തലമുറ മുന്‍പു ജനിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു തിരുമേനി ചിന്തുക്കുന്നുണ്ടാവുമൊ? കയ്പ്പ്നീര്‍ കുടിക്കുവാന്‍ തനിച്ചാക്കിയിട്ടു, കാരണവന്‍‍മാര്‍ മണ്മറഞ്ഞു…

കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസകാലത്താണ് ഹരിയുടെ കൂട്ടുകാരനായ തിരുമേനിയെ കണ്ടു മുട്ടുന്നത്.. ജീവിതം ഒരുപാടു പ്രഹരങ്ങള്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടും ആ രൂപം ഇന്നും പതിനാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പുന്‍പു കണ്ടതു പൊലെ തന്നെ. അതെ പുഞ്ചിരി . ഒരു മിറക്കിളിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍!

തിരുമേനി വിവാഹം കഴിക്കത്തതാണത്രെ അമ്മയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദു:ഖം.
അമ്മയെ പിരിയാനാവാതെ പാവം നമ്പൂതിരിയും..

അവസാനം കേല്‍ക്കുമ്പോള്‍, കാപ്പിരികളുടെ നാട്ടില്‍ എവിടേക്കോ കുടിയേറിയത്രേ!
മറ്റൊരു കുടിയാന്‍ ജന്മമെടുക്കുന്നു..

കാലത്തിന്റെ ഓരോ മിറക്കിളുകള്‍..

(തിരുമേനിയെന്ന നല്ല സ്നേഹിതന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്)

പുതിയപാട്ടും പഴയകഥയും

2008-09-14T22:06:00.001-07:00

ഇന്നു ഒരു പാട്ടു കേട്ടിട്ടു ഉറങ്ങാമെന്നു വിചാരിച്ചു.
ഓര്‍ക്കുട്ടിലെ ഒരു സ്ണേഹിതന്‍ തന്ന കലാഭവന്‍ മണിയുടെ
“ഉമ്പായി കുച്ചാണ്ടു എന്റെ പാണന്‍ കത്തണുമ്മാ...
വായേല പൊട്ടിച്ചു പാപ്പണ്ടാക്കണുമ്മാ..“
എന്ന പാട്ടു എല്ലാവരും ഒരുമ്മിച്ചു കേട്ടു കൊണ്ടിരിന്നു...
പത്തു വയസ്സുകാരന്‍ മൂത്ത മോനു അര്‍ത്ഥം പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം..
ഒരോ വരിയും വിശദീകരിക്കുമ്പോള്‍ നിറം മങ്ങിയ ഭൂതകാല ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ജീവന്‍ വച്ചു..
പ്രിയപ്പെട്ട പലരുടെയും വേദനിപ്പിക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍..

“പപ്പേടെ വീട്ടിലും ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നൊ?”
മറുപടി അലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു കഴിഞ്ഞു,
“അന്നൊന്നും എല്ലാദിവസവും ഫുഡ് ഇല്ലായിരുന്നോ?”

“ഇല്ലായിരുന്നു!” പാട്ടില്‍ ലയിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“അപ്പോ, പപ്പേടെ പപ്പ ഒത്തിരി മക്കളെ എങ്ങനെയാ മാനേജ് ചെയ്തത്?”

പത്തുമാസം സുഖായിട്ടു കിടന്ന വയറ് പല ദിവസവും നിറയാതെ ഏറുമാടത്തില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രം കണ്ണില്‍ വെള്ളം നിറച്ചു.

“ന്റെ മോനെ എനിക്കറിയില്ലെടാ..”ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.
എന്നെ ഒത്തിരി വിഷമിപ്പിക്കാതെ അവന്‍ തന്നെ മറുപടിയും പറഞ്ഞു ,“പപ്പേടെ പപ്പ ബെസ്റ്റ് ഫാര്‍മര്‍ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട്,സം ഹൌ ഹി മാനേജ്ഡ് ഇറ്റ് !”

മറുപടി എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്കു
“അതേടാ നീ മിടുക്കനാ...ആ ചോരയാ നീ..”പറഞ്ഞത് അല്പം ഉറക്കെ ആയിപ്പോയി.

“ഏതു ചോരയാ പപ്പാ...?”

മറുപടിയില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുടെ എണ്ണം ഏറുകയാണ്.

മണിയുടെ പാട്ടു ഉച്ഛ സ്ഥായിയില്‍ എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

“ചോറു ചോയ്ച്ചപ്പം..
കീറുതന്നച്ഛാ.....“
കെ എഫ് സി കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രണ്ടു വയസ്സുകാരി ചുണ്ടു മലര്‍ത്തി സങ്കടം അഭിനയിച്ചു..
വെഷമിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ അങ്ങിനെയാണ്..
ടോം അന്‍ഡ് ജെറിയില്‍ നിന്നും പഠിച്ചതാണ്.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം ..
അതിനു ശേഷം അവള്‍ വീണ്ടും കെ എഫ് സി യിലെ ഫ്രഞ്ച്ഫ്രൈസ് നാലു പാടും എറിയാന്‍ തുടങ്ങി.

ഞാന്‍ പറയുന്നതു കേല്‍ക്കാന്‍ മോന്‍ കാത്തിരുന്നു..

“നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇതൊന്നും പറഞ്ഞു തരാന്‍ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറ്റിയില്ല മോനെ..
ഇതൊന്നും പറഞ്ഞു തരാവുന്നതും അല്ലെടാ..“

വാക്കുകള്‍ തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങി..

പാട്ടു അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു..

“അത്താഴം വേണ്ടെനിക്കു... തൈവേ...
എന്റച്ഛനെ മാത്രം മതി...“

ജീവനുള്ള അധ്യാപകന്‍

2008-08-03T22:23:00.000-07:00

1988.മൂവാറ്റുപുഴ നിര്‍മ്മല കോളേജില്‍ പ്രീഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഹിന്ദിസാറ് വിശ്വനാഥനാണു പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ക്ലാസ്സ് തകൃതിയായി നടക്കുന്നതിനിടയില്‍, ഞാന്‍ എന്റെ ബുക്കില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന പടം മെല്ലെ പുറത്തെടുത്തു.

ഞാന്‍ തന്നെ വരച്ച ഒരു സുന്ദരിയുടെ അര്‍ദ്ധനഗ്നചിത്രം! (വിലാസിനിയുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ സുന്ദരിമാരുടെ നഗ്നത കണ്ണില്‍ ഇളനീര്‍ കുഴമ്പെഴുതുന്ന പ്രായം!) പതിയെ അടുത്തിരുന്ന ‘ബടക്കൂസിനെ’ കാണിച്ചതാണ് അബദ്ധമായത്. അവനൊരു ചിരി. ക്ലാസ്സ് നിറുത്തി വിശ്വനാഥന്‍ സാര്‍ എന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നു. കയ്യോടെ പിടികൂടി.
പടം എടുത്തു സാറിന്റെ ബുക്കില്‍ വച്ചിട്ടു പരഞ്ഞു

“എന്നെ ഇന്റെര്‍വെല്‍ സമയത്ത് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റില്‍ വന്നു കാണണം”

എന്തു ചെയ്യണം എന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. പഠനം നിറുത്തിയാലോ എന്നാലോചിച്ചു. ഇന്നു വരെ സ്വപ്നം കണ്ടതെല്ലം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട്...ഏറ്റവും വലിയ ഭയം അതായിരുന്നില്ല. ആ പടം എങ്ങാനും ക്ലാസ്സില്‍ കാണിച്ചാല്‍ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. 73 പെണ്‍കുട്ടികളുള്ള ക്ലാസ്സില്‍ ഞാനിന്നു വരെ ഒരാളോടും മിണ്ടിയിട്ടു പോലുമില്ല. ആ എന്റെ ‘കയ്യിലിരിപ്പ്’ അവരെങ്ങാനുമറിഞ്ഞാല്‍.....

എന്തായാലും ഞാന്‍ സാറിനെ പോയി കണ്ടു!!

പ്രതീക്ഷക്കു വിപരീതമായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു “ഞാന്‍ തിരക്കിലാണ്. പിന്നീട് വിളിപ്പിക്കാം“" ഹാവൂ !.......പെട്ടെന്ന് പുറത്തു കടന്നു.

പിന്നീട് വിളിക്കുന്ന ദിവസവും കാത്ത് ഞാന്‍ തീ തിന്നു ഒരു വര്‍ഷം കഴിച്ചു കൂട്ടി.

ഒരിക്കലും ആ ദിവസം വന്നില്ല.

ക്ലാസ്സ് തീരുന്ന ദിവസം ഹിന്ദി സാര്‍ എന്നെ സ്റ്റാഫ് റൂമില്‍ വിളിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേശയുടെ വലിപ്പില്‍ നിന്നും ആ പടം എടുത്ത് തിരികെ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു “ഉം! പടം കൊള്ളമല്ലൊടോ!”

അതു പറയുമ്പോഴത്തെ ആ മുഖഭാവം , അതു വായിച്ചെടുക്കാന്‍ ഇന്നും കഴിയുന്നില്ല....

അന്ന് സാറിന് , ഇന്നത്തെ എന്റെ പ്രായം കാണുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ പാകത, അതെനിക്ക് ഇന്നും.....

എല്ലാവരും മനുഷ്യരാണ്. ചിലര്‍ മാത്രം മഹാന്മാരും...

(an older post)

14. മടുപ്പിക്കുന്ന പ്രവാസജീവിതം

2008-07-29T23:41:00.001-07:00

വലിയ പ്രതീക്ഷകളുമായി ഗള്‍ഫില്‍ പോയിട്ട് കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ട് തിരിച്ചു വന്ന ഒരാളെ കുറെ മുന്‍പ് ബോംബേയില്‍ വച്ചു പരിചയപ്പെട്ടു.

അയാള്‍ തിരിച്ചു വരുവാനുള്ള കാരണം പറഞ്ഞതാണ് രസകരം...
ഓഫീസ് ജോലിക്കു പോയ അദ്ദേഹത്തിനു ലഭച്ചത് ഈന്തപ്പഴം പറിക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു.
ഒരേ പോലെ വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഈന്തപ്പനതോട്ടം

രാവിലെ ഒരു വലിയ ഏണിയുമായി തോട്ടത്തിലേക്കു പോകും.
ഏറ്റവും വലിയ ഏണിയുടെ ഏറ്റവും അവസാത്തെ പടിയില്‍ കയറി നിന്നാലും പഴങ്കുല പറിക്കാന്‍ ചുരുങ്ങിയത് ഒരു മുഴം ഉയരം പിന്നെയും വേണം....

ഒരേ പ്രായത്തിലുള്ള പനകള്‍ക്കെല്ലാം ഏതാണ്ട് ഒരേ ഉയരമായിരുന്നു.

അവസാനം ഒരു കുല പോലും പറിക്കാനാകാതെ ആ പാവം തിരിച്ചു പോന്നു...
അറബി അയാളെ തിരിച്ച് അയച്ചു..

ഞാനും കുറേ കാലമായി ഒരു ഏണിയില്‍ കയറി നില്‍ക്കുകയാണ്.
അവസാനത്തെ പടിയില്‍ തന്നെ...
ഒരു മുഴം മുകളില്‍ മധുരമുള്ള ഈന്തപ്പനങ്കുല തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു...
വെറും ഒരു മുഴം മാത്രം മുകളില്‍....
ഞാനീ അവസാനപടിയില്‍ പെരുവിരലില്‍ പൊങ്ങി നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് 13 വര്‍ഷമായി...
ഈ മധുരക്കനി എന്നെ കൊതിപ്പിച്ചും കൊണ്ട് കൈ എത്താ ദൂരേ നില്‍ക്കുന്നു..
ഇറങ്ങാനും വയ്യ..ഇനിയൊരു ഏണിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേന്റ കാലം കഴിഞ്ഞു....
അവസാനം തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഇനി അധികം വൈകാതെ ഈ ഏണിയില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങണം...

തിരിച്ചു പോകണം..

അല്ലെങ്കില്‍ താമസിച്ചു പോകും..

(ഇതും ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത പോസ്റ്റില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്! )

13.നിരക്ഷരനുമായി ഒരു സംഭാഷണം!

2008-07-23T23:20:00.000-07:00

“ഹല്ലോ”കാല്‍ ഫ്രം ബഹറിന്‍

“ഹല്ലൊ” റിപ്ലേ ഫ്രം കൊച്ചിന്‍

“നിരക്ഷരന്‍ സാര്‍ അല്ലേ?” ബഹറിന്‍

“അതേ, ആരാണ്?”

“ഞാന്‍ സജി.(മടിച്ചു മടിച്ച്)ഒരു ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ആണേയ്. അറിയാന്‍ സാധ്യത ഇല്ല!”

“സജി? ഒന്നു രണ്ടു ബ്ലോഗ്ഗര്‍മാരുണ്ട് ആ പേരില്‍”

സജി എന്നു പേരുള്ള എല്ലാ ബ്ലോഗ്ഗറന്മാരേയും ശപിച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു,

“ഞാന്‍ പുതിയ ആളാണ്. അച്ചായന്‍ എന്നും, പ്രൊഫൈലില്‍ ഉണ്ട്!” ഒരല്പം ബൂസ്റ്റ് അപ് ചെയ്തൂ.

“ഓ.. അറിയാം... ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്”

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു.

നിരക്ഷരന്‍ സാറിനോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടല്ല!

എനിക്ക് എന്നോടു തന്നെ ഒരു ബഹുമാനം!

ബ്ലോഗിലെ കുലപതികള്‍ എന്നെ അറിയും അത്രേ!

ഞാന്‍ ആരാ മോന്‍!( ഇച്ചിരെ ബൂസ്റ്റ് അപ്പിഗ് കൂടിപ്പോയോ, ഒരു ബെര്‍ളി സ്റ്റൈല്‍?)

നിര‍ക്ഷരന്‍, കൊച്ചിയില്‍ രോഗിണി (ഇപ്പോള്‍ ചികിത്സാര്‍ത്ഥം കൊച്ചിയില്‍) ആയ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ലക്ഷ്മിയെ കാണാന്‍ വന്നതായിരുന്നു.

(അദ്ദേഹം വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയക്കാന്‍ ലക്ഷ്മിയെ ശട്ടം കെട്ടിയിരുന്നു.)

“എന്തൊക്കെയുണ്ട് സാര്‍ , കൊച്ചിയില്‍ മഴയുണ്ടോ?”

“ങാ കുഴപ്പം ഇല്ല“

“ഒന്നു രണ്ട് പടങ്ങള്‍ കണ്ടിരുന്നു, പക്ഷേ, വിവരണങ്ങളോടു കൂടിയ പോസ്റ്റുകള്‍ വന്നിട്ടു കുറെ ദിവസങ്ങളായല്ലോ? ഇത്തവണ യാത്രകള്‍ കുറവായിരുന്നോ?”

“ചില നല്ല പോസ്റ്റുകള്‍ തയ്യാറായി വരൂന്നു. പക്ഷേ, ആഗസ്റ്റ് 15 ന്‍ മുന്‍പ് പോസ്റ്റുന്നില്ല”

“ഓ അതെന്താ?”

അതിനു നിരക്ഷരന്‍ പറഞ്ഞ കാരണം ഞാന്‍ എഴുതുന്നില്ല.അതൊരു നല്ല വാര്‍ത്തയാണ്.അദ്ദേഹം തന്നെ ഉടനെ, ഡിസ്ക്ലോസ് ചെയ്യും!

“സജിയുടെ വീട്?” (അച്ചായന്‍ എന്നു വിളിക്കാത്തതില്‍ അല്പം ദേഷ്യം തോന്നി, ഞാനാ‍രാ മോ..)

“മൂന്നാറിന് അടുത്താണ്” വീണ്ടും ബൂസ്റ്റപ്പ്. (അവിടെ നിന്നും കുറെ ദൂരെ ഒരു പട്ടിക്കാട്ടിലാണ്, അതു പറഞ്ഞില്ല.)

“അതെയോ, അവിടെ ഞാന്‍ ഒരു കിടിലന്‍ യാത്ര നടത്തി.”

നിരക്ഷരന്റെ വിവരണം കേട്ട് ഞാന്‍ വാ പൊളിച്ച് ഇരുന്നു പോയി.

അങ്ങിനെ ഒരു സ്ഥലം മൂന്നാറിലോ!
അവിടെ തല കുത്തിമറിഞ്ഞു നടന്ന ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ല!

ഈ വിവരങ്ങള്‍ ഒക്കെ എവിടെ നിന്നും ശേഖരിക്കുന്നു?

(അസൂയ ആരാധനക്കു വഴി മാറിക്കൊടുത്തു)

“ആ പോസ്റ്റും റെഡിയായി വരുന്നു“

“പിന്നെ, സജി എവിടെയാണെന്നാ പറഞ്ഞത്?“

“ബഹറൈന്‍” ഞാന്‍ വിനീതനായി

“കുടുംബം?”

“ഇവീടെ ഉണ്ട്, രണ്ടു കുട്ടികളും”

“നിരക്ഷരന്‍ സാര്‍ എവിടെ വര്‍ക്കു ചെയ്യുന്നു?”

“ഓഫ്ഫിസ് അബുദാബിയിലാണ്. പക്ഷേ, ഓയില്‍ ഫീല്‍ഡിലെ ജോലി ആയതുകൊണ്ട് എല്ലായിടത്തും യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വറാറുണ്ട്”

“അതു ശരി, ബഹറൈനില്‍ വരാറുണ്ടോ?”

“വരാറുണ്ടല്ലോ!"

“ഇനി വരുമ്പോള്‍, എന്നെ വിളിക്കണം”

“തീര്‍ച്ചയായും വിളിക്കാം”

പിന്നെ സജിയുടെ ബ്ലോഗ് നല്ലതാണ് കെട്ടോ,മിക്ക പോസ്റ്റും ഞാന്‍ പലവട്ടം വായിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു നിരക്ഷരന്‍ പറയും എന്ന് ഓരോ വാചകത്തിനിടയിലും ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു.(ഇതേ നമ്പര്‍ ഞാന്‍ പലരോടും അടിക്കാറുണ്ട്!)

എങ്കിലും നിരാശ തോന്നിയില്ല!

യാത്രയുടെ ആചാര്യന്‍ നിര്‍ക്ഷരനുമായി, പ്രശസ്ത ബ്ല്ലൊഗര്‍ അച്ചായന്‍ ഇന്നലെ നടത്തിയ സംഭാഷണം

(രഹസ്യമായി പകര്‍ത്തിയ മൊബൈല്‍ ക്ലിപിങ് ആല്ല)

12. ആദ്യത്തെ കത്ത്, ആദ്യത്തെ മറുപടിയും

2008-07-19T06:13:00.000-07:00

8-ആം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ കത്ത് എഴുതുന്നത്.

അതിനു മുൻപിലത്തെ വർഷം ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഒരു പുതിയ പെൺകുട്ടി ചേർന്നു. ഷേർലി. കുറവിലങ്ങാടിനടുത്തു വയല എന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നും, ഒരു കറുത്ത സുന്ദരി. ഒരു വർഷം മാത്രം ഞങ്ങളോടൊപ്പം പഠിച്ചിട്ട് തിരിച്ചു പോയി.

ഞാൻ ആകെ ഒന്നോ രണ്ടോ വട്ടം മാത്രം മിണ്ടിയിട്ടുണ്ട്, ഏതോ പഠനവിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്.

പിറ്റേ വർഷം ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു പള്ളിക്കൂടം അടച്ചു.

അവധിക്കാലത്ത് ഞാനൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു. ഷേർലി ഞങ്ങളെ കാണാൻ വരുന്നു, വയലയിൽ നിന്നും! വരുന്ന വഴി ബസ് നേര്യമംഗലം കാട്ടിൽ വച്ച് അഗാധമായ കൊക്കയിലേക്കു മറിഞ്ഞു. മുൻ‌വശത്തിരുന്ന ഷേർലി ചില്ലു പൊട്ടിത്തകർന്ന് വെളിയിൽ വീണു. അതിനു മുകളിലൂടെ ബസ്.....ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു.

പിന്നീട് കുറേ ദിവസങ്ങൾ ആ ചിത്രം മനസ്സിൽ തന്നെ കിടന്നു.

പള്ളിക്കൂടം അവധി കഴിഞ്ഞ് തുറന്നു. ആദ്യദിവസം തന്നെ ഷേർലിയുടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയായിരുന്ന ഡയ്സിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വിലാസം വാങ്ങി. അന്നു വരേയും ആർക്കും കത്തെഴുതിയിട്ടില്ല.

കറന്റും റ്റാർ റോഡും ഒന്നുമില്ലാത്ത ആ കുഗ്രാമത്തിൽ ആരും തന്നെ കത്തെഴുതാറില്ല. ആർക്കും കത്ത് വരാറുമില്ല. ഉപജീവനത്തിനായി ഉറ്റവരേയും ഉടയവരേയും വിട്ട് ആ കുടിയേറ്റ ഗ്രാമത്തിലെത്തിയവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ബന്ധങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എഴുതാനറിയാവുന്നവർ ആരാണുണ്ടായിരുന്നത്?
ആദ്യമായി പോസ്റ്റ് പെട്ടി തുറക്കുന്നതു കണ്ടത് തേനെടുക്കാൻ തുറന്നപ്പോഴാണ്.

അതിനകത്ത് തേനീച്ച കൂടു കൂട്ടിയിരുന്നു!

തേൻ നിറഞ്ഞ വെളുത്ത ‘റാകൽ’ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു..

(കത്തുകൾക്ക് അതിലും മധുരം ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞത് വളരേ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്)

വേണ്ടത്ര ഔപചാരികതകൾ അറിയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും എഴുതി. ‘’കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയിരുന്നോ?’

കുറേ നാളു കഴിഞ്ഞാണ് മറുപടി വന്നത്. ഷേർലിയുടെ ആങ്ങളയാണ് കത്തെഴുതിയത്.

ഉള്ളടക്കം ഇതായിരുന്നു. ‘ഇത് ആശുപത്രിയിൽ നിന്നാണ് എഴുതുന്നത്. ഒരു ബസ് അപകടത്തിൽ പെട്ട് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ഷേർലി ആശുപത്രിയിലായിട്ട് ഒരു മാസമാകുന്നു. ഇപ്പോഴും എഴുതുവാനോ ഇരിക്കുവാനോ കഴിയില്ല. ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ബസിന്റെ ചില്ലു തകർന്ന് വെളിയിൽ വീണു. പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് അപ്പോഴേക്കും ബസ് നിന്നു’

‘സ്വപ്നം ചിലർക്ക് ചിലകാലമൊത്തിടും’

.
(എന്റെ ഡിലീറ്റ് ചയ്ത ബ്ലോഗ്ഗില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പോസ്റ്റ് ആണ്. എഴുതാന്‍ സഹായിച്ച മഹാമനസ്സിനു നമോവാകം!)

11. പ്രേമം ഫോണ്‍ വഴി.

2008-07-16T22:41:00.000-07:00

മാത്തപ്പന്‍ ഈരാ‍റ്റു പേട്ടയില്‍ നിന്നും സകലം പിടുത്തവും വിട്ടാണ് പാലാ വഴി ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയത്.
പിന്നെ കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് നാടിനും നാട്ടാര്‍ക്കും മാത്തപ്പനേപ്പറ്റി ഒരു വിവരവും ഇല്ലായിരുന്നു.

ഇപ്പോള്‍,തലസ്ഥനത്ത് മാത്തന്‍ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്ടര്‍ ആണ്.

കോട്ടിന്മേല്‍ കൊട്ടും ടൈയ്യും പപ്പാസും ഇട്ട് വല്യ പത്രാസിലാണത്രെ നടപ്പ്.

ഈരാറ്റുപേട്ടയില്‍ ആയിരുന്നപ്പോല്‍,രാവിലെ കിഴക്കോട്ടു തിരിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റാല്‍ അന്ന് കിഴക്കോട്ടു പോകുന്ന പ്രകൃതം ആയിരുന്നു.

മാത്തപ്പന്റെ വളര്‍ച്ച ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്ഭുതമായി.

ഗതികിട്ടാത്ത ഞങ്ങള്‍ ‍എല്ലാം,വണ്‍ ബൈ വണ്‍ ആയി ഡല്‍ഹിക്കു പോകാനുള്ള തീരുന്മാനം കൈക്കൊണ്ടു.

പള്ളിപറമ്പില്‍ തന്നെ ഉണ്ണുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന പൂവത്തിനല്‍ ഔസേപ്പച്ചന്റെ സീമന്ത പുത്രന്‍
ജോപ്പച്ചനാ‍ണ് ആണ് ആദ്യ നറുക്ക് വീണത് .

പച്ച വെള്ളം പോലും ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന മറ്റൊരു പാലക്കാരന്‍. മദ്യം കൈകൊണ്ടു തൊടില്ല,സ്ട്രോ ഇട്ടും കുടിക്കത്തില്ല, നേരിട്ടു കുപ്പിയില്‍ നിന്നു കുടിക്കാനാണ് മൂപ്പര്‍ക്ക് ഇഷ്ടം.

ടെയിന്‍ ടിക്കെറ്റ് എടുക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അതാണ് കോളിഫിക്കേഷന്‍.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ ചിലത് കഴിഞ്ഞു..

സൌത് എക്സിലെ കോര്‍പറേറ്റ് ഓഫീസില്‍ കറങ്ങുന്ന രണ്ടു കസേര. ഒന്നില്‍ മാനേജിങ് ഡൈറക്ടര്‍ മാത്തന്‍. അടുത്ത കസേരയില്‍,പാലക്കാരന്‍ പാര്‍ട്നര്‍ ജോപ്പച്ചന്‍.ആകെ രണ്ടു സ്റ്റാഫ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ, അവരാണ് ആ കസേരയില്‍ ഇരുന്നു കറങ്ങുന്നത്.

രണ്ടാളും തിരക്കിട്ട് ആരെയോ വിളിക്കുകയാണ്.

മാത്തന്റെ കാള്‍:

“ഹല്ലോ.. നാനാവതി ഹോസ്പിറ്റല്‍ ?”

“യേസ്”
“പ്ലീസ് കണക്റ്റ് ഗൈനക്കോളൊജി!”
“പ്ലീസ് വൈറ്റ്”

“ഹല്ലൊ ഗൈനക്കോളൊജി?“
“യെസ്...“ മലയാളി പെണ്‍കോടിയുടെ ശബ്ദം!
“മലയാളി ആണല്ലേ..?”

മൌനം

“ബിന്ദു ഉണ്ടോ?”
“ബിന്ദു....ബിന്ദു ഇല്ലല്ലോ..സിന്ധു ആണോ?”

“ഉം...അതെയെന്നു തോന്നുന്നു..ഒന്നു കൊടുക്കമോ?”
“അയ്യോ, ഇപ്പോള്‍ പറ്റില്ലല്ലോ”
“അതെന്താ..?”
“ലേബര്‍ റൂമില്‍ ആണ്”
“അതു ശരി. എപ്പോള്‍ കഴിയും?”
“വൈകുംകെട്ടോ..അവളുടെ കഴിഞ്ഞ പ്രസവവും കോമ്പ്ലികറ്റഡ് ആയിരുന്നു..”

“അയ്യേ.... സിന്ധു നേഴ്സ് ആല്ലേ..? പ്രസവിക്കാന്‍ വന്ന സ്ത്രീയാണോ?”

“എന്താ, നേഴ്സിന് പ്രസവിക്കാന്‍ പാടില്ല്ലേ?”

ക്ടിം!..

മാത്തന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചൂ എന്നിട്ടു മെല്ലെ പറഞ്ഞു .‘അതു ചീറ്റിപ്പോയി..‘

ഇതേസമയം, ജോപ്പച്ചന്റെ ഫോണ്‍ മെല്ലെ ക്ലച്ച് പിടിച്ചു തുടങ്ങി..

“സാലി അല്ല ..ഞാന്‍ ലാലിയാ...”

“എനിക്കു പേര് തെറ്റിയതായിരിക്കും“ ജോപ്പച്ചന്‍.
“ലാലിയുടെ ഒരു ആങ്ങള ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നൊ?”

“ഉവ്വല്ലോ കുറച്ചു നാള്‍ പുന്‍പായിരുന്നു..ഇപ്പോള്‍ സൌദിയില്‍ ആണ്, എന്താ അറിയുമൊ?”

“അപ്പോള്‍ എനിക്കു ആളെ തെറ്റിയില്ല...”

ജോപ്പച്ചന്‍ ടൈ അല്പം ലൂസാക്കി, കസേരയില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു.

“ലാലിയും ഗള്‍ഫിനു പോകാന്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുക്കും..അടുത്തമാസം ഇവിടെ വച്ച് ഇന്റെര്‍വ്യൂ ഉണ്ടല്ലോ!”

“എന്റെ അരുവിത്തുറ വല്ല്യച്ചാ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. അല്ലേലും ഈ കള്ളികള്‍ ഒരെണ്ണം പറയില്ല!, നേരാണോ ഇപ്പറഞ്ഞെ?“

“ലാലിയോട് നുണ പറഞ്ഞിട്ട് എനിക്ക് എന്നാ കിട്ടാനാ?”

“അതു നേരാ..”
“ പിന്നെ ലാലീ.. എനിക്ക് പോകണം. കുര്‍ബ്ബാനക്ക് നേരം ആകുന്നു. ഇന്നു പോട്ടയിലെ ധ്യാനഗുരുവിന്റെ പ്രസംഗം ഉണ്ട്. ഇന്റര്‍വ്യൂവിന്റെ വിശദ വിവരങ്ങള്‍ നാളെ വിളിച്ചു പറയാം“

“ഓ...പള്ളില്‍ പോക്കു മുടക്കാറില്ല അല്ലേ?“

“ഏതെങ്കിലും ഒരു കുര്‍ബ്ബാന , അത് എന്നും ഞാന്‍ കാണും. പിന്നെ നാളെയും ഈവനിങ് ഡ്യൂട്ടി ആണോ?”
“ അതെ, ഇന്റര്‍വ്യൂന്റെ കാര്യം ഒന്നു തിരക്കുമോ?”

“തിരക്കാം..ബൈ..”
“ബൈ.”

ജൊപ്പച്ചന്‍ കട്ടു ചയ്ത ഫോണും ചവിയില്‍ വച്ച് കുറെ നേരം അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു...
പിന്നെ മൌത് പീസില്‍ ഒന്നു മൃദുവായി ചുംബിച്ചിട്ട് മെല്ലെ എഴുന്നെറ്റു.

അന്ന് ഉച്ചക്ക് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നന്നാക്കാന്‍ അറിയാത്തതു കൊണ്ട് കസ്റ്റമര്‍ ഓടിച്ച സംഭവം, ജോപ്പച്ചന്‍ മറന്നു...
നാളെ ഓടാന്‍ വണ്ടിയില്‍ പെട്രോള്‍ ഇല്ല എന്നകാര്യം ജോപ്പച്ചന്‍ മറന്നു..
പെട്രോള്‍ അടിക്കാന്‍ പോക്കറ്റില്‍ കാശില്ല എന്ന കാര്യവും ജോപ്പച്ചന്‍ മറന്നു.

മാത്തന്‍ അസൂയയും നിരാശയും പുറത്തുകാണിക്കാതെ അഭിനന്ദിച്ചു,

“അപ്പോള്‍ ഒരുത്തി കൊത്തി!”

ഫോണ്‍ വച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് ലാലി ഓര്‍ത്തത്..അയ്യോ പേര് ചോദിച്ചില്ലല്ലോ! അങ്ങളയെ എങ്ങിനെ അറിയുമെന്നാ പറഞ്ഞെ?..നമ്പര്‍ ആരു തന്നു എന്ന് പറഞ്ഞായിരുന്നൊ...ആ.. നാളെ ചോദിക്കാം..

എങ്കിലും ആ ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറു ചിരി തങ്ങി നിന്നു.

പിന്നെ കാളുകളുടെ ഒരു പ്രവാഹം.ഇണക്കങ്ങള്‍ ..പിണക്കങ്ങള്‍..കൊഞ്ചലുകള്‍..

ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ എല്ലാം മാനേജിങ് ഡൈറക്ടര്‍ മാത്തന്‍ വിളി നിര്‍ബാധം തുടരുകയാരിയുന്ന. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് , വാര്‍ഡില്‍ നിന്നു വാര്‍ഡിലേക്ക്..

നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം,

”നാളെ എനിക്ക് അവധിയാണ്, ഞാന്‍ ലാലിയെ കാണാന്‍ വരുന്നു..“

ലാലി ജോപ്പച്ചനെ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അനുവദിച്ചില്ല

“അയ്യോ, ജോപ്പച്ചാ വേണ്ട, വേണ്ട..”

“ലാലി കൊച്ചേ ഒന്നും പറയണ്ട, ഞങ്ങള്‍ 4 മണിക്ക് അവിടെ ഉണ്ട്. ഒകെ?”

ജോപ്പച്ചന്‍ ഒരു തടവു ശൊന്നാല്‍ നൂറു തടവു ശൊന്നമാതിരി!

സൌത് എക്സില്‍ നിന്നും 30 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെയാണ് ഹോസ്പിറ്റല്‍.
വണ്‍ വേയ്ക്കുള്ള പെട്രോള്‍ ജോപ്പച്ചന്‍ കരുതിയിട്ടുണ്ട്.
ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു പോവുകയല്ലേ, തിരിച്ചു വരാനുള്ളതു അന്നേരം നോക്കാം!

ഇല്ലെങ്കില്‍ പലപ്പോഴും ചെയ്യാറുള്ളതുപോലെ, ബൈക്കില്‍ പിടിച്ച് നടക്കാം.
(ബൈക്ക് ഉന്തിക്കൊണ്ടു പോവുക എന്നത് പഴയ ശൈലിയാണ്.)

ജോപ്പച്ചന്‍ അതിവേഗം ബൈക്കു പറത്തുന്നു..
മാത്തപ്പന്‍ പുറകില്‍ കട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇരിക്കുന്നു..
“ജോപ്പച്ചാ...“
“എന്തോ..”
“ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ..”

“ഉം...”
“ലാലി സുന്ദരിയായിരിക്കും അല്ലേ..”
“ഉം...”
“നീ ഭാഗ്യവാണെടാ, നിന്റെ സംസാരം പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടും“
മൌനം
“ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?”
“ഉം..”
“നിന്നെ ലാലി കണ്ടിട്ടില്ലല്ല്ലൊ..”
“ഇല്ല”
“അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍.."

“അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍..?“

“ഞാനാണ്‍ ജോപ്പച്ചന്‍ എന്നു പറയണം..പ്ലീസ്”

ജോപ്പച്ചന്റെ ഉള്ള് ഒന്നു കാളി, എങ്കിലും ബൈക്കു പാളാതെ നോക്കി.

കാത്തു സൂക്ഷിച്ചൊരു കസ്തൂരി മാമ്പഴം...
മാത്തന്‍ കൊത്തിപ്പൊയി..
ഈ മാത്തപ്പന്‍ കൊത്തിപ്പോയി...

ജോപ്പച്ചനറിയാം..ഇനി രക്ഷയില്ല....

നിറഞ്ഞ മിഴിയും..തളര്‍ന്ന മൊഴിയും, ആയി ജോപ്പച്ചന്‍,
“മാത്തപ്പാ അതു..”
“ജോപ്പച്ചാ ഒന്നും പറയരുത്..പ്ലീസ്”

ബൈക്കിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു.

“ശരി ഞാന്‍ പുറത്ത് നില്‍ക്കാം, നീ തന്നെ പോയി ..“

ബൈക്കു നില്‍ക്കൂന്നതിനു മുന്‍പേ ടൈയ്യും സെറ്റപ്പ് ചെയ്ത് മാത്തപ്പന്‍ ഇറങ്ങിഓടി.

ജോപ്പച്ചന്‍, ചെന്ന് ജെനറല്‍ വാര്‍ഡിലെ പുറത്തെ ബഞ്ചില്‍ തളര്‍ന്ന് ഇരുന്നു..

തൊട്ടപ്പുറത്ത്, ദ്രോഹി..മാത്തന്‍..

“ഇപ്പോള്‍ വരും ലാലി..” അരോ പറയുന്നത് ജോപ്പച്ചനു കേള്‍ക്കാം..

അല്പ നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍, അകത്തു നിന്നും ഒരു പരിഭ്രമിച്ച വിളി.

”ജോപ്പച്ചാ...?”മാത്തപ്പനാണ്.
അയ്യോ, അവനു അബധം പറ്റിയോ...അവനല്ലേ ജൊപ്പച്ചന്‍...ഞാന്‍ മാത്തപ്പനല്ലേ..

മാത്തപ്പന്‍ പുറത്തുകടന്നു..“ഏടാ നീ ജോപ്പച്ചനല്ലേ?“

മാത്തന്‍ “ അല്ല നീ തന്നെയാ ജോപ്പച്ചന്‍..”

പെട്ടെന്ന് നടി ഫൊലോമിനയെ പ്പൊലൊരു സ്ത്രീ വെളിയില്‍ വന്നു.

“ലാലി എന്ത്യേ..”ജോപ്പച്ചന്‍ ആ സത്രീയോടു ചോദിച്ചുചോദിച്ചു..

മാത്തന്‍ വാതില്‍ക്കലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു,

“അതു തന്നെയാണെടാ ജോപ്പച്ചാ നിന്റെ ലാലി..”

(ഇതിലെ ചില കഥ പാത്രങ്ങള്‍‍ക്ക്,ജീവിച്ചിക്കുന്നവരുമായി സാമ്യം കണ്ടേക്കാം,അത് യാദൃച്ഛികമല്ല!)

10. വിവാഹത്തിനു മുന്‍പുംപിന്‍പും

2008-07-16T03:17:00.000-07:00

വിവാഹത്തിനു മുന്‍പ്

അവന്‍ :കൊള്ളാം . പക്ഷേ... ഇനി കാത്തിരിക്കാന്‍ വയ്യ
അവള്‍ : ഞാന്‍ നിന്നെ പിരിഞ്ഞു പോകട്ടെ?

അവന്‍ :അതെന്ത? അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുക പോലും അരുത്!
അവള്‍ :നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവൊ?

അവന്‍ :തീര്‍ച്ചയായും! പണ്ടത്തേക്കാളധികം!
അവള്‍ :നീയെന്നെങ്കിലും എന്നെ വഞ്ചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

അവന്‍ :ഒരിക്കലും ഇല്ല!നീയെന്താ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?
അവള്‍ :എന്നെ ചുംബിക്കുമൊ?

അവന്‍ :എനിക്കു കിട്ടുന്ന എല്ലാ അവസരത്തിലും ചെയ്യും!
അവള്‍ : എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമൊ?

അവന്‍ :നിനക്കു ഭ്രാന്താണോ? ഞാന്‍ അത്തരക്കാരനല്ല!
അവള്‍ :എനിക്കു നിന്നെ വിശ്വസിക്കാമൊ?

അവന്‍ :യേസ്..!
അവള്‍ :പ്രിയപ്പെട്ടവനെ...!

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു രണ്ടു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു ...
അതെ ദമ്പതികള്‍ ഇതേ സംഭാഷണം നടത്തുന്നു.

പക്ഷേ താഴെ നിന്നും മുകളിലേക്കാണ് എന്നു മാത്രം ..വായിച്ചു നോക്കൂ...

(ഇത് എന്റെ സ്വന്തം അല്ല കെട്ടോ)

9. ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍. ഭാഗം- 5

2008-07-13T23:42:00.000-07:00

.
അത് ഒരു നശിച്ച രാത്രിയായിരുന്നു.
ഇരു വശങ്ങളിലും പലരും കിടന്ന് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നു.
ആരുമറിയാതെ എന്റെ ഉള്ളില്‍ ഒരു നെരിപ്പോട് എരിയാന്‍ തുടങ്ങി.

അശ്രമത്തില്‍ വന്ന നാള്‍ മുതല്‍ ഹൃദയം തണുപ്പിക്കുന്ന ശാന്തത അനുഭവിച്ചിരുന്നു.

എന്നും സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങുകയും, സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നതാണ്.

മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും രാവിലെ ഗുരുവിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ കേള്‍‍ക്കാറൂണ്ട്.

പ്രാ‍ര്‍ത്ഥനാ മണ്ഡപത്തിനു പിന്നില്‍ ഓല മേഞ്ഞ ഒരു നീണ്ട ഹാളുണ്ട്.അതിനടുത്താണ് ഗുരു വിന്റെ കുടില്‍.

അത്യാസന്ന നിലയില്‍ ഉള്ള ഒരു രോഗിയെ പരിചരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് പരിചാരകര്‍ ഗുരുവിനോട് പെരുമാറുന്നത്.

അധികം ആരും സംസാരിക്കാറില്ല. ആരാധനയോ, സ്നേഹമോ, ഒരു ഭാവവും മുഖത്തു നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

രവിലെ ഹാളില്‍ ഗുരു ഒരു ചൂരല്‍ കസേരയില്‍ വന്ന് ഇരിക്കും.

ഗഹനമായതോ, പുതിയതായതൊ, സംസ്കൃത ഉദ്ധരണികളൊ സന്ദേശത്തില്‍ ഇല്ല.

എല്ലാം നല്ല ഉപദേശങ്ങള്‍ !
എന്നാല്‍, അതിലുപരിയായിഒരു പ്രത്യേകതയും തോന്നാറില്ല! ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കത്തക്ക ആഴവും ശക്തിയും ആ സന്ദേശങ്ങള്‍ക്ക് ഇല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് തെല്ലു നിരാശ ജനിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല.

ഈ ഗുരു എങ്ങിനെ ദൈവം ആകും?

ജനി മൃതികളുടെ ചങ്ങല മുറിക്കുവാന്‍, അത്മ ജ്ഞാനം തേടിയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ.

‘ഉടല്‍ തേടി അലയും ആത്മാവി’ന് ജന്മങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്നു ലഭിച്ചതാണത്രെ ഈ മനുഷ്യ ജന്മം!.

മോക്ഷം പ്രാപ്തിനേടിയില്ലെങ്കില്‍ പുനരപി ജനനം,പുനരപി മരണം!

നല്ല ഒരു ഗുരുവിനെ തേടിയാണ്, ഈ കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ എത്തിയത്!

ഒന്നിനോടും വിരക്തി തോന്നേണ്ടുന്ന പ്രായം ആയിട്ടില്ല.

പ്രണയവും, സാഹിത്യവും ഹൃദയത്തിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ മൂലയില്‍ എങ്ങോ ചാരം മൂടി കിടക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരു ചെറിയ കാറ്റിനു അവയെ ആളിക്കത്തിക്കാന്‍ കഴിയും.

ആശ്രമത്തിലെ അപൂര്‍വ്വം ചില സുന്ദര മുഖങ്ങള്‍ ആ മുന്നറിയിപ്പ് തരുന്നുണ്ട്.

മഞ്ഞ വസ്ത്രധാരിണികള്‍ ആയ നിത്യ കന്യകകള്‍ ഇവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു. നിര്‍വ്വികാരികള്‍ ആയ അവര്‍ അരുടെയും മുഖത്തു നോക്കാറില്ല.എപ്പോഴും അന്തതയിലേക്കു നോക്കുന്ന അവര്‍ ഏതൊ അന്യ ഗൃഹ ജീവികളാണെന്നും, വഴിതെറ്റി ഭൂമിയില്‍ എത്തിയാണെന്നും തോന്നും.
സന്ധ്യാ സമയത്ത് അവര്‍ ധ്യാനത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കാണാം.‘സങ്കല്‍പ്പത്തില്‍‘ ഇരിക്കുന്നു എന്നാണ് ആശ്രമ ഭാഷ.

അന്ന് ആദ്യമായി, ആശ്രമത്തിലെ മതിക്കെട്ടിനു ആകാശത്തോളം ഉയരം ഉണ്ട് എന്നു തോന്നി.എന്നാല്‍, ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുവാന്‍ വേരുകള്‍ക്കു ബലം പോര!

ഉള്ളീല്‍ നേരിയ ഭയം തോന്നി. ഗുരു എല്ലാം അറിയുന്നു എന്നാണ് രാജന്‍ വന്ന ദിവസം പറഞ്ഞത്.

രാത്രിയില്‍ ഡയറി എടുത്ത് എഴുതി “ഇവിടെത്തെ അന്തേവാസികള്‍ക്ക്, ആഴമേറിയ വിശ്വാസവും അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ട്. ഇവിടെ ഞാന്‍ അന്യനാണ്. എന്റെ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല“.

1995 എഴുതിയ ആദ്യത്തെ വരികള്‍!

8. ട്രീ ഓഫ് ലവ് - ഒരു പടം

2008-06-28T23:54:00.000-07:00

മരുഭൂമിയുടെ മാറില്‍ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂര‍ത്ത് എങ്ങും ഒരു പച്ച തലപ്പും ഇല്ലാത്ത ഇടത്ത് , ഒറ്റയാന്‍ ആയി വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ള വന്‍ വൃക്ഷമാണ് ബഹ്റിനിലെ ജീവന്റെ വൃക്ഷം. അഥവാ,

ട്രീ ഓഫ് ലൈഫ്

അതാ അങ്ങു ദൂരെ, ആ കാണുന്ന താണ് ട്രീ ഒഫ് ലൈഫ്

ഈ നടന്നു പോകുന്നത് ആരാണന്നല്ലേ?...
ഈ മരുഭൂമിയിലെ എന്റെ കുഞ്ഞു ട്രീ ഒഫ് ലവ്

7. ആശ്രമത്തിലെ ദിനങ്ങള്‍.- ഭാഗം 4

2008-06-25T02:37:00.000-07:00

.

“വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം”

മൃദു ശബ്ദം കാതില്‍ ഒഴുകി എത്തി. മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ വിരിച്ച മണലില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. അഞ്ചോ ആറോ പേര്‍ കാണും. നടുവില്‍ ആശ്രമത്തിലെ ഒരു കാരണവര്‍. ഗുരുകുല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഒരു ലഘു മാതൃക.

എന്റെ മനസ്സ് യുഗങ്ങള്‍ കടന്ന് ബഹു ദൂരം പിന്നിലേക്കു പോയി.ത്രേതായുഗത്തിലോ,ദ്വാപര യുഗത്തിലോ ചെന്നു നിന്നു. മഹാമുനിയുടെ മുന്‍പില്‍ ഇരിക്കുന്ന ആശ്രമ ബാലനായി ഞാന്‍ മാറി.

ഇന്നു വരെ കൊണ്ടു നടന്ന വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വിഴുപ്പ് ഭാണ്ഡം ഇറക്കി വച്ച് ശൂന്യ മനസ്സൂമായി ഇരുന്നു. സര്‍വ്വ വിധ ബഹുമാന ആദരങ്ങളോടെ ഗുരു മുഖത്തേക്കു നോക്കി,..

ജീ‍വ രഹസ്യങ്ങള്‍ കേള്‍‍ക്കുവാന്‍ തുറന്ന ചെവിയുമായി....

ചുറ്റും പലരും പല ജോലികള്‍ ചെയ്യുന്നു.ആരും ആരോടും ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.ചിലര്‍ ചെടികള്‍ക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നു, ചിലര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാ മണ്ഡപം തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നു, ആഹാരം വയ്ക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കുകള്‍ മറ്റൊരിടത്ത്.എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും ഒരു ശാന്തതയും, തികഞ്ഞ ഉത്സാഹവും മാത്രം.

ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം ഞാന്‍ ജോലി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഒരു വല്ലാത്ത സങ്കോചം! ആരോ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു പോലെ ഒരു തോന്നല്‍. ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരോരുത്തരേയും ഞാ‍ന്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു പോയി, പലരും എന്നേക്കാള്‍ വിദ്യാഭാസമുള്ളവര്‍!!

പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല,ആരോടും ചോദിച്ചതും ഇല്ല. അടുക്കളയ്ക്കു ചേര്‍ന്ന് ആഴമുള്ള കിണര്‍ കണ്ടു. കപ്പിയും കയറും വലിയ തൊട്ടിയും അനാഥമായി കിടക്കുന്നു.കിണറിന്റെ ഇടതു വശത്തു വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുവാന്‍ ഒരു ചാല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്നും അടുക്കളയിലേക്കു വെള്ളം ഒഴുകി എത്തും. ഒരു ഉള്‍പ്രേരണയാല്‍ ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്ന് വെള്ളം കോരി ചാലിലേക്കു ഒഴിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ചുറ്റു പാടുകള്‍ മറന്നു. എത്ര നേരം തുടര്‍ന്നു എന്ന് അറിയില്ല.

ആരോ എന്റെ തോളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു.തിരിഞ്ഞു നോക്കി. .

“ഗുരു ശരണം” ഒരു വൃദ്ധന്‍.

“വരൂ!!"

ഞാന്‍ അമ്പേ തളര്‍ന്നു പോയിരുന്നു!

എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു!

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുമ്പോഴാണ് മാവിന്‍ ചുവട്ടിലെ ആ ചെറിയ കൂട്ടം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അങ്ങോട്ടു തന്നെയാണ് എന്നെ കൊണ്ടു പോയതും!

“വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം” അവിടെയിരുന്ന കാരണവര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

സന്യാസ ജീവിതത്തേക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച കാലം മുതല്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ തങ്ങിയ ഉപനിഷത് വചനം ഓര്‍ത്തു. മുണ്ഡകോപ നിഷത്തില്‍ നിന്നും ആണെന്നു തൊന്നുന്നു

“ക്ഷുരസ്യ ധാരാ നിശിതാ ദുരായതാ
ദുര്‍ഗ്ഗം പഥഃ തത് കവയോ വദന്തി”

ക്ഷുരസ്യ ധാരാ -ക്ഷുരകന്റെ കത്തിയുടെ വായ്ത്തല,
ദുര്‍ഗ്ഗം പഥഃ-നടക്കുന്നതുപോലെ അതികഠിനം.

എപ്പോഴും മൂര്‍ച്ച കൂട്ടുന്ന ക്ഷുരകന്റെ കത്തിയുടെ വായ്ത്തലയില്‍ ക്കൂടി നടക്കുന്നതുപോലെ കഠിനമാണ് സന്യാസം. ചെറിയ അശ്രദ്ധ മതി , എല്ലാം തകിടം മറിയും.

കാശിയിലും ബദരീനാഥത്തും മറ്റും ശിവമൂലിയും വലിച്ച് നടക്കുന്ന ജടാ ധാരികളുടെ ഗതി വരുമെന്നു സാരം!

ഇല്ല ഇവിടെ തെറ്റാന്‍ പാടില്ല. മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി.

ഞാന്‍ ഗുരുനിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കായി കാതോര്‍ത്തു..

രാത്രിയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴ് ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിലും ഉറക്കം വന്നില്ല. പകല്‍ കേട്ട ഗുരു വചനങ്ങള്‍ വീണ്ടും തികട്ടി വന്നു കണ്ടിരുന്നു.

വാക്കാണ് സത്യം-സത്യം ആണ് ഗുരു- ഗുരുവാണ് ദൈവം ..അതെങ്ങിനെയാണ് ശരിയാകുന്നത്?

ഞാന്‍ മനസ്സിലാകിയ അദ്വൈത വേതാന്തവും ആയി ഇത് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലല്ല്ലൊ!

എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും പുറത്തേക്കു തുറന്നിരിക്കുന്നു.. ഉള്ളിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുവാന്‍ ഇവ ഒന്നും ഉപകരിക്കുന്നില്ല.
പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും അടക്കി മനസ്സിലൂടെ ഒരു തീര്‍ഥ യാത്ര- അതാണു ലക്ഷ്യം.ബോധ ഉപബോധബോധ മനസ്സുകള്‍ താണ്ടി തുരീയം എന്ന അവസ്ഥയില്‍ എത്തുക. അതിനുവേണ്ട പരിശീലനം, അല്‍പ്പം ഏകാന്തത, ഒരു ഗുരു ,
അതെ, അതു മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം!

ഒത്തിരി നാളുകള്‍ ആയില്ലെങ്കിലും ആ രാത്രിയില്‍ ചില സംശയങ്ങള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ മുള പൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..

(അവസാനിക്കുന്നില്ല..)

(ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും ഭാഗങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു . റീ പൊസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്)